บทที่ 5 EP.5 ทำไม..ถึงหลงรักปักใจมันมาก?

วันเสาร์

ร้านอาหาร

ครอบครัวไฟเยอร์นัดกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับครอบครัวของละเมอ แต่พ่อกับแม่ของละเมอต้องขอตัวกลับก่อนเพราะมีงานสำคัญ

"แม่พูดตรงๆ ว่ามองยังไงก็ไม่คู่ควร" แม่ของไฟเยอร์วางแก้วน้ำส้มลง พูดความในใจด้วยน้ำเสียงเข้ม  "มองมุมไหนก็ดูไม่เข้ากันเลย นิสัยก็แย่ ปากก็หมา"

"คุณไปด่าคนอื่นแบบนี้ได้ไง! ถ้าคุณไม่ชอบหนูละเมอก็ช่วยเก็บอาการหน่อย" สามีท้วงขึ้นทันที

"สาบานสิ ว่าคุณคิดว่าฉันด่าหนูละเมอ?"

"ไม่กล้าสาบานช่วงนี้หน้าฝน ฮ่าๆ"

สามีหัวเราะกลบเกลื่อน ก่อนที่ภรรยาจะเอื้อมมือจับตัวเล็กที่นั่งเคียงข้าง "แม่ไม่ได้หมายถึงละเมอนะที่ไม่คู่ควร แต่แม่หมายถึงไอ้ลูกชายแฝดตัวแสบต่างหาก! หนูไปหลงรักมันได้ยังไง สันดานเหมือนพ่อ ไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตา ดูสิ อุตส่าห์นัดกินข้าวกับครอบครัวของหนูเอาไว้ จนป่านนี้มันยังไม่โผล่หัวมาเลย"

"คุณแม่อย่าโกรธพี่ไฟเยอร์เลยนะคะ เขาคงจะติดธุระ อีกอย่างช่วงกลางวันผู้คนออกมากินข้าวกันเยอะ รถอาจจะติดมาก พี่เขาก็เลยมาช้าค่ะ" ละเมอตอบเสียงนุ่ม แม้เธอจะยอมรับความผิดพลาดของไฟเยอร์ได้ทุกอย่าง แต่ก็ไม่ใช่คนที่เขารักอยู่ดี

"แล้วทำไมหนูถึงหลงรักปักใจมันมาก แม่อยากรู้จริงๆ"

"คุณแม่ก็รู้ว่าตอนเด็กหนูขี้อาย ไปเล่นกับใครก็โดนแกล้งหมด มีแค่พี่ไฟเยอร์ที่ยอมคุยและเล่นกับหนู ทำให้ช่วงวัยเด็กของหนูพอมีความทรงจำเหมือนเด็กคนอื่นๆ บ้าง ส่วนพี่เพลิงกัลป์ก็น่ารักนะคะ แต่…เขาดุนิดหน่อย เวลาที่หนูเปื้อนดินทราย"

"ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไอ้สองแฝดที่หน้าตาแทบแยกกันไม่ออกแต่มีนิสัยต่างกันลิบลับ ไฟเยอร์ขี้เล่นชอบเข้าสังคม ส่วนเพลิงกัลป์เงียบขรึมเจ้าระเบียบ เวลากลับบ้านจานชามไม่เรียงสีก็บ่น ตอนทำอะไรร่วมกันทุกคนต้องล้างไม้ล้างมือให้สะอาด ถ้ากรอกแอลกอฮอล์เพื่อล้างลำไส้ได้ด้วย เพลิงกัลป์มันคงจะทำไปแล้วแน่ๆ!"

"คุณแม่ ฮ่าๆ"

แม่สร้างสีสันให้โต๊ะอาหารได้อย่างดี เพราะกลัวว่าละเมอจะรู้สึกอึดอัดเพราะลูกชายตัวดีไม่ยอมโผล่หน้ามาตามนัดหมาย สักพักเสียงประตูเปิดออก เนื่องจากห้องอาหารเป็นห้องวีไอพี มีความเป็นส่วนตัวและสะดวกสบาย ทันทีที่พบหน้าลูกชาย ผู้เป็นพ่อก็ถามเสียงแข็ง "ไม่ดูข้อความที่ส่งไปหรือไง? ทำไมมาถึงเอาป่านนี้ พ่อแม่ของหนูละเมอกลับไปแล้วนะ เสียมารยาทจังแกเนี่ย"

"ไม่ว่าง ก็บอกพ่อกับแม่ไปแล้วไง" ไฟเยอร์ชักสีหน้าหงุดหงิด ก่อนลากเก้าอี้เสียงดังแล้วนั่งลง

"แทนที่จะได้คุยธุระเรื่องแต่งงาน แต่แกดันไม่มา เราก็เลยคุยรายละเอียดอะไรกันไม่ได้"

"ใครอยากแต่งก็จัดการเองสิ!"

"ไอ้ไฟเยอร์! เห็นฉันขี้เล่นแต่ไม่ได้แปลว่าจะให้แกทำสันดานเสียแบบนี้กับคนอื่นได้นะ ให้เกียรติหนูละเมอหน่อย อย่าให้ต้องพูดซ้ำ" พ่อคงดุดันเสียงแข็ง

"รู้แล้วๆ มาถึงก็บ่นเลยนะ พ่อฟังแม่บ่นอย่างเดียวก็พอแล้วมั้ง" ใบหน้าหล่อยิ้มเยาะ ก่อนจะเหลือบตามองเห็นละเมอนั่งส่งยิ้มหวาน รอยยิ้มของเขาหุบลงทันทีเพราะไม่สบอารมณ์

EP.6 ขี้ยั่วแบบนี้ไง พี่ถึงเก็บเธอไว้เล่น

ลานจอดรถ

"กลับดีๆ นะคะ คุณพ่อคุณแม่" ละเมอยกมือไหว้อย่างมีมารยาท ยืนมองรถของพ่อกับแม่ไฟเยอร์ขับออกไป ก่อนหันมาพูดกับเขาที่หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบพ่นควันโขมง "คุณพ่อตี๋ใหญ่กับคุณแม่ฝันหวานน่ารักมากเลยนะคะ ดูเป็นคู่สามีภรรยาที่อบอุ่นจริงๆ"

"เห็นแค่ภายนอกอย่าเพิ่งตัดสินใจอะไร พ่อกลัวแม่ยิ่งกว่ากลัวผีอีก ส่วนแม่ก็ชอบบ่นพ่อทุกวัน เคยได้ยินว่าถ้าพ่อเข้าบ้านพร้อมงูแม่จะตีพ่อก่อน! เป็นภรรยาอะไรทำร้ายสามี"

"แต่คุณพ่อของพี่ก็ยอมเชื่อฟัง เพราะรักแม่ของพี่มากใช่ไหมคะ  ดีจังเลย รู้สึกอบอุ่น"

ไฟเยอร์หันมาพูดน้ำเสียงดุแฝงด้วยอารมณ์ขัดใจ "เลิกดูละครน้ำเน่าแล้วเก็บไปเพ้อฝันเถอะ ชีวิตจริงมันไม่ได้ดีแบบซีรีส์ที่เธอคลั่งไคล้"

"หนูทราบค่ะ ว่ามนุษย์ทุกคนมีทั้งดีและเลวปะปนกันไป แต่พี่ดีบ้างสักนิดก็ได้นะคะ"

"อ้าววววว"

"หนูล้อเล่ยค่ะ ฮ่าๆ"

ใบหน้าสวยจิ้มลิ้มของละเมอยิ้มกว้าง ดวงตาเป็นประกายเหมือนโลกทั้งใบสว่างไสวขึ้นมา ไฟเยอร์ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นรอยยิ้มแบบนั้นก็ทำให้เสียอาการ ก่อนจะทิ้งบุหรี่ในมือและใช้เท้าบดขยี้พื้น "ฉันไม่ไปส่งนะ พอดีจะไปที่อื่นต่อ"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูขึ้นแท็กซี่กลับเองได้"

"มาเองก็ต้องกลับเองถูกแล้วไง"

"พูดจาดีๆ กับหนูบ้างก็ได้นะคะ"

"ดีดี พอใจยัง"

สายตาทะเล้นของไฟเยอร์ส่อแววด้วยความร้อนแรงเสมอ ทำให้ความรู้สึกรักของละเมอกระเตื้องยิ่งขึ้น เธออยากเป็นของเขา..เฝ้ารอวันที่จะได้สวมชุดเจ้าสาวยืนเคียงข้างอย่างสง่างาม

คอนโดมิเนียม

ไฟเยอร์แวะมาหาใครบางคนเพื่อเอาของที่ลืมไว้เมื่อนานมาแล้ว เขาคว้าเสื้อแจ็กเกตสีดำตัวโปรดขึ้นมา แต่ยังไม่ทันก้าวออกจากห้อง สาวสวยเจ้าของห้องก็โอบกอดจากด้านหลัง พร้อมพูดเสียงอ้อนอ่อนหวาน "จะไปแล้วเหรอคะ แค่แวะมาเอง ทำไมไม่อยู่ด้วยกันสักหน่อยล่ะ?"

"พี่นัดลูกค้าที่จะสักเอาไว้" เขาตอบเสียงเรียบ

"ได้ยินกลุ่มของพี่พีทคุยกันว่าพี่ไฟเยอร์จะแต่งงานจริงไหม? แบบนี้เราก็เอากันไม่ได้สิมันบาปอะ เสียดายจัง ฟ่างคงคิดถึงพี่ไฟเยอร์มากแน่ๆ เลย"

"นรกหรือสวรรค์ใครจะรู้ว่ามีจริง แต่ถ้าซั่มกันอะฟินแน่นอน ฮ่าๆ ฉะนั้นพี่ไม่สนใจหรอก"

"แปลว่าเราเอากันได้ แม้พี่แต่งงานแล้ว?"

"เราก็เอากันมาตั้งแต่พี่อยู่ปีสอง แค่พี่กำลังจะแต่งงาน เธอติดอะไรเหรอฟ่าง?" สายตาหล่อเหลาจ้องมองกดดัน ใครไม่ใจสั่นให้มันรู้ไป

สาวสวยเอื้อมมือลูบกรอบแก้ม พูดเสียงออดอ้อน "ไม่ติดค่ะ…แค่กลัว กลัวพี่ติดใจแล้วไม่ยอมกลับไปหาว่าที่เจ้าสาวมากกว่า"

"ขี้ยั่วแบบนี้ไง พี่ถึงเก็บเธอไว้เล่น"

"ฟ่างยอมเป็นของเล่นแค่กับพี่นะคะ"

"อยากไปเที่ยวไหนไหม เดี๋ยวพี่โอนเงินให้"

"เอาไว้ฟ่างส่งข้อความไปบอกนะคะ"

"ได้สิ แต่ตอนนี้พี่ต้องรีบไปหาไอ้แฝดก่อน มันมีเรื่องให้ช่วยนิดหน่อย ไว้เจอกันนะครับคนสวย"

คำพูดแสนหวานรื่นหูมักหลุดออกจากปากไฟเยอร์บ่อยๆ ยกเว้นแต่กับผู้หญิงที่ชื่อละเมอ

เพราะทุกครั้งที่เจอหน้ากัน เขามักพูดจาเสียดสี ทิ่มแทงใจเธอให้เจ็บปวดอยู่อย่างนั้น