บทที่ 19 สถานการณ์ล่อแหลม [Andrew Part] (1)

​เช้าวันเสาร์ซึ่งเป็นวันแห่งการพักผ่อนของผม แต่ก็ยังได้ยินเสียงแม่ตะโกนโหวกเหวกโวยวายช่างไม่เกรงอกเกรงใจพวกพี่ๆ เขาที่อยู่บ้านตรงข้ามเลย

“แอนดริว แม่จะนับหนึ่งถึงสิบนะ ถ้ายังไม่ลุกขึ้นมาแม่จะไม่เพิ่มค่าขนมให้จริงๆด้วย หนึ่ง..สอง..”

“สาม..สี่..” หา!! ค่าขนมเพิ่มเหรอ ไม่ได้แล้วลืมตาซิวะไอ้แอนดริว ทำไม...