บทที่ 39 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 7"

อินตาสะดุ้งตื่นขึ้นมาในยามเช้าพร้อมกับลมหายใจหอบเหนื่อย เมื่อรู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่หนักอึ้งนอนพาดอกเขา เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ ลืมขึ้นเพื่อมองรอบตัว แทนที่จะเป็นแคร่ไม้เก่าในห้องของพันอิน กลับเป็นชั้นหนังสือสูงท่วมหัวเรียงรายอยู่รอบด้าน

“มานอนตรงนี้ได้ไงวะ” อินตาพึมพำออกมาเสียงเบา เขาหันไปมองด้า...