บทที่ 3 อ่อย (Leo)
@ Extreme Club
ท่ามกลางแสงไฟหลากสีที่ส่องวิบวับไปมาบนเวทีที่ยกสูงขึ้นมาประมาณห้าสิบเซนติเมตรกลางคลับหรูผสานกับเสียงดนตรีที่ดังเร้าใจ พร้อมกับการปรากฏตัวของชายหนุ่มที่กำลังเดินบนเวทีด้วยออร่าอันเต็มเปี่ยมที่ดึงดูดให้ทุกสายตาหันไปจับจ้องในทิศทางเดียวกัน
ร่างท่อนบนเปลือยเปล่าอวดความมันวาวของซิกแพคเป็นลอนสวยกำลังดียามที่โดนแสงไฟสีส้มสาดกระทบจนน่าลูบไล้ แล้วเลโอก็เรียกเสียงกรี๊ดด้วยการลูบมือผ่านซิกแพคลามลงไปถึงกลางเป้าตุง
วี๊ดดดด!
เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นอีกครั้งเมื่อกางเกงยีนส์ทรงเดฟที่รัดเป้าคับตุงค่อยๆ ถูกปลดกระดุมลงมาทีละเม็ด เอวพริ้วส่ายร่อนไปตามจังหวะของเสียงเพลงอย่างยั่วยวน ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปากสไตล์แบดบอยจนทันทีที่กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกปลดออกไฟทั้งคลับก็ดับลง และเพียงไม่กี่อึดใจแสงไฟแบล็กไลท์ก็ถูกเปิดขึ้นแทน ภาพบนเวทียิ่งสะกดให้ทุกคนแทบหยุดหายใจเมื่อบิกินี่ตัวจิ๋วสีขาวนั้นสะท้อนแสงเรืองขึ้นมาเผยให้เห็นท่อนเอ็นลำตุงที่แทบจะทะลุดันขึ้นมาหายใจได้อย่างให้มีลุ้น
ขวดโซดาที่ถูกเปิดฝาแล้วถูกลำเลียงขึ้นไปบนเวทีให้เลโอได้ถือขวดเขย่าจนเกิดแรงดันก๊าซ ก่อนจะปล่อยให้น้ำใสๆ ราดลงไปตามแผ่นอกแน่นๆ พร้อมกับการขยับสะโพกให้ส่วนที่ตุงนูนนั้นชุ่มน้ำมากที่สุด บิกินี่สีขาวตัวจิ๋วเมื่อชุ่มน้ำมันจึงเผยให้เห็นท่อนเอ็นสีเนื้อที่แข็งตัวเป็นลำอยู่ภายใต้เนื้อผ้านั้นได้ชัดขึ้น
เสียงกรี๊ดดังขึ้นเป็นระยะจากลุ่มคนที่มาท่องเที่ยวในค่ำคืนนี้ โดยเฉพาะกลุ่มของหนุ่มหน้าสวยและผู้หญิงขี้เหงาทั้งหลาย ที่เข้ามาดูการแสดงของเดอะมาสเตอร์โคโยตี้บอยอย่างเขาในตอนนี้
มือนับร้อยที่ต่างคนก็ต่างชูขึ้นโชว์แบงค์หลากหลายราคาในมือเพื่อเรียกให้เขาเดินเข้าไปหา โดยหวังที่จะยัดมันลงไปในเป้าตุงๆ เพื่อที่ตัวเองจะได้โอกาสสัมผัสกับท่อนเอ็นที่แข็งแกร่งลำนั้น
“แก..ฉันใจละลายแล้วอะ อืมมม เห็นแล้วน้ำเดินเลย โถ..พ่อคู๊ณ พี่อยากจะยืมมาเป็นผัวซักวันสองวัน” หนุ่มวัยทำงานเคราครึ้มนางหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ตนเพิ่งจะยัดแบงค์ร้อยไปที่เป้าของชายหนุ่มที่มาเต้นกระเด้งเป้าตุงใส่หน้าของนางเมื่อครู่นี้ โดยที่นางเองก็ทั้งลูบซิกแพคแกร่งกับคลำเป้าอย่างสนุกมือจนเกินคุ้ม
“แหม! เจียมตัวบ้างเถอะแก.. ทิปน้องไปแค่ร้อยเดียวจะยืมไปเป็นผัว ฉันว่าแกคงต้องไปนอนฝันกลางวันเอาแล้วหล่ะ นี่มันเดอะมาสเตอร์เลยนะ เอาแค่มโนก็พอนะเพื่อน หรือถ้ายังอยากอยู่ก็ไปหาซื้อตามสนามหลวงเอานะ..แก” เสียงจิกกัดมาจากเพื่อนสาวแก๊งเดียวกันที่เพิ่งยัดทิปหนักๆ ไปที่กลางเป้าชายหนุ่มหมาดๆ จนถูกเลโอแกล้งเลียลิ้นที่มุมปากยั่วให้นางใจสั่นระทึก จนมือที่กำแบงค์แทบจะอยากละไปกำอย่างอื่นที่ใหญ่กว่าแทน
แต่นางเอกย่อมไม่ถือสานางร้าย นางจึงไม่ได้ตอบโต้อะไรเพื่อนสาวกลับไป เพราะอย่างน้อยก็สำนึกในบุญคุณที่เพื่อนสาวเป็นคนเปย์ทุกเอเวอรี่ติงจิงกะจู๋สำหรับการมาเที่ยวคลับหรูนี้ ไม่อย่างนั้นหน้าอย่างเขาคงไม่มีวันได้มาเที่ยวสถานที่แบบนี้หรอกเพราะมันเป็นคลับไฮโซที่แพงมาก เมื่อคิดได้เขาก็เลยสงบปากสงบคำและหันไปสนใจอะไรๆ ที่น่ามองบนเวทีต่อ
นัยน์ตาคมที่เร่าร้อนของหนุ่มลูกครึ่งที่มีซิกแพกรัญจวนใจกำลังจับตาดูหญิงสาวหน้าสวยคนที่กำลังชูแบงค์สีเทาหลายใบอยู่ในมือ จนเขาต้องเดินเข้าไปเพื่อส่ายเอวที่ร่อนจนเธอเองถึงกับจินตนาการไปไกล มือเล็กๆ ค่อยๆ ยัดแบงค์พันลงไปในเป้าของชายหนุ่ม โดยจงใจที่จะยัดมันไปให้ลึกกระทั่งสัมผัสได้กับส่วนหัวท่อนเอ็นที่ร้อนรุ่มของเขาจนใบหน้าหวานเห่อร้อนด้วยความเขินอาย
และแล้วเวลาของการโชว์ก็หมดลงเมื่อแสงไฟทุกอย่างสว่างขึ้น เลโอโค้งตัวไหว้ทุกคนก่อนจะโบกมือลาลูกค้า ถือเป็นอันเสร็จงานของเขา เพราะสำหรับโคโยตี้บอยระดับเดอะมาสเตอร์อย่างเขาแล้วแทบจะไม่ต้องทำอะไรมากเพียงแค่วันละรอบ ทิปที่มันตุงอยู่ในเป้ากางเกงในก็แทบจะเอาออกมานับไม่หวาดไม่ไหวแล้ว
เลโอเดินลงจากเวทีท่ามกลางความเสียดายของหลายๆ คนที่ยังติดตาติดใจกับซิกแพคและเอวร่อนอยู่เลย หลังจากเดินลงไปแล้วเขาก็เข้าไปที่ห้องเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังเวที เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ธรรมดา แต่ก็ยังคงดูเท่และหล่อน่ากินเหมือนเดิม
“หวัดดีครับเฮียกี้” เลโอเอ่ยทักพร้อมกับยกมือที่ถือกางเกงในตัวที่เพิ่งใช้โชว์เมื่อกี้ขึ้นมาไหว้เฮียกี้เจ้าของร้านด้วย
“ยังฮอตเหมือนเดิมเลยนะเลโอ เมื่อกี้เฮียเห็นลูกค้าพากันน้ำลายไหลเลยอะสงสัยคงอยากจะต่อน่าดูเลยนะ"
"ไม่ขนาดนั้นมั้งครับเฮีย"
"ไม่ขนาดนั้นอะไรล่ะ! ก็เราเล่นไปยั่วเธอขนาดนั้น” เฮียกี้ตบบ่าเลโอสองสามทีอย่างเอ็นดู แม้ว่าเฮียเองจะไม่เคยดูเอ็นของเขาเลยก็ตาม เพราะภายใต้สภาพหุ่นหมีมีเคราแบบป๊อบ แคลอรี่บลาๆ ถึงจะถวิลหาอยากได้แท่งอุ่นๆ ของคนตรงหน้ามาใส่ตัวตลอด แต่สินค้าระดับพรีเมี่ยมแบบนี้เฮียกี้ก็ไม่กล้าแตะหรอก ก็ของมีดีเอาไว้ทำเงินนี่นะ แต่ต้องยอมรับอยู่อย่างว่าเมื่อไรที่เฮียแกเห็นหน้าเลโอก็จะต้องเรียกเด็กคนไหนในคลับซักคนขึ้นไปช่วยเสมอ เพราะหุ่นทรมานใจแบบนั้นมันทำให้เฮียกี้น้ำเดิน
“เฮียครับมีแขกต้องการพี่เลโอครับ” วิทย์เด็กปีหนึ่งมหาวิทยาลัยเดียวกับเลโอวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาเพื่อแจ้งออเดอร์ของลูกค้าซึ่งจริงๆ แล้วโดยสภาพหน้าตาสรีระของวิทย์ก็ถือว่าหล่อและก็หน้าใส เพราะเฮียกี้แกคัดคนที่เข้ามาทำงานที่นี่ไม่เว้นแม้แต่เด็กพาร์ทไทม์ที่ต้องดูดีไปด้วยจนน่าจะขึ้นไปเต้นบนเวทีได้ แต่เพราะมันไม่อยากทำเฮียกี้ก็เลยไม่บังคับ
“เขาให้เท่าไหร่ล่ะ?” เฮียกี้ถามกลับ
“สามหมื่นห้าครับ”
“ว่าไงเลโอจะรับไหม?” เป็นธรรมดาที่เฮียกี้จะต้องถามความสมัครใจของเขาก่อน เพราะเฮียกี้แกไม่ชอบบังคับฝืนใจใคร ถึงแม้ว่าเฮียแกจะเปิดธุรกิจแบบนี้แต่สิ่งหนึ่งที่เฮียกี้ไม่เคยทำก็คือการบังคับฝืนใจใครให้ทำในสิ่งที่ตัวเองไม่อยากทำ ดังนั้นเด็กๆ ทุกคนในคลับจึงรักเฮียกี้เหมือนพ่อแต่ก็มีบางครั้งที่พ่อก็ล่อลูกเหมือนกัน อันนี้ไม่นับ
“คนไหนวะวิทย์?”
“คนนี้ครับพี่” วิทย์ส่งมือถือที่ถ่ายรูปของหญิงสาวคนที่ต้องการขอซื้อความสุขจากเขามาดู เลโอจำได้ว่าเป็นคนเดียวกับผู้หญิงที่เขาส่งสายตาจิกไปตอนอยู่บนเวที ท่าทางเงินหนาอยู่
“ไปบอกเขานะว่าพี่ขอห้าหมื่นพี่ให้สองน้ำ ถ้าตกลงนายก็พาเข้าไปรอที่ห้องได้เลย” เลโอสั่งวิทย์ก่อนที่เด็กหนุ่มจะรีบวิ่งหายไปในคลับที่กำลังมีการแสดงรอบใหม่ “สิบเปอร์เซนต์เหมือนเดิมใช่ไหมครับเฮีย?”
“สำหรับเลโอ เฮียเอาแค่ห้าเปอร์เซ็นต์พอ เท่าที่เลโอมาเป็นมาสเตอร์ให้เฮียที่นี่ก็พอแล้ว จริงๆ เฮียไม่หักค่าหัวคิวก็ได้นะ” เฮียกี้พูดพร้อมกับยิ้มๆ ให้เพราะสำหรับเฮียกี้ ระดับมาสเตอร์แต่ละคนมีค่ามากกว่านั้น
“อย่าเลยครับเฮีย เดี๋ยวคนอื่นเขาจะว่าเฮียได้” เขายกมือขอบคุณเฮียกี้อีกครั้งพร้อมกับกางเกงในตัวเดิมที่ลอยมาจนจะถูกหน้าของเฮียกี้อยู่แล้ว
“อย่าว่าอย่างงั้นอย่างงี้เลยนะ ไอ้กางเกงในนี่เฮียขอนะ”
“ได้ซิครับ..ว่าแต่เฮียอย่าเอาไปดมจนฟินล่ะ แต่ถ้าอยากให้ผมช่วยก็ได้นะครับ ผมให้ฟรี” ว่าจบเลโอก็แกล้งโน้มหน้าเข้าไปใกล้ก่อนจะจุ๊บที่แก้มของเฮียกี้ไปหนึ่งที
“เนี่ย! เราก็ชอบทำแบบนี้ตลอดเลย โอ๊ย!! เฮียละอยากจะเป็นลมเก็บเสน่ห์ไว้บ้างเถอะพ่อหนุ่ม ใช้เรี่ยราดไปหมดแล้ว” เฮียกี้หน้าแดงแป๊ดเพราะเขินหนักมาก
“พี่เลโอแขกขอสองคนครับเพิ่มเป็นเจ็ดหมื่นห้าขอแค่คนละน้ำครับ” วิทย์ที่วิ่งกลับมาบอกพร้อมกับข้อเสนอใหม่ ก่อนจะโชว์รูปของผู้หญิงอีกคนที่ค่อนข้างอวบนิดๆ ให้เขาดูเพื่อคัดสินใจ แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหรอกเพราะเลโอไม่ชอบเลือกงานขอแค่ดูสะอาดเป็นพอ และผู้หญิงคนนั้นน่าจะเหงาจริงๆ แหละ
“โอเค เดี๋ยวพาสองสาวนี่ขึ้นไปรอพี่ได้เลยนะ เสร็จแล้วมาเอาตังไปกินขนมด้วยนะ” เลโอบอกให้วิทย์ไปพาลูกค้าไปที่ห้อง VIP ที่ชั้นสามของตึกซึ่งถูกจัดไว้เป็นที่สำหรับบริการแขกคนไหนที่ใจถึงยอมจ่ายค่าตัวงามๆ ให้กับโคโยตี้บอยอย่างพวกเขา โดยเฮียกี้แกจะหักค่าหัวคิวแต่ละครั้งที่สิบเปอร์เซนต์
“พาลูกค้าไปรอที่ห้องแล้วไปบอกให้กายมาหาเฮียที่ห้องทำงานด้วยนะ” เฮียกี้บอกวิทย์ ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินกลับไปในคลับ
“แน๊ะ! เฮียเอาอีกแล้วนะครับ ทำไมเห็นผมทีไรต้องเดือดร้อนคนอื่นตลอดเลย” เลโอแซวจนเฮียกี้หน้างองุ้ม เพราะเขารู้ดีว่าเวลาที่เฮียแกทำกับใครเฮียกี้ก็จะนึกถึงแต่หน้าของเขาเสมอ
