บทที่ 42 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 10"

“อื้อออ”

อินตาค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นในช่วงเช้าของอีกวัน เปลือกตาหนักอึ้งราวกับถูกทับไว้ทั้งคืน ร่างกายยังระบมจนแทบยกตัวไม่ขึ้น ความเมื่อยปวดแล่นไปทั่วบ่าและหลังจนต้องกัดฟันฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่ง

ทันทีที่สายตาปรับกับแสงเช้า เขาก็มองเห็นแผ่นหลังใหญ่โตของสองเสือสมิงที่นั่งเฝ้าเขาอยู่

“ออกเดินทางกัน...