บทที่ 12 เมียลับ ๆ ของพ่อครูกำแหง บทที่ 12

เวลาตีสี่กว่า ลมเช้าตรู่พัดเย็นจนทั้งเรือนเงียบสนิท ซอมพอนั่งขัดสมาธิอยู่บนเสื่อผืนเล็กตรงเรือนครัว ล้อมรอบด้วยตำราทำอาหารที่แม่ดาวให้ยืมมา เขาหรี่ตาอ่านอย่างตั้งใจ แม้หนังตาจะหนักอึ้งเพราะอดหลับอดนอนมาทั้งคืน

เหตุผลเดียวคือ เขาอยากทำอาหารให้พ่อครูกิน

จนกระทั่งประตูห้องน้ำเปิดออก กำแหงที่เพิ่งล้า...