บทที่ 3 EP.3 เจ็บนิดหน่อย
ละเมอแทบจะกลั้นความเสียใจเอาไว้ไม่ไหว แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงกลืนมันลงไป เพราะเธอยังคงรักเขาไม่ลืมหูลืมตา ส่วนไฟเยอร์ยังคงเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่า ที่วิ่งตามร้องขอเศษความรัก
ช่วงบ่าย
"ได้ยินว่าเมื่อคืนไอ้พีทพาสาวมาเย่อห้องมึงเหรอ?" เพลิงกัลป์ แฝดพี่แวะมาหา ไถ่ถามด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "นึกว่ามึงลากสาวสวยที่เจอในผับมาเอาสนั่นลั่นคอนโดซะอีก"
"ยังไม่ได้เอาห่าไรเลย! พอถอดกางเกงในออกเลือดสาด! เป็นเมนก็ไม่เช็กตัวเองก่อนร่าน โคตรเสียอารมณ์ แล้วไอ้พีทแม่งทิ้งถุงยางเกลื่อนห้องกูไปหมด"
"น้องละเมอมาเจอก็เข้าใจผิดสิ"
"จะเหลือเหรอ! แม่งมาหาแทบทุกวัน แต่ก็สมน้ำหน้า เพราะกูตอแหลไปว่าพาสาวมาเอา หึ"
"กูไม่รู้จะด่าว่ามึงเหี้ยสุดจัด! หรือจะด่าว่าน้องละเมอโคตรโง่ฉิบหายอะ เพราะความน่าจะเป็นสูสีกันมากนะพวกมึง ฮ่าๆ" เพลิงกัลป์หัวเราะออกมา
ไฟเยอร์ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด แต่ความจริงแล้วเขายังไม่ได้มีอะไรกับผู้หญิงคนนั้น เพราะว่าดันเธอติดไฟแดงเป็นประจำเดือนจึงไม่สะดวก สุดท้ายก็แค่เมาแอ๋แล้วแยกย้ายกัน ส่วนถุงยางอนามัยที่กระจัดกระจายอยู่บนรถหรือในห้องต่างๆ เป็นของเพื่อนสนิทอีกคน
เพราะอยู่คนละมหาวิทยาลัย จึงพบกันเฉพาะเวลาเที่ยวเท่านั้น
ร้านไอศกรีม
ละเมอเดินเข้ามาหาเพื่อนสนิทตามนัดหมาย เธอมีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวในชีวิต
ทันทีที่เจอกัน ทั้งคู่ก็เริ่มถามไถ่สารทุกข์สุกดิบ แลกเปลี่ยนเรื่องราวมากมาย
"แน่ใจนะว่าเธอจะแต่งงาน?" เพื่อนถามย้ำแววตากังวลเต็มไปด้วยความหวังดี "คิดให้ดีนะละเมอ"
"ฉันคิดดีแล้วแยม เธอก็รู้ว่าฉันรักพี่ไฟเยอร์มากแค่ไหน ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะรักใคร"
"ความรักนี่มันน่ากลัวมากจริงๆ แต่ฉันเชื่อว่าสักวันเธอเองจะต้องมองเห็น…และต้องยอมรับให้ได้ว่าคนที่ไม่รักต่อให้ตายแทนเขาก็ไม่รัก"
ตั้งแต่เด็กจนโต แยมมักเกลี้ยกล่อมเพื่อนสนิทเพื่อให้ละเมอเลิกเพ้อฝัน
แต่เพราะครอบครัวของละเมอกับไฟเยอร์สนิทสนมกันทางธุรกิจ ทั้งคู่จึงมักพบเจอกันบ่อย ความคุ้นเคยจึงก่อตัวเป็นความรัก และผู้หญิงขี้อายอ่อนต่อโลกอย่างละเมอก็ไม่อาจต้านทานความรู้สึกที่ถลำลึกลงไปในใจได้
Tattoo มาลองYES.
ร้านแห่งนี้นอกจากจะมีสองแฝดเป็นเจ้าของแล้ว พวกเขายังมีธุระอื่นๆ ที่ใช้ชื่อร้านเดียวกันเป็นทุนเดิมอยู่ แม้รุ่นน้องอีกสองคนจะอายุน้อยกว่า แต่ความรักใคร่และความสนิทสนมก็เต็มเปี่ยม
"พี่ไฟเยอร์เบิกเงินร้านไปซื้อสีเป็นแสน? แต่ผมเห็นในตู้ไม่มีสีมาเติมใหม่เลย" รุ่นน้องคนสนิทซึ่งรักเขาเหมือนพี่ชาย เพราะพ่อเป็นเพื่อนรักกันเอ่ยถาม พูดขณะจ้องข้อมูลในแท็บเล็ต
"กูเอาไปซื้อสีห้าหมื่น" ไฟเยอร์ตอบกลับเสียงเรียบ
"แล้วอีกครึ่งหนึ่งอยู่ไหนล่ะ?"
"ตีหรี่"
"ฮะ! นี่พี่ใช้เงินซื้อผู้หญิงด้วยเงินร้านเหรอ?! ลืมหรือไงว่าผมก็ร่วมลงทุนด้วยนะ"
"วันนั้นบัตรกดเงินกูมีปัญหา ก็เลยหยิบเงินร้านไปก่อน มึงจะอะไรนักหนาวะ! อายุย่างยี่สิบอย่างมึงก็ชักว่าวไปก่อนไอ้เสือใหญ่ ไว้มึงใช้งานเก่งขึ้นกูบอกเลยว่าห้าหมื่นก็พอแล้ว"
เสือใหญ่ ชายหนุ่มวัยสิบเก้าปี นักศึกษาปี 1 หน้าตาดี ตระกูลร่ำรวย ฟังแล้วก็ได้แต่พยักหน้า
"งั้นผมกลับก่อนนะ" เสือใหญ่ยกมือไหว้ร่ำลาไฟเยอร์ที่รักเสมือนพี่ชาย แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นละเมอมายืนชะเง้อมองอยู่หน้าร้าน
"ก็ไปสิ! รอเหี้ยอะไรอยู่เนี่ย" ไฟเยอร์กระดกน้ำ ก่อนจะหันไปเจอเสือใหญ่
"เมียพี่มารอที่หน้าร้าน"
"มึงพูดให้ดีหน่อย กูยังไม่เคยเอา!"
"แต่ยังไงพี่ก็ต้องได้เอาอยู่ดี จะแต่งงานกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ พี่คงไม่ทำแค่นอนจับมือแล้วพาสวดมนต์ก่อนเข้านอนหรอกมั้ง" เสือใหญ่ยิ้มเยาะ เพราะรู้เรื่องราวทุกอย่างเนื่องจากสนิทสนมกับทุกคนในแก๊งเป็นอย่างดี
"ใครสั่งแม่งให้มันรอ" ไฟเยอร์ขมวดคิ้วหงุดหงิด
สักพักสาวสวยที่เพิ่งถอดเสื้อผ้านุ่งเพียงผ้าเช็ดตัวก็ก้าวออกมาจากห้องน้ำ
"โบอิ้งพร้อมแล้วค่ะ" เธอเป็นลูกค้าที่จองคิวร้านสักไว้
"นอนรอที่เตียงได้เลยครับ"
"ตอนเพื่อนมาสักครั้งก่อน บอกว่าร้านของพี่สวยมาก พอมาเห็นกับตา ร้านมีรสนิยมดีจังเลยค่ะ"
"พี่มีเพื่อนเรียนออกแบบด้วย เลยได้แบบตามที่ชอบ กว่าจะลงตัวก็ทะเลาะกันหนัก ฮ่าๆ"
ไฟเยอร์ยังคงความหล่อร้ายจนใครพบเห็นก็หัวใจละลาย เขาหยิบผ้าคลุมสีดำสกรีนชื่อร้านมาสวมทับตัวเอง หลังจากเตรียมอุปกรณ์เสร็จ สาวสวยก็นอนลงที่เตียง ซึ่งวันนี้เธอมาสักที่เนินอก
"อุ๊ยย!" มือเรียวจับแขนไฟเยอร์ร้องตกใจ
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"
"แอร์เย็นจังเลยค่ะ พอดีหนาว แล้วก็…ตกใจเข็ม"
"เข็มนี้ร้านเราออกแบบเอง ทั้งใหญ่ทั้งแรงแทงมิด! เจ็บนิดหน่อย แต่ลายสวยแน่นอนครับ"
"เข็มร้านดีขนาดนี้ แล้วเจ้าของร้านจะดีขนาดไหนนะ…"
มือเรียวไม่อยู่นิ่ง กรีดกรายเชิงยั่วยวน สายตาของเธอเต็มไปด้วยความเร่าใจ
ไฟเยอร์หันกลับมา ก็ยังเห็นเสือใหญ่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม "แล้วทำไมมึงไม่รีบกลับอีกเนี่ย?"
"ดูนม เอ๊ยย! ดูพี่สักไง" เสือใหญ่ถึงกับเสียอาการเมื่อเห็นนมเต้าอวบเพราะไม่สวมชั้นใน
"ไม่ใช่เรื่องของมึง! กลับไปได้แล้ว"
"ดูนิดดูหน่อยก็ไม่ได้เลยนะพี่"
"อย่าพูดมาก เดี๋ยวกูโทรฟ้องพ่อมึงเลย"
"คร้าบบ! กลับแล้วครับ"
