บทที่ 20 เมียลับ ๆ ของพ่อครูกำแหง บทที่ 20

ซอมพอนั่งเอนอยู่ในอ้อมแขนของกำแหง ร่างเล็กพิงแผงอกแกร่งในท่ากึ่งนั่งกึ่งเอน หลังแนบกับอกอุ่น แขนแข็งแรงโอบรั้งเอาไว้ราวกับไม่อยากให้หลุดไปไหน ยามนี้บรรยากาศในป่าเย็นยะเยือกขึ้น ลมผัดอ่อน ๆ ชวนให้ขนลุก แต่ยิ่งสองกายแนบชิด ซอมพอกลับไม่รู้สึกหนาวเลยแม้แต่น้อย

“ซอมพอ”

“...” ซอมพอไม่ตอบ เขาเพียงเอียงห...