บทที่ 2 EP.2 เป็นได้แค่เมียแต่งที่ไม่มีวันรัก
วันต่อมา
คอนโดมิเนียม Fire
กริ่ง~กริ่ง~
เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นตั้งแต่ยังไม่ถึงแปดโมงเช้า ไม่นานเจ้าของห้องก็เดินออกมาเปิดประตูด้วยท่าทางงัวเงีย สวมเพียงบ็อกเซอร์ตัวเดียว เผยให้เห็นซิกซ์แพ็กแน่นที่ใครเห็นก็ต้องเหลียวมอง "มอร์นิ่งค่ะพี่ไฟเยอร์"
ตัวเล็กส่งรอยยิ้มสดใสทักทาย แต่ดูเหมือนคนที่ได้ยินจะไม่พอใจเลยแม้แต่น้อย
"ฉันย้ายมาอยู่คอนโดแล้วนะ ยังจะตามมาอีก!"
"คุณป้าสั่งให้หนูเอาข้าวต้มมาให้ค่ะ"
"แม่ฉันวุ่นวาย หรือว่าเธอเป็นคนเสนอหน้าเองกันแน่!"
"หนูขอเข้าไปหน่อยได้ไหมคะ"
ไฟเยอร์ถอนหายใจ เป็นสัญญาณว่าไม่สบอารมณ์ชัดเจน แต่ก็ยอมเปิดประตูให้เดินเข้ามาอยู่ดี
ตัวเล็กกวาดตามองซ้ายขวาอย่างคุ้นเคย ก่อนตรงไปที่ห้องครัว หยิบจานชามอย่างรู้หน้าที่ แล้วตักข้าวต้มใช่ถ้วยให้เขาอย่างเรียบร้อย
"หนูไม่ได้มาที่นี่ตั้งนาน ห้องพี่ก็ยังสวยเหมือนเดิมเลยค่ะ อีกหน่อยหนูก็คงได้อยู่ที่นี่ตลอด" เธอพูดเสียงแผ่วด้วยความเขิน แต่ดูเหมือนไฟเยอร์ไม่ใส่ใจ
"ช่วยเก็บอาการหน่อยเถอะ อยากได้ผัวจนตัวสั่นขนาดนี้ อยากรู้ว่าพ่อแม่เธอสอนมายังไง"
"แรงไปหรือเปล่าคะพี่ไฟเยอร์" ตัวเล็กก้มหน้าลงเล็กน้อยด้วยความน้อยใจ
"ที่ฉันพูดมันผิดจากความจริงไหมล่ะ? ตั้งแต่ประถมเธอก็ตามฉันต้อยๆ จนป่านนี้ก็ยังบีบให้ฉันต้องแต่งงานด้วยอีก" พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงบนโซฟาหรูด้วยท่าทีไม่แยแส
ภายในห้องเต็มไปด้วยของใช้ราคาแพง สมฐานะเจ้าของ โทนสีก็เป็นขาวดำตามสไตล์ที่ไฟเยอร์ชอบ ปกติเขาใช้ชีวิตอยู่บ้าน เพิ่งจะย้ายมาอยู่คอนโดได้ไม่นาน
"เมื่อคืนพี่คงเมามันอีกแล้วสินะคะ"
"อย่ามาบ่นให้รำคาญหู!"
"หนูไม่ได้จะบ่นค่ะ แค่เป็นห่วงสุขภาพของพี่"
"ฉันโตทั้งตัวทั้ง ค.. ไม่ต้องการให้ใครมาสั่งสอน! ดีแบบเธอนี่ไม่น่าอยากมีผัวเร็วเลยนะ ถ้าไปบวชชีทั้งชีวิตฉันก็ไม่แปลกใจหรอก"
คำพูดหยาบคายแทงลึกเข้าใจกลางอก แต่เธอได้ยินแบบนี้มาตลอด อาจจะเพราะความรักบังตา ความหลงใหลที่มีต่อเขาครอบงำทุกเหตุผล ทำให้มองข้ามความเลวร้ายทั้งหมดทั้งสิ้น แม้ทุกครั้งมันจะทำให้เธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม
"มีอะไรอีกไหม ละเมอ… ฉันจะนอน" ไฟเยอร์หันกลับมามอง พูดน้ำเสียงดุดัน
"มะ ไม่มีค่ะ" ตัวเล็กตอบเสียงแผ่ว
"งั้นก็กลับไปซะ รออะไรอยู่"
"ก่อนกลับ หนูขอซักเสื้อผ้าให้พี่ก่อนนะคะ เพราะอีกหน่อยหนูก็คงต้องทำงานบ้านทุกอย่างอยู่แล้ว"
ละเมอพูดเสียงเบาราวกับพยายามฝืนยิ้มให้ตัวเองดูเข้มแข็ง
ไม่รอให้เขาอนุญาต หลังจากจัดข้าวต้มวางไว้บนโต๊ะอาหารเรียบร้อยก็หมุนตัวเดินตรงเข้าไปในห้องนอนทันที จากนั้นก็เริ่มลงมือเก็บกวาดทุกอย่างคล่องแคล่ว
แม้คอนโดจะมีแม่บ้านประจำที่มาทำความสะอาดทุกสัปดาห์ แต่เธอก็ยังอยากทำด้วยมือตัวเอง ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความรักที่ทุ่มให้เขาสุดกำลัง
แกร๊ก
ไฟเยอร์กินข้าวต้มยังไม่ทันอิ่ม ละเมอก็เดินออกมาจากห้อง มือถือถังขยะพร้อมใบหน้าเศร้าหมอง น้ำเสียงสะอึกสะอื้นพูดขึ้น "พี่พาผู้หญิงมาค้างที่นี่เหรอคะ?"
"แล้วทำไม" ไฟเยอร์เลิกคิ้ว มองไปยังถังขยะในมือด้วยสายตาเรียบเฉย
"มี…เศษถุงยางอนามัยค่ะ"
"เออ ใช่ ฝากทิ้งด้วยนะ"
คำพูดเย็นชาและไร้อารมณ์ของเขา ทำให้หัวใจเธอเจ็บปวดร้าว แต่แม้จะทุกข์ทรมานแค่ไหนละเมอก็ไม่ยอมแพ้ นิสัยสู้ชีวิตของเธอทำให้ยังคงฮึดสู้ ยืนหยัดแม้หัวใจจะแหลกสลาย
"ตอนนี้เรายังไม่ได้แต่งงานกันเป็นสามีภรรยา พี่จะมีผู้หญิงกี่คนหนูก็ไม่ว่า แต่ถ้าเราแต่งงานกันเมื่อไหร่ พี่อย่าทำแบบนี้อีกนะคะ"
"อย่ามาสั่งสอนฉัน!" ไฟเยอร์กัดฟันกรอด สีหน้าดุดัน
"หนู…หนูรู้ว่าพี่ไม่ได้ชอบหนู ฮึก~ แต่พี่ก็รู้ว่าหนูชอบพี่มากแค่ไหน หนูพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้พี่เห็นใจ อย่างน้อยก็ช่วยให้เกียรติกันบ้างได้ไหม"
"ฉันจะไปให้เกียรติผู้หญิงที่ฉันไม่ได้รักไปทำไม? ถามจริง เธอโง่หรือเปล่าเนี่ยละเมอ! เอาตัวเองมาอยู่ท่ามกลางความเจ็บปวด แต่กลับเรียกร้องให้ฉันรับผิดชอบ ผู้หญิงโง่ๆ แบบเธอ ก็คงเป็นได้แค่เมียแต่งที่ฉันไม่มีวันรักลงหรอก หึ"
เขาลากเก้าอี้ถอยหลัง ยืนหยัดเต็มความสูง เดินตรงมาหาเธอพร้อมกับคว้าถังขยะในห้องโถงยื่นให้ น้ำเสียงเยือกเย็นไร้อารมณ์บาดลึกถึงหัวใจพูดชัดถ้อยคำ "ฝากทิ้งถุงยางในนี้ด้วยนะ เมื่อคืนจัดหนักจัดเต็ม! จนถุงยางหมดไปสองกล่อง นี่ยังไม่รวมเศษถุงยางที่ทิ้งเอาไว้บนรถ เพราะนัวเนียแล้วซัดก่อนจะลากขึ้นมาถึงห้อง พอดีเมื่อคืนเจอคนสวยถูกใจ เลยจัดให้ยับๆ"
