บทที่ 4 EP.4 ไม่ใช่แฟนค่ะ! ว่าที่ภรรยา

แกร๊ก

ประตูร้านเปิดออก เสือใหญ่ก้าวออกไปก็พบละเมอนั่งรออยู่ข้างนอกพร้อมกับปิ่นโตใส่กับข้าว เสือใหญ่พยักหน้าทักทาย เพราะทั้งสองคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

"ทำไมพี่ไม่เข้าไปนั่งรอในร้าน?" เสือใหญ่ถาม

"พี่ไฟเยอร์บอกว่า ถ้าเขามีลูกค้าห้ามเข้าไปวุ่นวาย เดี๋ยวจะทำงานไม่สะดวก"

"แต่ตอนนี้ใกล้มืด ยุงเยอะนะพี่"

"ไม่เป็นไรหรอก พี่รอตรงนี้ได้"

เสือใหญ่ไม่รู้จะพูดอะไรดี ก็ได้แต่ส่งยิ้มให้ รู้ดีว่าละเมอรักและเชื่อฟังคำสั่งของไฟเยอร์มาก

ในร้าน

'อู๊ยยย~อืมมม'

เครื่องสักเริ่มบรรจงวาดลวดลายบนผิวหนังของโบอิ้ง แต่ความเจ็บทำให้เธอร้องครวญครางเบาๆ

มือเรียวจิกผ้าห่มแน่น ส่งสายตายั่วยวนจนไฟเยอร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่พยายามหักห้ามใจ

"ไม่ไหวบอกได้นะครับ" เขายิ้มหล่อเหลา ยังคงคุมเชิงด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

"โบอิ้งทนได้ค่ะ เข็มใหญ่กว่านี้ก็ไหว"

"หมายถึงเข็มสัก…หรือเข็มพี่?"

"พี่ไฟเยอร์อย่าพูดเล่นสิคะ โบอิ้งคิดจริงนะ"

"เดี๋ยวเสร็จจากนี่น้องโบอิ้งไปไหนต่อไหม คืนนี้ว่างหรือเปล่า จะชวนไปดื่มแถวทองหล่อ"

ปักกก!!

ยังไม่ทันที่โบอิ้งจะตอบกลับ เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับเสียงวางปิ่นโตลงบนโต๊ะ

"วันนี้หนูทำผัดแตงกวาและไก่เทอริยากิมาให้ค่ะ" ละเมอพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส

"น้องสาวเหรอคะ?" ลูกค้าสาวสวยถามอย่างข้องใจ เพราะหน้าตาทั้งคู่ไม่ค่อยคล้ายกัน

"ว่าที่ภรรยาค่ะ เรากำลังจะแต่งงานกัน"

"นี่พี่ไฟเยอร์มีแฟนแล้วเหรอคะ?"

"ไม่ใช่แฟนค่ะ! ว่าที่ภรรยา"

หลังจากนั้น ลูกค้าสาวอ้างว่ามีธุระกับเพื่อนจึงรีบกลับไป ทำให้วันนี้ได้สักเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

แต่สีหน้าและท่าทางบ่งบอกชัดเจนถึงความไม่พอใจ เมื่อรู้ว่าเจ้าของร้านอย่างไฟเยอร์มีเจ้าของแล้ว

"เป็นบ้าอะไรละเมอ! มาประกาศมั่วซั่วหน้าไม่อาย!" หลังลูกค้ากลับไป ไฟเยอร์หัวเสียตะคอกเสียงดังดัง "ว่างมากไม่ไปหาอะไรทำวะ!"

"ก็แค่ลูกค้า ทำไมพี่ต้องสนใจขนาดนั้นด้วย"

ปึกกกก!

เขาพูดพร้อมตบโต๊ะแสดงอารมณ์รุนแรง "เพราะนี่มันงานของฉันไง! บอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่อยากให้เธอมายุ่งวุ่นวาย ยุ่งแค่เรื่องที่บ้านก็ปวดหัวพออยู่แล้ว เธอนี่แม่ง!"

"ก็เห็นกันอยู่ว่าผู้หญิงคนนั้นจงใจอ่อยพี่"

"แล้วไง? เกี่ยวเหี้ยอะไรกับเธอ!"

คนตัวสูงเดินตรงเข้ามา สายตาดุดันจ้องเขม็ง ละเมอถึงกับถอยหลัง

ก่อนที่ฝีเท้าของใครบางคนจะเดินลงมาจากชั้นสอง

"เสียงดังโวยวายอะไรนักหนา" เพลิงกัลป์ แฝดพี่ ผู้มักมาอาศัยอยู่ที่นี่ ถามด้วยน้ำเสียงเรียบ "ลูกค้าอีกคนที่จะสักแค่ตัวอักษรกำลังจะเข้ามา มึงเตรียมของให้เรียบร้อย เพราะเดี๋ยวกูจะออกไปทำธุระ"

"เออ เดี๋ยวกูจัดการเอง" ไฟเยอร์ตอบกลับ แม้จะพูดกับแฟนพี่ชาย สายตาดุดันยังคาดโทษละเมอ

ตัวเล็กก้มหน้าเดินไปนั่งรอตรงโซฟาเงียบๆ แต่เสียงดุด่าของไฟเยอร์ดังขึ้นอีกครั้ง

"ถ้าอยากจะรอก็ไปรอข้างนอก เห็นหน้าเธอแล้วฉันทำงานไม่สะดวกใจ! หรือถ้าจะให้ดีก็ไสหัวกลับบ้านไป ส่วนกับข้าวของเธอวันนี้คงแดกไม่ลง!"

ซ่าาา~

จู่ ๆ ฝนก็กระหน่ำเทลงมาจากฟากฟ้า ฟ้าเริ่มมืดครึ้มมีเมฆหลายก้อนเกาะกลุ่ม ลูกค้าที่นัดหมายก็นั่งลงบนเก้าอี้สัก เพลิงกัลป์อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมตัวไปทำธุระ เห็นละเมอนั่งรออยู่หน้าร้านด้วยความเปียกชื้นจากฝน เขาจึงหันไปบอกแฝดน้อง

"ข้างนอกฝนตกหนักเลย น้องละเมอนั่งรอจนเปียกหมดแล้วมั้ง"

"ปล่อยให้รอไปสิ เสือกโง่เองทำไม!"

ไฟเยอร์ตอบอย่างไม่ใส่ใจ เขาไม่สนใจว่าละเมอจะเป็นหรือจะตาย

เพราะโคตรจะเบื่อหน่ายและรำคาญจากการที่เธอตามตื๊ออยู่ตลอดเวลา

หลายวันผ่านไป

หมู่บ้านเศรษฐี

"จริงเหรอคะคุณแม่!" เสียงตื่นเต้นของละเมอเต็มไปด้วยดีใจ วันนี้เธอได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารเช้าและได้พูดคุยเรื่องสำคัญ แม่บอกว่าได้หาฤกษ์ยามสำหรับแต่งงานแล้ว นับจากนี้อีกไม่กี่เดือน

"ดูลูกดีใจมากเลยนะ" แม่มองหน้าด้วยรอยยิ้ม แต่แววตายังคงแฝงความห่วงใยและความหนักใจ

"แม่ก็รู้ว่าหนูอยากแต่งงานกับพี่ไฟเยอร์มาก"

"แต่แม่ก็เป็นห่วงนะ ไฟเยอร์ไม่เห็นจะกระตือรือร้นเรื่องนี้เลย ไม่แม้แต่ถามอะไรด้วยซ้ำ"

"ช่วงนี้พี่เขาเรียนยุ่ง งานร้านสักก็เยอะค่ะ"

"เข้าข้างแต่เขาจนแม่ชินแล้วล่ะ ฮ่าๆ"

"คุณแม่อย่าคิดมากเลยนะคะ"

ละเมอทำน้ำเสียงออดอ้อน ก่อนวางช้อนแล้วเดินไปกอดแน่น

เธอรู้ดีว่าพ่อกับแม่ยังไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานเพราะยังอายุน้อย แต่ด้วยความรักและความอยากครอบครองหัวใจของผู้ชายที่รักสุดชีวิต จึงทำให้แม่ใจอ่อน เพราะอยากเห็นลูกสาวสมหวัง