บทที่ 7 EP.7 ตื่นเต้นเร้าใจ
วันเสาร์
อู่ซ่อมรถ มาลองYES.
เพราะอยู่ในแก๊งเดียวกันทั้งหมด หากมีธุรกิจอะไรก็ตกลงว่าจะใช้ชื่อบริษัทเหมือนกัน แม้จะยังเรียนไม่จบแต่ความสามารถล้นเหลือของเพลิงกัลป์ ก็ทำให้เขาเปิดธุรกิจซ่อมรถได้ตามความชอบ
แกก
เสียงแก้วกระทบกันดังก้อง เพื่อนต่างสถาบันเดินทางมาร่วมวงสังสรรค์ในค่ำคืนนี้
"ร้านซ่อมรถคนเยอะโคตร!" พีท เพื่อนสนิทจากอีกสถาบันมองไปรอบๆ "กิจการรุ่งเรืองจริงๆ"
"แน่นอนสิ กูก็มีความสามารถนี่" เพลิงกัลป์ยกคิ้วอย่างภาคภูมิใจ นอกจากความร่ำรวย ฝีมือซ่อมรถของเขาก็ไม่เป็นรองใคร
"ว่าแต่แฝดมึงจะมาถึงเมื่อไหร่วะ?"
"คงแวะไปหาเด็กมันที่คอนโดก่อน"
"คบผู้หญิงเยอะแบบนั้น แม่งจำชื่อได้หมดเหรอวะ ฮ่าๆ แต่เดี๋ยวก็คงเป็นเสือสิ้นลายเพราะทางบ้านบังคับให้แต่งงาน"
พูดไม่ทันขาดคำ เจ้าตัวก็เดินเข้ามา ใบหน้าหล่อเหลายังคงสะดุดตา
ไฟเยอร์ยกแก้วเหล้ากระดกพลางทักทายเพื่อนสนิท
"ไม่เจอกันพักใหญ่ สบายดีไหมไอ้พีท"
"เออ กูสบายดี ช่วงนี้เดินทางไปเมืองนอกบ่อย เลยไม่ได้มาเที่ยวกับพวกมึงเลย"
"ไม่เป็นไร พวกกูรอได้เสมอ"
"กำลังนินทามึงอยู่พอดีเลย"
"เรื่องอะไรวะ?"
"ก็เรื่องที่มึงจะแต่งงานไง"
"พอเถอะ! แค่คิดถึงหน้ากูก็รำคาญแล้ว วันนี้ห้ามพูดถึงเรื่องอื่น เมากันดีกว่า"
ไฟเยอร์ไม่ได้เต็มใจอยากจะแต่งงานสักนิด แม้ละเมอจะสวยหวานบาดใจ แต่ด้วยนิสัยที่ตามตื๊อและชอบตามติด ทำให้สัญชาตญาณเสือร้ายในตัวเขารู้สึกเบื่อหน่าย
และไม่ชอบที่สุดคือการโดนบังคับหรือกักขังใจ
บนรถ
ภายในรถเต็มไปด้วยความเงียบสงัดเหมือนทุกครั้ง
ละเมอตัดสินใจเอ่ยถาม "ผู้หญิงเมื่อกี้เขามาคุยอะไรกับพี่เหรอคะ"
"ไม่ใช่เรื่องของเธอ" ไฟเยอร์ตอบเสียงห้วน
"เขาคงมาขอไอจีหรือไม่ก็เบอร์ติดต่อ"
"รู้อยู่แล้ว จะถามทำไม"
"พี่จะหยุดเจ้าชู้ไหม…ถ้าเราแต่งงานกัน"
"ถ้าบอกว่าไม่ เธอจะยกเลิกงานแต่งเหรอ?"
"ไม่ยกเลิกค่ะ!"
ละเมอตอบทันทีด้วยเสียงดัง แค่คิดว่าชีวิตขาดเขาไป หัวใจก็แทบแตกสลาย
"ดื้อด้าน เหอะ!"
"หนูไม่ยอมแพ้หรอกค่ะ หนูเชื่อว่าความดีของหนูจะทำให้พี่รักหนูได้สักวัน"
"เธอนี่เหมาะกับชื่อจังเลยนะ…ละเมอ เมื่อไหร่จะตื่นมารับความจริงสักทีว่าฉันไม่ชอบเธอ และต่อให้ต้องแต่งงานกับเธอฉันก็ไม่มีวันรัก!"
"แต่ถ้าในความฝันนั้นมีพี่อยู่ด้วย..หนูก็คงไม่อยากตื่นขึ้นมา"
น้ำเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยความรักสุดหัวใจ
คำพูดนั้นทำให้ไฟเยอร์พลั้งเผลอจ้องหน้าอย่างไม่หลบสายตา กระทั่งรถที่จอดติดไฟแดงเริ่มเคลื่อนตัวอีกครั้งจึงเริ่มได้สติขึ้นมา
หน้าบ้าน
"หนูลืมบอกไปว่าหนูซื้อตั๋วคอนเสิร์ตนักร้องชื่อดังเอาไว้ จะชวนพี่ไปดูด้ว…"
"ไม่ไป! ไม่ว่าง! ไม่สะดวก!" ไฟเยอร์ตัดบททันที
"พี่มีนัดลูกค้าที่ร้านสักหรือคะ?"
"เฮ้ออ~ไม่รู้สักเรื่องจะได้ไหม"
ขาพูดจบพร้อมปลดล็อกประตูและส่งสายตาเชิงขับไล่ให้เธอลงไป
ละเมอก้มหน้าลงหยิบกระเป๋าแล้วก้าวลงจากรถอย่างเงียบๆ
ทำไมเขาถึงใจร้ายขนาดนี้นะ…
เวลาสองทุ่มครึ่ง
ณ ลานกลางห้างสรรพสินค้า
วันนี้มีคอนเสิร์ตของนักร้องชื่อดัง ละเมอนัดเพื่อนสาวสนิทอย่างแยมเพื่อมาดูด้วยกัน แต่แยมกลับส่งข้อความบอกติดธุระสำคัญ ทำให้เธอต้องมาเพียงลำพัง
แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว เธอจึงเดินเที่ยวเล่นรอเวลา สายตาเล็กเหลือบมองไปทางประตูคอนเสิร์ตและเจอบางคนที่คุ้นเคย ร่างบอบบางของเธอชาวูบวาบ หัวใจเต้นแรง เสียงเรียกแผ่วเบา
"พี่ไฟเยอร์…"
มือไม้สั่น แต่ละเมอยังพยายามทำใจดีสู้เสือ เดินตามไปโดยไม่ให้เขารู้ตัว กระทั่งฝีเท้าของหยุดชะงัก…เมื่อเห็นมือของเขาโอบผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าหล่อแนบลงที่ผมยาวสลวย เขาสูดหอมราวกับจะกลืนกินเธอให้ได้
น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มรินไหล ละเมอทนไม่ไหวรีบเดินออกจากตรงนั้น
หน้าเวทีคอนเสิร์ต
"ไหนบอกว่าไม่ว่างไงคะ" สาวสวยดาวมหาวิทยาลัยเอ่ยถามไฟเยอร์ ขณะที่เขาโอบเอวเธอ
"ก็น้องออมโทรมาบอกว่าอยากดูคอนเสิร์ต พี่ก็เลยเปลี่ยนใจแล้วพามา ไม่ดีเหรอครับ"
"ดีสิคะ ออมดีใจมากเลย"
"เดี๋ยวดูคอนเสิร์ตเสร็จ ไปต่อที่คลับกันนะ"
ไฟเยอร์ยิ้มมุมปาก สายตาบ่งบอกเลศนัยแฝงเร้น
"แหม…เพราะมีจุดประสงค์อื่นนี่เอง" ออมยิ้มอย่างรู้ทัน
"แล้วน้องออมไม่อยากอยู่กับพี่เหรอครับ?"
"อยากอยู่สิคะ ออมอยู่ทั้งคืนก็ยังได้เลย"
สายตาปะทะจ้องมองกันอย่างเร่าร้อน ที่เขาตามใจก็เพื่ออยากฟัดเธอคนสวย
