บทที่ 37 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 5"

“อึกอื้ออ โอ๊ย”

เช้าตรู่แสงแดดอ่อนลอดผ่านช่องหิน อินตาค่อย ๆ ลืมตา สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเจ็บระบมไปทั่วทั้งตัว ทุกข้อต่อปวดตึง

เขาขยับเพียงนิดก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นของพื้นหินและร่องรอยความทรมานที่ยังไม่จางหายจากเมื่อคืน

อินตาก้มลงสังเกตตัวเองว่าตอนนี้เสื้อผ้าของเขาเปลี่ยนไป นุ่งเสื้อเช...