บทที่ 15 เมียลับ ๆ ของพ่อครูกำแหง บทที่ 15

“แค่นี้ยังไม่จบหรอกนะ”

กำแหงกระตุกยิ้มมุมปากก่อนเขาจะพลิกร่างของซอมพอให้นอนคว่ำ มือกดท้องบางให้แอ่นสะโพก แก้มก้นลอยเด่นอยู่เหนืออากาศ ผิวที่เนียนลออขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนดอกไม้สวยที่ล่อตาล่อใจผีเสื้อ

แม่ง กูจะเอาทั้งคืนเลย

“อ๊ะอ๊าส์ พะ...พ่อครู อื้ออ” ซอมพอร้องครางมาเมื่อนิ้วเรียวของกำแหงวาดลวดลายไ...