บทที่ 33 รุมสะกรัม (1)

ผมค่อยๆ กะพริบตาตัวเองขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนจะดันตัวเองให้ลุกขึ้นเบาๆ เพราะความรู้สึกแสบร้าวที่หว่างขามันช่างรุนแรงจนเขาแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้

“ทำไมมันเจ็บแบบนี้วะ อูยยยยส์” ผมบ่นกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะมองไปยังอีกสามคนที่นอนอัดกันอยู่บนเตียง แล้วพวกผมกลับมาที่นี่ได้ยังไงนะ เพราะเท่าที่จำได้เมื่อคืนผมโดน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ