บทที่ 7 ครั้งแรกกับการช่วยตัวเองของแอนดริว (Andrew) (1)
ปัง ปัง!
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น จากนาฬิกาปลุกที่มีชีวิตที่เรียกว่า ‘มนุษย์แม่’ นั่นเอง
“แอนดริวนี่มันกี่โมงกี่ยามแล้วห๊า!! จะไปไหมโรงเรียนน่ะ?” แอนตริว สะดุ้งตื่นขึ้นหลังจากที่ได้ยินเสียงเคาะประตูเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ ก่อนที่เขาจะค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมกับสะบัดหัวไล่ความง่วงมึนออกไป
“ค้าบแม่ ตื่นแล้วค้าบบบ..” เด็กหนุ่มตะโกนเสียงยานกลับออกไป ก่อนจะลุกขึ้นยืนมาบีดขี้เกียจอีกสองสามที เขาก้มหน้าลงไปมองแล้วยิ้มทักหนูน้อยแอนดริวที่ตั้งโด่เคารพธงชาติจนเป้ากางเกงนอนแทบทะลุ
“ไง หวัดดีนะ ไอ้หนู!!” เขาทักเจ้าหนูของตัวเอง แต่มันไม่มีทางตอบกลับมาหรอกนอกจากทำท่าผงกหัวสองสามทีส่งให้อย่างรู้กัน แม้เขาจะไม่เคยได้ใช้งานแต่หนูน้อยแอนดริวของเขาก็ยังโตวันโตคืนจนตอนนี้มันเริ่มจะโตกว่าอายุเขาไปแล้ว
“เออ..แข็งแรงเหมือนเดิมนะเรา” เขาพูดหลังจากที่ถอดเสื้อผ้าทั้งหมดโยนลงตะกร้า ก่อนจะหยิบเอาผ้าขนหนูมาพาดที่ตัวหนูน้อยแอนดริวที่ยังคงตั้งชูชัน แล้วก็เดินโท่งๆ เข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น
แอนดริวอาบน้ำอย่างลวกๆ เพราะเขารู้ดีว่าจะต้องใช้เวลาอีกสักพักกว่าที่เจ้าหนูของเขามันจะหดตัวเป็นปกติ ซึ่งนับวันมันก็ชักจะใช้เวลานานไปขึ้นเรื่อยๆ สงสัยว่าคืนนี้เขาต้องพยายามทำให้ตัวเองฝันเปียกให้ได้ ไม่อย่างนั้นเขาต้องมาใช้เวลาแบบนี้นานๆ ก็ไม่ไหว
เจ้าหนูเขามันเริ่มดื้อแล้ว
เขารีบแต่งตัวหลังจากที่เวลาเหลือไม่มากเท่าไหร่ ซึ่งมันใกล้คำว่าไปโรงเรียนสายทุกที แซนวิชสองชิ้นถูกหยิบเข้าใส่ปากพร้อมกับนมอุ่นๆ ที่ถูกยกซดจนหมดแก้วเพื่อหวังทำเวลา ก่อนที่เขาจะหยิบติดมือไปกินระหว่างทางอีกสองอัน
“แม่..หนูไปละนะครับ” เด็กหนุ่มบอกด้วยความเคยชิน และไม่ได้ต้องการคำตอบเพราะตอนนี้เขากำลังวิ่งปรู๊ดออกไปโบกรถมอเตอร์ไซต์วินประจำตัว ก่อนจะขึ้นควบอย่างรวดเร็ว
“สายอีกแล้วนะเรา” ลุงตี๋วินมอเตอร์ไซต์ประจำตัวของแอนดริวทักหลังจากเขาซ้อนท้ายเรียบร้อยแล้ว
“ครับลุง ซิ่งเลยนะถ้าสายวันนี้ผมซวยแน่ๆ” ใช่มันต้องซวยแน่ๆ เพราะวันนี้เป็นเวรของครูบุญรอด ครูฝ่ายปกครองที่ขึ้นชื่อว่าโหดสุดๆ จนแทบไม่มีใครกล้าที่จะมาสาย ยกเว้นเขาคนเดียวนี่แหละ
08.15 นาที
เป็นเวลาที่แอนดริวก้าวเท้าเข้าประตูโรงเรียนมา และตอนนี้เขาก็ถูกเรียกให้ยืนแถวเรียงหน้ากระดาน ซึ่งจะเรียงยังไงก็ไม่มีทางเรียงได้เพราะมันมีแค่เขาคนเดียวที่มาสาย แล้วครูบุญรอดยังจะมาสั่งจัดแถวเรียงหน้ากระดานอะไรอีก
“สายอีกแล้วนะนายนภัส ครูละไม่เข้าใจเธอจริงๆ ว่าบ้านก็อยู่ใกล้แค่นี้ทำไมถึงได้มาสายแทบทุกวัน?”
“คือว่า..”
“นี่! ครูพูดอยู่นะ เธอเล่นพูดสอดขึ้นมาแบบนี้มันเสียมารยาทนะรู้ไหม?”
แอนดริวทำหน้างงหนัก เพราะเมื่อกี้ยังนึกว่าครูบุญรอดถามหาคำตอบอยู่เลย ทำไมอยู่ๆ กลายเป็นไม่ให้ตอบขึ้นมาซะงั้น แต่ถึงจะสงสัยแล้วเขาจะทำอะไรได้ในเมื่อสายตาคมที่มองลอดแว่นนั้นกำลังจับจ้องไปที่เขาราวกับนกอินทรีตะครุบเหยื่อ
“ไหน..เธอจะมีอะไรแก้ตัวไหม?”
“คือว่า..”
“เอ๊ะ!! เธอนี่ยังไงครูบอกว่าครูกำลังพูดอยู่อย่าพูดแทรกไม่เข้าใจเหรอ? ถ้าแบบนี้ครูจะไม่ฟังเธอละ! ไปวิ่งรอบสนามฟุตบอลห้ารอบเดี๋ยวนี้” สิ้นเสียงคำสั่งเด็กหนุ่มก็รีบไปวิ่งด้วยความไม่เข้าใจเพราะประโยคนั้นมันคือประโยคคำถามแท้ๆ แล้วถ้าเขาจะตอบมันผิดตรงไหนกันเนี่ย
แต่สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาวิ่งไปจนครบ ซึ่งกว่ามันจะครบก็เล่นเอาเขาหอบจนหมดแรง ดีนะที่เขาเป็นนักกีฬาบาสเลยทำให้หายเหนื่อยเร็วไม่งั้นมีหวังต้องคลานขึ้นห้องไปแน่ๆ
เขาเดินไปถึงห้องเรียนซึ่งอาจารย์ที่สอนอยู่ก็สอนไปกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ถึงจะเข้าตอนนี้ก็ถูกเช็คขาดอยู่ดี แอนดริวเลยเลือกที่จะไม่เข้าห้องเรียนในคาบแรกแล้วเดินไปนั่งพักเหนื่อยที่ใต้ถุนอาคารเพื่อรอเวลาหมดคาบแทน
แอนดริวเดินเข้ามาในห้องหลังจากคาบแรกหมดเวลา เป็นอันว่าถ้าอาจารย์เช็คชื่อเขาขาดเรียนอีกนี่ก็ถือว่าหมดสิทธิ์สอบไปตามระเบียบ ถ้าเป็นแบบนั้นคุณนายบัวได้ฆ่าเขาตายแน่
“เป็นไงวะมึง? โดนเล่นแต่เช้าเลย" ไอ้สนเพื่อนสนิทที่เล่นอยู่ทีมบาสโรงเรียนด้วยกันเอ่ยถาม หลังจากที่เดินมาตบบ่าของแอนดริว ก่อนจะไปนั่งที่โต๊ะตรงกันข้ามกับเขา
“ก็ไม่ยังไงหรอกว่ะ แค่ช่วงนี้กูหงุดหงิดๆ ยังไงก็ไม่รู้เลยนอนไม่หลับ กว่าจะหลับได้ก็เกือบเช้าทุกที ผลก็อย่างที่มึงเห็นนี่แหละ” แอนดริวทำหน้ามุ้ยก่อนจะฟุบตัวลงกับโต๊ะ ซึ่งน่าจะเป็นข่าวดีที่คาบนี้อาจารย์ติดประชุมเลยไม่ได้มาสอนทำให้เขาพอจะพักสายตาได้บ้าง
“ช่วงนี้มึงมีเรื่องเครียดอะไรหรือเปล่า?” สนยังถามต่อทั้งๆ ที่ตาของแอนดริวกำลังจะหลับอยูแล้ว
“ก็ไม่นิ! กูสบายใจดีจะตาย ก็แค่นอนไม่หลับเฉยๆ”
“อืม..แล้วมึงเสียน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”
“ห๊ะ!! แล้วมันเกี่ยวอะไรด้วยวะกับเรื่องเสียน้ำเนี่ย?” คนฟังตาสว่างขึ้นมาทันที
“อ้าว..แสดงว่ามึงไม่เคยอ่านบทความเรื่องข้อดีของการมีเซ็กส์หรือวะ?"
"....." อีกคนส่ายหน้า แต่ก็ตั้งใจฟังอยู่
"คืองี้ เขาบอกว่าคนที่มีเซ็กส์ทุกวันเนี่ยจะทำให้นอนหลับได้ง่าย เพราะการมีเซ็กส์ก็เหมือนกับออกกำลังกาย ที่พอร่างกายเหนื่อย ร่างกายก็ต้องการพักผ่อนไง” สนทำท่ากอดอกสวมบทกูรูเรื่องเซ็กส์ จนน่าหมั่นไส้
"อ้าว แล้วที่ซ้อมบาสทุกเย็น มันไม่ออกกำลังกายตรงไหน เหงื่อก็ท่วมตัวอยู่นะ"
"มึงจะเถียงทำไมวะ?"
"เชื่อถือได้ป่ะเนี่ย?" แอนดริวหรี่ตามองกูรูอย่างไม่ค่อยเชื่อถือนัก
"เชื่อได้ดิวะ..สรุปคือมึงเสียน้ำครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?"
“นานเป็นเดือนแล้วมั้งที่กูยังไม่ได้ฝันเปียกเลย”
"ฮ่าๆๆ เอาจริงดิไอ้แอนดริว" เสียงหัวเราะดังลั่นของกูรูเมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อนรัก
"มึงหัวเราะกูทำไมวะ?"
“กูเชื่อมึงเลยว่ะไอ้แอนดริว มึงรอให้ฝันเปียกเนี่ยนะ? แล้วทำไมมึงถึงไม่ชักว่าวเอาเองวะ? หรือว่า...” สนหยุดขำแล้วเอามือชี้หน้าแอนดริว
“หรือว่าอะไรของมึง?” แอนดริวปัดมือสนออกไป
“หรือว่ามึงชักว่าวไม่เป็นอะดิวะ?” แล้วเสียงหัวเราะของเพื่อนสนิทก็ดังขึ้นไปอีกจนหลายคนในห้องพากันหันไปดูว่าพวกเขาสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่
“เป็นซิวะ! บ้าหรือเปล่าแค่นี่ใครจะทำไม่เป็นวะ แต่ที่กูไม่ทำเพราะกูชอบฝันเปียกมากกว่าเว้ย” คำแก้ตัวของแอนดริวทำเอาเพื่อนรักต้องมองอย่างเคลือบแคลงเป็นที่สุด
"เออ นั่นแหละยังไงคืนนี้มึงก็ลองทำซะจะได้นอนหลับซักที ไม่แน่มันอาจจะเกิดจากสาเหตุนี้ก็ได้นะเว้ย” รู้อยู่แก่ใจว่าตอบไอ้ทรงนี้มาคือไม่เป็นนั่นแหละ แต่ก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้เพื่อนอายไง
