บทนำ
เมียลับ ๆ ของพ่อครูกำแหง
คำโปรย....
หนี้บุญคุณ คำนี้มันค้ำคอ ชดใช้ยังไงก็ไม่มีวันหมด
ใครจะไปคิดว่าพ่อครูกำแหงที่ถือตัวเป็นพรหมจารีมาตลอด ๔๓ ปี แท้จริงแล้วจะแอบซุกเมียเด็กเอาไว้ใต้ชายคาเรือน อยู่กินกันเงียบ ๆ ราวกับไม่มีตัวตน ไม่ประกาศให้ใครรู้ เพียงเพราะคำว่า บุญคุณมันรั้งเขาเอาไว้
“อยู่แต่ในบ้าน อย่าออกไปให้ใครเห็นหน้า อย่าคิดขัดคำสั่ง แล้วอย่าหาว่ากูไม่เตือน”
ทว่าเมียที่คิดว่าอยู่ใต้อาณัติมาตลอด
แท้จริงแล้วกลับแสบซนเหลือคณา แอบหนีเที่ยวไม่เว้นวัน
"หนูอยู่แต่บ้านทุกวันมันน่าเบื่อ แต่ถ้าพ่อครูไม่อยากให้หนูออกไปไหน พ่อครูก็มานอนกับหนูสิจ๊ะ ไทบ้านเขาจะได้ไม่ลือกันว่าพ่อครูกำแหงไร้น้ำยา"
"ซอมพอ!"
พ่อครูเซ่นสมิง
คำโปรย...
"แค้นต้องระงับด้วยความแค้น ยิ่งหลีกหนีก็ยิ่งต้องเผชิญ"
อินตาเป็นหมอธรรมประจำหมู่บ้านที่คนให้ความเคารพนับถือ ทว่าภายใต้ความเก่งกาจนั้นกลับมีบางอย่างที่เรียกว่าความอ่อนแอซ่อนอยู่ ทุกคืนวันพระเขาจะต้องเผชิญกับกรรมเก่าและพวกมันเสือสมิงทั้งสองตัวที่ตามหลอกหลอนเขาไม่มีวันเลิก
เสือสมิงพวกนั้นมันไม่ได้ต้องการฆ่าอินตาให้ตาย แต่มันต้องการมากกว่านั้น
ต้องการให้เขา กลายเป็นที่รองรับอารมณ์ของมัน
"ย่ำยีกูเช่นนี้ สู้ฆ่ากูให้ตายเสียดีกว่า!"
บท 1
ฟู่ว~
เสียงพ่นควันบุหรี่ดังลอดออกจากริมฝีปากของพ่อครูกำแหง กลิ่นเครื่องหอมปะปนกลิ่นยาเส้นตลบอบอวลไปทั่วห้องนอนไม้
แสงตะเกียงเจ้าพายุส่องให้เห็นใบหน้าของพ่อครูในวัยสี่สิบสามปี แม้อายุล่วงเลยเข้าเลขสี่ แต่เขากลับดูไม่แก่ชราแม้แต่น้อย ด้วยใบหน้าคมเข้ม จมูกโด่ง ริมฝีปากได้รูปพอดีไม่หนาไม่บาง ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยผิวแทนกำยำและรอยสักยันต์อยู่ทั่วเรือนร่างทำให้ดูองอาจขึ้นเป็นเท่าตัว
ยามนี้นุ่งเพียงโสร่งผืนเดียว นั่งเอนหลังพิงหมอนสามเหลี่ยมผ้าฝ้าย ริมฝีปากคาบบุหรี่ มืออีกข้างถือคัมภีร์พระเวทไว้ พลางใช้สายตาไล่อ่านตัวหนังสืออย่างใจเย็น ทว่าในใจกลับร้อนรุ่มไปหมด
เวลาล่วงเลยเข้ายามเที่ยงคืน ผู้เป็นเจ้าของบ้านยังข่มตาหลับไม่ลง เพราะกำลังเฝ้ารอใครบางคนอยู่
เพราะไม่รู้ว่าอีกฝ่ายหายไปไหน ถึงได้ร้อนใจอยู่เช่นนี้
“กลับมาเมื่อไหร่พ่อจะลงโทษให้หลาบจำ” พ่อครูกำแหงบ่นพึมพำ ในสมองตอนนี้ไม่มีเนื้อหาตำราที่อ่านแม้แต่น้อย กลับคิดถึงหน้าของคนดื้อรั้นที่ทำเอาเขาอยู่ไม่สุข คนคนนั้นที่เฝ้ารอ ไม่ใช่ใครที่ไหน หากแต่เป็นเมีย
“พ่อจ๋า แม่กลับมาแล้วจ้ะ” พลันใดก็ปรากฏร่างของเจ้ากุมารทองตัวจ้อยที่พ่อครูเลี้ยงเอาไว้ รีบรายงานทันทีว่าผู้เป็นแม่กลับมาแล้ว หลังจากที่อีกฝ่ายแอบหนีเที่ยวซุกซนยามที่พ่อครูยุ่งอยู่ในสำนัก
รายงานเสร็จ ร่างของกุมารทองตัวจ้อยก็หายไป
ไม่ถึงสิบนาที ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคนเดินเข้ามาบริเวณด้านข้างตัวบ้านพร้อมเสียงของแข็งที่กระทบผนังไม้สัก ไม่ต้องมองกำแหงก็พอเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังปีนบันไดไม้ไผ่ขึ้นมาทางหน้าต่าง
แอ๊ด~
บานหน้าต่างถูกเปิดออกอย่างช้า ๆ ทั้ง ๆ ที่ตั้งใจเปิดอย่างเบามือ แต่ก็มีเสียงเล็ดลอดออกมา ซอมพอที่กำลังก้าวปีนผ่านบันไดเข้ามาในห้องก็ต้องตกใจสะดุ้งตัวโหยง เมื่อเห็นร่างของคนที่คุ้นเคยกำลังนั่งจ้องเขาอยู่บนตั่งไม้
“พะ..พ่อครู”
มือหนาปิดตำราพระเวทเสียงดังจนได้ยินเสียงวางปึก สายตาจ้องมองผู้ที่ได้ชื่อว่าเมียเรียบเฉย แต่สำหรับคนที่ถูกจ้อง เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะโดนประหารชีวิตอยู่ตรงนั้น
พ่อครูกำแหงย่างกายเข้าไปใกล้จนซอมพอหน้าเสียยิ่งกว่าเดิม
“อะ! ไม่นะ!” ซอมพอตกใจจนบันไดไม้ไผ่เริ่มเอนไปด้านหลัง มือคว้าหาที่จับแต่ไม่ทัน ร่างทั้งร่างหงายหลัง พลันใดข้อมือเรียวก็ถูกกระชาก
“จะ..จะตกแล้ว!” ในวินาทีนั้นร่างของซอมพอถูกดึงเข้ามาในห้องได้อย่างปลอดภัย เพราะแรงดึงที่มากจนเกินไปทำให้ใบหน้านวลชนกับแผงอกแกร่งเข้าอย่างจัง
“อยากตกลงไปคอหักตายหรือไง” กำแหงเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุ ๆ เมื่อเห็นร่างเล็กยืนด้วยท่าทีที่มั่นคงขึ้น เขาจึงหันหลังเดินกลับมานั่งที่ตั่งไม้ตัวเดิม
“ขะ..ขอโทษจ้ะ” แทนที่จะเป็นคำขอบคุณ แต่ร่างเล็กกลับเลือกที่จะขอโทษ ด้วยความหวาดกลัวผัวรัก ซอมพอไม่ได้เดินเข้าไปใกล้อีกฝ่าย ร่างเล็กนั่งคุกเข่าลงกับพื้นราวกับเด็กที่มีความผิดกำลังรอถูกลงโทษ
“นี่มันกี่โมงกี่ยาม กูสั่งมึงแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ออกไปข้างนอก” กำแหงว่าอย่างไม่พอใจ แววตาที่มองมาไม่ใช่ความห่วงใยอย่างเดียว หากยังเจืออารมณ์ที่คุกรุ่นด้วยความโกรธ
โกรธที่อีกฝ่ายไม่เชื่อฟัง
ตั้งแต่ที่เป็นผัวเมียกันมาสามเดือน สิ่งที่กำแหงขอซอมพอมาตลอดคือห้ามออกไปไหน ให้อยู่แต่ในบ้าน ห้ามให้ใครเห็น คิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายจะยอมทำตามแต่โดยดี แต่นั่นกลายเป็นว่าเขาคิดผิด ซอมพอไม่คิดจะอยู่ใต้อาณัติเข้าแม้แต่น้อย
“…” เจ้าตัวหลบตามองพื้นไม้ น้ำตารื้นคลอ มือบางกำชายเสื้อแน่น ไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างไร หากแต่กลัวที่อีกฝ่ายดุ
“ซอมพอ”
“จะเที่ยงคืนแล้วจ้ะ” ซอมพอตอบเสียงเบา กลัวจนแทบไม่กล้าสบสายตา
“แล้ววันนี้มึงไปไหนมา ตอบ แล้วอย่าคิดที่จะโกหกกู”
“ปะไปบ่อนมาจ้ะ” คำสารภาพถูกเค้นออกมาจากริมฝีปากสั่นระริก ก่อนจะหลุบตาลงต่ำอีกครั้งเหมือนเด็กที่รู้ว่าตัวเองทำผิดใหญ่หลวง
ซอมพอรู้ดีว่าสถานที่ที่ตัวเองไปไม่ใช่สถานที่ดี แต่จะทำไงได้ล่ะ ก็เขาเบื่อ จะให้ไปเที่ยวตลาดรึ วัดรึ ก็ไปมาหมดแล้ว ครั้นจะให้อยู่แต่บ้านโดนจำกัดไม่ต่างจากนักโทษ ใครจะไปอยากอยู่กัน
“งามหน้าฉิบหาย”
“ก็ซอมพอเบื่อนี่จ๊ะ ให้อยู่แต่บ้าน ซอมพอไม่ใช่เด็กแล้วนะ” ซอมพอเงยหน้าเถียงอย่างไม่ลดละ แววตาที่เคยสั่นไหวกลับมีประกายดื้อดึงปนท้าทาย มันไม่ใช่แค่คำบ่น แต่มันคือเสียงอัดอั้นจากหัวใจที่ถูกขังไว้นานเกินไป ก็พ่อครูไม่ให้เขาออกไปไหนเลยนี่หน่า
“ซอมพอ!” เสียงตวาดก้องสะท้อนในเรือนเงียบงัน
“ก็จริงนี่จ๊ะ! เป็นเมียนะไม่ใช่นักโทษ” คำต่อล้อต่อเถียงของซอมพอทำให้กำแหงเลือดขึ้นหน้า เส้นเลือดตรงขมับเต้นตุบ ๆ
ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน เป็นเมียแท้ ๆ แต่กล้าเถียงผัวฉอด ๆ ใช้ไม่ได้
“มึงนี่มันเถียงคำไม่ตกฟาก!”
สิ้นคำกำแหงก็เดินเข้าไปใกล้ร่างเล็ก มือบีบคางจนใบหน้าเหยแกด้วยความเจ็บ สายตาคมมองสำรวจดวงหน้าอีกฝ่าย หากซอมพอไม่เถียงเก่งคงน่ามองไม่น้อย
ดวงหน้าอ่อนโยนของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบปี นวลละม่อม ดวงตากลมโต ปากนิด จมูกหน่อย ดูน่ารักน่าเอ็นดูไม่น้อย แต่ริมฝีปากที่เถียงฉอด ๆ นี่สิ น่าหาอะไรมายัดให้มันหุบปาก
ไม่ใช่แค่คิด แต่กำแหงกลับบีบคางซอมพอแน่นกว่าเดิม นิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากบางจนบวมแดง
“ซอมพอเจ็บนะ!” มือเล็กเรียวจับแขนอีกฝ่ายแน่น ทว่าทั้งจับทั้งทุบ อีกฝ่ายก็ไม่คิดจะปล่อยเขาแม้แต่น้อย
“ฮึก เจ็บ”
พรึ่บ!
“พี่แหง!” ไม่มีแล้วคำว่าพ่อครู มีเพียงสรรพนามที่เรียกชื่อ กำแหงชื่อนี้ฟังแล้วกำแหงสมชื่อ เมื่อเจ้าตัวปลดโสร่งที่นุ่งอยู่จนมันร่วงลงกับพื้น เผยให้เห็นต้นขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ตามขาอ่อนก็มีรอยสักยันต์เมตตามหานิยมสลักอยู่
“พะพี่จะทำอะไร”
“ลงโทษคนปากดีไง” ไม่ว่าเปล่า มือข้างที่ว่างคว้าเอาความเป็นชายของตัวเอง ตบไปที่ริมฝีปากบางจนเกิดเสียงลามก
ปั่บ ปั่บ ปั่บ
เสียงเอ็นเนื้อกระทบปากยามที่เขาใช้มันตีเพื่อสั่งสอน สองสายตาสบเข้าหา หนึ่งแววตามองด้วยความกระสัน อีกหนึ่งแววตาจ้องกลับด้วยความตกใจ นัยน์ตาสั่นระริก ไม่คิดว่าพ่อครูที่เข้มครึมมาตลอดจะทำกับเขาเช่นนี้
“อ้าปาก!” กำแหงสั่งเสียงแข็ง มือบีบแก้มซอมพอจนยอมเปิดปาก ก่อนที่เขาจะเด้งสะโพกเอาความเป็นชายยัดเข้าปากอีกฝ่าย ทว่ามันยังไม่ได้เข้าไปลึก ก็ตกใจผงะเพราะได้ยินเสียงเรียก
“อ่ออู ออมออ..เอ็บอะ!”
เฮือก!
กำแหงได้สติ หายใจเข้าเฮือกใหญ่ สติกลับมาอยู่ปัจจุบัน เมื่อกี้แค่จินตนาการคิดไปเองสินะ ที่ซอมพอเรียกเขาว่าพี่นั่นก็คงคิดไปเองเช่นกัน
‘เฮ้อไอ้แหง มึงนี่นะ’
กำแหงบ่นตัวเองในใจ ก่อนจะปล่อยมือจากคางซอมพอ เขาเดินมาที่ประตูหน้าห้อง ก่อนจะหันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา
“วันนี้มึงไม่เชื่อฟังกู ก็อย่าหวังว่ากูจะปล่อยมึงไป”
สิ้นคำกำแหงก็ล็อกประตูห้องจากด้านนอก ขังให้ซอมพออยู่ในห้องของตัวเอง
“คนที่ทำผิดก็ต้องถูกลงโทษ”
ปัง ปัง ปัง
ซอมพอทุบประตูห้องจากทางด้านในพร้อมกับตะโกนเสียงดังลั่นหวังให้กำแหงปล่อยเขา
“ฮึก ปล่อยซอมพอนะ ทำไมต้องขังซอมพอด้วย” ซอมพอตัดพ้อพลางทุบประตูห้องระรัว แต่อีกฝั่งของประตูกลับเงียบสนิท
กำแหงเดินจากไปแล้ว ไม่ฟังเสียงเขาแม้แต่น้อย
“ฮึก คนใจร้าย!”
บทล่าสุด
#49 บทที่ 49 พ่อครูเซ่นสมิง "จบบริบูรณ์"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#48 บทที่ 48 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 16"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#47 บทที่ 47 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 15"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#46 บทที่ 46 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 14"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#45 บทที่ 45 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 13"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#44 บทที่ 44 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 12"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#43 บทที่ 43 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 11"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#42 บทที่ 42 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 10"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#41 บทที่ 41 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 9"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026#40 บทที่ 40 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 8"
อัปเดตล่าสุด: 7/29/2026
คุณอาจชอบ 😍
สูตรรักศาสตราจารย์
ในวันที่คุณหมอออกเวรตอนเช้า แล้วเพิ่งจะคล้อยหลับไปไม่ทันได้หนึ่งชั่วโมง เสียง ปัก ปัก จากข้างห้องดังจนหัวเตียงเธอแทบจะคลอนตาม ด้วยความโมโห หมอปรางถึงขั้นเอากระดาษที่เขียนด้วยลายมือหมอ ไปแปะไว้ที่หน้าห้องข้างๆ
"ตำน้ำพริก กรุณารองครกด้วยค่ะ"
พร้อมคำสาบแช่งเล็กๆ น้อยๆ
"สาธุ ขอให้มันอักเสบ หรือไม่ก็ให้เตียงมันหักไปซะจะได้ไม่ต้องเสียงดัง"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"คุณไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล เชิญห้องตรวจหนึ่งค่ะ"
"ตุ่มคล้ายสิวหรือหนองขึ้นที่โคนอวัยวะเพศใช่ไหมคะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
"ฉิบหายแล้วแกนังปราง มีเรื่องกับใครไม่มี นั่นน่ะหรือตาบ้าข้างห้องแกอ่ะ"
"อื้อ แกรู้จักหรือ"
"เรียกว่าทั้งมหาวิทยาลัยใครบ้างไม่รู้จักเขาดีกว่า"
"ตอนนั้นฉันอยู่ไม่เห็นรู้จัก"
"ก็แก มันสนใจอะไรรอบตัวบ้าง นั่นน่ะ อาจารย์วิทย์ รองศาสตราจารย์ไตรวิทย์ บริรักษ์ไพศาล กำลังจะได้เป็นศาสตราจารย์อยู่รอมร่อ จนเขาว่ากันว่าจะเป็นศาตราจารย์ที่หนุ่มและหล่อที่สุด ที่สำคัญเขาเป็นอาจารย์อยู่คณะนิติศาสตร์ ฉิบหายไหมคราวนี้"
"ฉิบหายล่ะ"
️️️️~~~~~~~\~~~~~~~
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
ล็อคหัวใจยัยช่างยนต์
รามจึงดึงเอวามาเป็นช่างประจำตัวเพื่อชดใช้ความผิด แต่ยิ่งอยู่ใกล้ เขากลับยิ่งตกหลุมรักผู้หญิงที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้เขา ขณะที่เอวาค้นพบว่าความลับในสนามแข่งอาจเกี่ยวพันกับอดีตของพ่อ และครอบครัวของชายที่เธอเกลียดที่สุด
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
เด็กดื้อคนโปรด (ของมาเฟีย) BAD
หนุ่มหล่อ ลูกชายมาเฟียตระกูลใหญ่ผู้เย็นชาไร้ความรู้สึก เขาถูกผู้หญิงหลายคนตราหน้าว่าไร้หัวใจ ถึงอย่างนั้นเพราะความหล่อก็ยังมีผู้หญิงอีกมายมายที่พร้อมจะขึ้นเตียงกับเขา
แต่มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่เขารังเกียจและไม่อยากเจอหน้าถึงแม้เธอจะพยายามเท่าไรก็ไม่มีวันมีค่าในสายตาของเขา
“อยากเป็นเมียฉันมากไม่ใช่หรือไง ฉันกำลังจะสนองให้เธอเป็นอยู่นี่ไง แต่ไม่ใช่ในฐานะเมียแต่ง อย่าคิดหวังสูงเกินไป!!”
มิลิน
เธอถูกคนที่ตัวเองแอบรักมาตั้งแต่เด็กรังเกียจเพียงเพราะเขาคิดว่าแม่เธอคือเมียน้อยของพ่อเขา ถึงแม้เขาจะไม่สนใจใยดีอะไรเธอเลย แต่เธอก็ยังรักเขาหมดหัวใจ
ทั้งที่คิดว่าหากยอมยกร่างกายให้เขาแล้วจะได้ความรักกลับคืนมา แต่สุดท้ายก็ได้เพียงความเกลียดชัง
Loveless ก็ไม่ได้รักสักนิด
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
รัก(ลับ)นายวิศวะ
"เงินนายอาจจะซื้อคนอื่นได้
แต่...ซื้อคนอย่างฉัน...ไม่ได้"
"คำพูดเธอแม่งโครตจะดูแพง
เลยวะ..." เจมส์เสมองร่างบางราวกับดูถูกผู้หญิงที่ตนกำลังสนใจ
"แต่ที่จริงถูกยิ่งกว่าแจกฟรี..."
"เพียะ"
อันนาฟาดฝ่ามือเรียวเข้ากับใบหน้าอันหล่อเหลาของเจมส์ด้วยถ้อยคำที่ดูถูกและเหยียดหยาม
"เธอ..."
เจมส์จ้องอันนามาด้วยสายตาอันดุดัน ยัยนี้กล้าดียังไงมาตบหน้าเขาถึงสองครั้ง
My Husband คุณสามีเมื่อไหร่จะหย่า?
ว่าที่เจ้าบ่าวรู้เรื่องก็กับรีบเอ่ยปากตั้งเงื่อนไขการหย่าตั้งแต่ยังไม่ทันได้แต่งงาน
แล้วแบบนี้เธอจะใช้ชีวิตหลังแต่งงานกับเขาได้ยังไงกัน?
เมื่อเขาปากร้าย ส่วนเธอไม่ชอบพูด
แต่เมื่อเธอเลือกพูด สิ่งที่พูดออกไปคือ “กลับมาแล้วเราไปหย่ากัน! ไม่ต้องรอแล้ว หย่ากันเลย!!” เพียงประโยคเดียวสั้น ๆ
ทำให้ชายหนุ่มที่อยู่ไกลเริ่มร้อนลน ทั้งเคยพูดเรื่องหย่าอยู่บ่อยครั้ง ได้ยินคำจริงจังนั่นถึงกับรีบแจ้นกลับมา
แล้วตกลงคุณสามี ตกลงอยากหย่า หรือ ไม่อยากหย่านะ?
เมียนักศึกษาของหมอบดินทร์
สัญญาลับถูกร่างขึ้นพร้อมกฎเหล็กข้อสำคัญ: ห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด และห้ามล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตส่วนตัว
ในเวลางาน เขาคืออาจารย์หมอที่เย็นชาและเข้มงวดจนเธอกดดันแทบร้องไห้ แต่เมื่ออยู่ใต้ชายคาเดียวกันในยามวิกาล เขากลับเป็นผู้ชายที่คอยต้มข้าวต้ม ดุด้วยความห่วงใย และปลอบประโลมเธอด้วยอ้อมกอดที่แสนเร่าร้อนจนหัวใจสั่นไหว
เมื่อความรักเริ่มก่อตัวสวนทางกับกฎที่ตั้งไว้ ท่ามกลางสายตาจับผิดของผู้คนรอบข้างและเงาอดีตที่คอยตามหลอกหลอน ปลายฝนจะพิสูจน์ตัวเองอย่างไรให้คู่ควรกับการยืนเคียงข้างเขา และอาจารย์หมอจอมปากแข็งจะยอมทลายกำแพงเพื่อปกป้องภรรยาตัวน้อยของเขาด้วยวิธีไหน?
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ













