บทที่ 47 พ่อครูเซ่นสมิง "บทที่ 15"

พันแสงและพันอินเดินเคียงกับอินตาจนมาถึงเชิงเขาที่ป่าค่อย ๆ เปิดออกเป็นทางโล่ง ลมแรงพัดผ่านจนใบไผ่เสียดสีกันเป็นเสียงซู่ซ่า สองร่างสูงยืนนิ่งราวกับไม่อยากให้เวลาตรงนี้เดินไปข้างหน้า ความเงียบครอบคลุมอยู่ครู่หนึ่งก่อนพันอินจะเรียกเบา ๆ

“อินตา” อินตาหันมามอง ดวงตาแดงรื้น

“หื้อ”

พันอินขบเม้มริมฝีปากเ...