Set วุ่นนักรักแค่เธอ วุ่นรักพี่ผู้ใหญ่

จังหวัดยะลา

ขบวนรถไฟด่วนพิเศษกรุงเทพฯสุไหงโก-ลกจอดเทียบท่าที่สถานีรถไฟยะลา ทอฝันกระชับกระเป๋าเดินทางสีชมพูหวานแหววใบใหญ่กับกระเป๋าหิ้วใบเล็กอีกหนึ่งใบ ประคับประคองอย่างดีเหมือนกลัวของข้างในจะแตกหัก และสะพายเป้อีกใบแนบหลัง

"ทอฝันลงแล้วนะคะ" หญิงสาวโบกมือลาผู้ร่วมทางเป็นผู้หญิงทั้งสองคน ที่ใจดีกับเธอมากตั้งแต่สถานีรถไฟบางซื่อจนถึงที่นี่

เมื่อรถไฟจอดสนิทประตูเปิดออกอัตโนมัติ เธอยกกระเป๋าลงแล้วลากไปตามทางเดินออกประตูหลัง เลี้ยวซ้ายเดินตรงไปจะเห็นป้ายคิวแท็กซี่เบนซ์ยะลา- เบตง

ฉันแอบคิดในใจรถแท็กซี่ที่นี่เท่ดีนะ เป็นเบนซ์คันเก่าโดยมีพี่โชเฟอร์คอยบริการอย่างเป็นมิตร

"ม่ายค่า" ฉันปฏิเสธเขาแล้วกวาดสายตา มองหารถปิกอัพสีดำตอนเดียวเลขทะเบียน1234เบตง

"พี่ซันเหล็กบอกว่าคนที่มารับเป็นผู้ใหญ่บ้าน มีเคราหน้าตาหล่อๆ"

ฉันมองหาตาแทบเหล่ ก็ยังไม่เห็นว่าจะมีคนหล่อเลยซักคน

อดสงสัยไม่ได้ว่าคำว่าหล่อของคนที่นี่ประมาณไหนกันแน่

"เฮ้อ...คุณพระคุ้มครองทอฝันด้วยนะคะ" ฉันยกมือไหว้พระท่วมหัวคงต้องพึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์แล้วล่ะมั้ง

ผู้หญิงตัวคนเดียว กับครั้งแรกในจังหวัดใต้สุดแดนสยามแบบนี้

ทางด้านผู้ใหญ่หยวน ที่ยืนกอดอกอยู่ข้างรถกับลุคบ้านๆ เขาสวมเสื้อยืดสีขาวด้านในสวมทับด้วยเสื้อแขนยาวลายสก๊อต กางเกงยีนส์ขาดๆสีเข้มกับรองเท้าผ้าใบเก่าๆ หรี่ตามองเด็กสาวตัวเล็กผมยาวตาโต

เธอลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไม่สมตัวสีชมพูแสบตา ยืนมองทางนั้นทีทางนี้ทีด้วยท่าทางเก้ๆกังๆ สวมหมวกบังแดดทำให้เขามองไม่ถนัด

ผู้ใหญ่หยวนมองเด็กสาว เทียบกับรูปในสมาร์ทโฟนว่าใช่คนเดียวกันหรือเปล่า คงไม่ผิดฝาผิดตัวแน่

"น่าจะใช่"

เมื่อแน่ใจเขารีบเดินไปหาหญิงสาว ในใจให้นึกสงสัยบุพการีว่า 

"พ่อแม่ก็ช่างกล้าปล่อยมาได้น้อคนเดียว"

ขณะที่คิดสงสารหญิงสาวตัวเล็กๆ แต่ก็ไม่ลืมสงสารตัวเองเหมือนกัน ที่ต้องรับภารกิจนี้แบบไม่มีทางหลีกเลี่ยง

"ไม่น่ามาเป็นผู้ใหญ่บ้านเลยหยวน"

เพราะซันเหล็กเพื่อนตัวดี ขอร้องให้มารับแทนอ้างว่ามีธุระสำคัญ

แต่โธ่เอ๊ย! ใครๆในเบตงต่างก็รู้ว่าซันเหล็กนั้นกลัวเมียขนาดไหน แค่อ้าปากเขาก็เห็นถึงลิ้นไก่แล้ว

"น้องน้อง ทางนี้" เขาตะโกนเรียกหญิงสาวสำเนียงใต้ห้วนๆและกวักมือเรียกไปด้วย พยายามบังคับเสียงไม่ให้ออกทองแดงมากเกินไป

ทอฝันได้ยินเสียงคนเรียกและน่าจะเป็นคนที่มารับแน่ๆ แต่เพื่อความรอบคอบเธอหยิบสมาร์ทโฟนดูรูปอีกที ผู้ชายที่ดูรุงรังแต่งตัวเหมือนจะเซอร์ก้ำกึ่งกับความสกปรก เมื่อเทียบดูอีกครั้งก็คลับคล้ายคลับคลา

"ตรงปกหรือป่าวเนี่ย"

"น่าจะใช่ก็ตรงเครานั่นแหละ" ทอฝันดูรูปในสมาร์ทโฟนเป็นรูปผู้ใหญ่บ้านในชุดข้าราชการหน้าตรง ซึ่งดูดีกว่าคนที่มายืนแอ็คอยู่ตรงนี้มาก

"ลองดูก่อน"

"ทอฝันใช่หม้าย" ผู้ใหญ่หยวนเห็นหญิงสาวมีท่าทีลังเล จึงรีบถามจะได้กลับบ้านสักที

"เอ่อ" นี่น่ะเหรอผู้ใหญ่บ้านยังหนุ่มที่พี่ซันเหล็กบอกไว้ ตัวจริงกับในรูปต่างกันลืบลับ 

ฉันวางกระเป๋าเดินทางลงแล้วกล่าวทักทาย

"สวัสดีค่ะน้าผู้ใหญ่"

เมื่อถูกหญิงสาวเรียกน้าเท่านั้นแหละ...คิ้วเข้มของผู้ใหญ่บ้านเลิกขึ้น คิดในใจว่านี่เขาแก่ขนาดนั้นเชียว ที่จริงเรียกพี่บ่าวก็ได้ มือสากถูคางไม่สบอารมณ์

ทอฝันหยุดยืนตรงหน้าเขา ยื่นกระเป๋าเดินทางให้ผู้ใหญ่ที่มีความสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ส่วนตัวเธอสูงแค่ร้อยห้าสิบเก้าเซนติเมตร แหงนหน้ามองไปทางใบหน้าของเขา

โอ๊ย สูงโจ่นโพ่น(สูงมาก)

"น้าผู้ใหญ่รถจอดตรงไหนคะ"

"คันน้าน" ผู้ใหญ่ชี้ไปยังทิศทางของรถที่จอดอยู่ทอฝันยิ้มรับดวงตาพราวระยับ ยามต้องแสงแดดแก้มนุ่มแดงปลั่งเพราะแดดแรง

"ไปเถอะ" เขาคว้ากระเป๋าเดินทางหยิบคันชักแล้วลากเหมือนของเบา มองไปที่กระเป๋าใบเล็กอีกใบในมือหญิงสาว ทำท่าจะคว้าเอามาแต่หญิงสาวปฎิเสธ

"ไม่เป็นไรค่ะทอฝันถือได้"

"ตามใจ" เขาชักมือกลับแล้วเดินนำหน้าไปยังรถของเขา เมื่อไปถึงก็พบกับลูกสุนัขพันธุ์ไซบีเรียนนั่งอยู่ที่เบาะหน้าข้างคนขับ

"ลูกพ่อรอนานม้าย" เขาทักมันแล้วลูบที่หัวอย่างรักใคร่ โยนกระเป๋าใส่ท้ายรถไม่ปราณีปราศรัย

ฉันยืนมองดูสภาพรถประเมินด้วยสายตาว่ามันมาถึงเมืองยะลาได้ก็ถือว่าบุญแล้ว แต่ถ้าสามารถกลับถึงเบตงได้ถือว่ากำไร ฉันเอากระเป๋าใบเล็กวางท้ายรถอย่างทะนุถนอม แน่ใจแล้วว่ามันจะไม่ล้มแตกจึงอ้อมไปที่หน้ารถ

เขาไขกุญแจรถแล้วบอก

"ขึ้นรถสิ"

ฉันกำลังจะเปิดประตูรถเข้าไปนั่งคู่กับคนขับ คิดในใจว่าเดี๋ยวเจ้าหมามันคงไปนั่งรับลมท้ายรถกระบะเป็นแน่

แต่เธอคิดผิดถนัด

"ข้างหลังโน่น"

"ฮะ! ว่าอะไรนะคะน้าผู้ใหญ่ หนูหรือหมา" ฉันใช้นิ้วชี้จิ้มที่หน้าอกเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง

"ลีโอมันขี้ร้อนที่ประจำของมัน" เขาบอกแล้วลูบหัวมันเบาๆอย่างรักใคร่

"แต่ว่าน้าผู้ใหญ่คะ มันร้อนไม่เห็นหรือไง" ฉันยืนหน้าบึ้งเท้าสะเอวมองเจ้าหมาเจ้าปัญหาที่นั่งยิ้มแลบลิ้นยาว

"โฮ่ง โฮ่ง" มันเห่าเหมือนหวงที่แยกเขี้ยวใส่เธอด้วย

"เออก็ได้ นั่งหลังก็ได้วะ" ก่อนไปฉันแอบตีหัวมันหนึ่งทีโทษฐานทำให้หมั่นไส้

"โฮ่ง โฮ่ง" มันเห่าอีกแสดงว่าโกรธที่โดนตบหัวแน่ๆ

ฉันจำเป็นต้องนั่งท้ายกระบะ ใช้เท้าเหยียบกันชนแล้วปีนขึ้นรถที่มีเสื่อพลาสติกปูไว้รอแล้ว

นั่งพิงหลังกับรถหันหลังให้คนขับ ไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย เมื่อเขาปิดประตูรถและสตาร์ทเครื่องยนต์เตรียมตัวออกเดินทาง ฉันจึงตะโกนด่าฝากลมฝากแล้งไปว่า

"ไอ้ผู้บ่าวใจฮ้าย"

ได้ด่าคนระบายอารมณ์แล้วหยิบครีมกันแดดออกมาทาที่แขนขาว กระชับหมวกบักเก็ตอีกครั้ง

พรึ่บ!

"ใส่ซะ" จู่ๆก็มีเสื้อยีนส์ลอยมาพร้อมกับเสียงของคนใจร้าย ฉันลองจับมาพลิกดูแล้วพิสูจน์กลิ่นก่อนเป็นอันดับแรก

"อืม พอได้ไม่เปรี้ยว" พิสูจน์กลิ่นแล้วเป็นกลิ่นหอมของน้ำยาปรับผ้านุ่ม แต่ก็ยังไม่กล้าใส่อยู่ดีแค่เอามาบังแดดที่แขนไว้ลวกๆ พอลองพลิกป้ายที่คอเสื้อติดยี่ห้อLees

"เทสน้าก็พอใช้ได้นะ"

รถของอีตาผู้ใหญ่ที่มีหมาเป็นลูก พอได้สตาร์ทรถก็วิ่งฉิวแบบไม่ต้องเบรก ออกจากตัวเมืองยะลาสู่เส้นทางชนบท วิวสองข้างทางเป็นภูเขาต้นไม้เขียวครึ้มนานทีถึงจะเห็นบ้านคน

รถยังคงใช้ความเร็วอย่างต่อเนื่องจนฉันคิดว่ามันน่าจะบินได้ ถ้าฉันไม่จับขอบกระบะไว้ตัวฉันคงลอยไปแล้ว ที่ก้นกบน้อยๆก็เหมือนจะร้าวระบม

จากที่คิดว่าจะร้อนแต่กลับไม่ร้อนมากเท่าไหร่ อากาศเย็นสบายเหมือนอยู่ในแดนสวรรค์ มองต้นไม้ใบหญ้าแล้วสดชื่นแต่ก็แอบสวดมนต์ไปตลอดทาง จับสร้อยพระที่สวมคอไว้แล้วนั่งอย่างสงบแม้จิตใจจะไม่เป็นเช่นนั้น

"หลวงพ่อเจ้าขา ขอให้หนูเดินทางปลอดภัยด้วยค่ะ"

"โฮ่ง โฮ่ง" ลีโอมันเห่าอีกแล้วอะไรของมันไอ้หมาตัวนี้

"เออ...ยังอยู่ดี" ฉันบอกมันไป

คนกับหมาก็คุยกันรู้เรื่องด้วยแฮะ

จวบจนเวลาผ่านไปราวสามชั่วโมงก็ถึงเบตง ผ่านหอนาฬิกา ตู้ไปรษณีย์ยักษ์ ลอดเข้าในอุโมงค์ที่ขึ้นชื่อจนมาถึงจุดหมาย

สำนักงานเกษตรแห่งหนึ่งของเบตงโดยสวัสดิภาพ

แต่ฉันแสบตาจนน้ำตาไหลเพราะลมแรง

ปึง ปัง เสียงเปิดปิดประตูดังแทบจะพร้อมกันแล้วเดินมาที่ท้ายรถ

"ถึงแล้ว"

ผู้ใหญ่หยวนเขานับถือจิตใจหญิงสาวที่นั่งนิ่งไม่โวยวายอะไรทั้งสิ้น ทั้งที่คนนอกพื้นที่มักคิดว่าเส้นทางจังหวัดนี้อันตรายมากๆ

"ลงได้แล้ว"