บทที่ 18 หมาหวงก้าง

ควีนพ่นลมหายใจอย่างหงุดหงิดกับความขี้บงการของกัปตันทีมบาส เธอสะบัดหน้าพรืด ทิ้งขวดน้ำแร่ในมือเขา แล้วหมุนตัวเดินหนีร่างสูงไปนั่งรวมกับกลุ่มรุ่นพี่และสตาฟฟ์ที่โต๊ะวีไอพีอีกมุมหนึ่งของลานจัดงาน หวังจะสลัดความน่ารำคาญของคนเอาแต่ใจทิ้งไปให้พ้นหน้า

แต่ระดับเวกัส มีหรือจะยอมปล่อยเหยื่อให้คลาดสายตา...

โต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ