บทที่ 4 BUY THIS GIRL.4💵: เสียไปตั้ง6หมื่นไม่ได้ห่าอะไรซะงั้น

มหาวิทยาลัยCN

'สวัสดีคะ นิสิตใหม่ทุกคน&()฿@&),?)&'

ฉันเดินตามป้ายที่ชี้คณะต่างๆของมหาลัย หรูเป็นบ้า ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะได้มีโอกาสเรียนที่ที่เต็มไปด้วยคนรวยแบบนี้ ถ้าไม่ใช่ว่าฉันได้ทุนเรียนที่นี่นะตอนนี้คงได้เรียนมหาลัยระดับปกติหรือไม่ก็ไม่เรียนแล้วก็ได้..

ฉันเลือกเรียนการบิน ทั้งที่ไม่มีสาเหตุที่จบไปแล้วจะมีช่องทางทำมาหากินก็เถอะ แต่มันเป็นคณะในฝันนี่น่า โชคคงเข้าข้างให้ฉันได้เป็นแอร์สักสายการบินหนึ่งหลังเรียนจบแหละน่า...

ฉันเดินตามทางไปเรื่อยๆ นักศึกษามากมายเดินกันขวักไขว่ การมาเรียนโดยไม่มีเพื่อนนี่มัน.. ไม่สนุกเลยนะ

"ขอทางหน่อยครับ ขอทางหน่อยยยย!!"

ฟิ้ววววว

"อ๊ะ! โอ๊ยยย!" แรงเฉี่ยวจากรถบิ๊กไบท์คันใหญ่ทำให้ฉันเซแล้วล้มลงที่พื้น ทั้งที่เห็นว่าฉันล้มก็ยังทำแค่เพียง

"ขอโทษคร้าบบบบบบ" แล้วก็รีบเร่งรถไป

"ไปตายซะ"

ให้ตายดิได้แผลจนได้ ทั้งเข่าทั้งข้อเท้าเลยเนี่ย จะรีบไปตายหรือไงนะสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นแบบนี้อีก ฉันดันตัวเองให้ลุกจากพื้นอย่างทุลักทุเล ก็มีหลายคนนะที่เห็นฉันในสภาพนี้แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยสักคน อย่างว่า... สังคมจอมปลอม!

"โอ๊ย!"

"วันแรกก็ได้แผลเลยว่างั้น" ชายคนหนึ่งเข้ามาพยุงฉันขึ้นจากพื้น

"...บะ เบาหน่อย"

"แล้วเดินอีท่าไหนถึงลงไปคุยกับพื้นแบบนี้"

"ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นสักหน่อย รถเฉี่ยวต่างหาก" ร่างสูงรั้งฉันให้ลุกจากพื้น เขาก้มหน้ามองบาดแผลที่ขาฉัน จมูกโด่ง ผิวขาว ผมสีน้ำตาลเข้มของเขาทำให้ฉันละสายตาไปไหนไม่ได้ ก่อนจะได้มองเห็นใบหน้าเขาชัดๆก็ตอนที่เขาเงยหน้ามองฉันนี่แหละ ...เล่นเอาหน้าฉันร้อนผ่าวเลยอ่ะ ใบหน้าที่ดูอบอุ่นนี่มัน...-////-

"ว่าไง เรียนคณะไหน"

"..."

"นี่"

"เอ่อ.. ค่ะ อะไรนะค่ะ"

"ฉันถามว่าเรียนคณะอะไร"

"การบินค่ะ"

"คณะเดียวกัน เดี๋ยวไปทำแผลก่อนค่อยเข้าคณะ"

"..แต่นี่มันจะถึงเวลารวมนิสิตแล้วนิ จะไม่โดนเขาว่าเอาเหรอ"

"ไม่หรอก" เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหยิกๆแล้วเก็บมันใส่กระเป๋ากางเกง ฉันเห็นว่าที่ต้นแขนเขามีเหมือนปลอกแขนสีน้ำเงินเข้มที่ชุดนักศึกษา ไม่เหมือนกับทุกคนที่เดินอยู่รอบๆนี่เลย

"ไปห้องพยาบาลก่อน เสียเวลาถ้าจะมัวยืนอยู่แบบนี้"

"..."

"เรื่องโดนบ่นไม่ต้องกลัว จัดการให้แล้วล่ะ"

"จัดการ?"

"ฉันมีอำนาจนะ^^"

"อำนาจ? นายนี่ตลกเนอะ"

"เรื่องจริง ไปทำแผลได้แล้ว คณะค่อยเข้าพร้อมกัน" เขาประคองฉันเดินได้ไม่กี่ก้าวมันก็เจ็บขึ้นมาอีก สุดท้ายเขาก็ตัดสินใจคิดเองเออเอง ให้ฉันขึ้นไปขี่หลังเขาซะดื้อๆ! คนก็เลยมองมาที่ฉันกับเขาคนนี้เป็นระยะ

"เธอปี1สินะ" เขาชวนฉันคุยหลังจากที่ฉันอยู่บนหลังเขาได้ไม่ถึง5นาที

"ค่ะ.. แล้วนายล่ะปีไหน"

"3"

"โห้ นึกว่าปีเดียวกัน งี้ก็ต้องเรียกพี่แล้วสิ" ฉันพูดแหย่เขา เจ้าตัวก็แค่แค่นเสียงหัวเราะเบาๆ

"ฉันมาร์ เธอล่ะ"

"เฌอเบลล์ แต่เรียกเฌอก็ได้ง่ายดี"

"อื้มมม น้องเฌองี้^^"

"เรียกแล้วหัวเราะงี้มันน่าอายนะ" คุยกันได้แค่นิดหน่อย ก็พอจะรู้ว่าเขาเป็นคนอ่อนโยนใจดี ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นมันทำให้ฉันลอบยิ้ม

"ห่า หาตัวตั้งนาน" เสียงใครคนหนึ่งดังขึ้นอยู่ไม่ไกล

"ก็ไลน์บอกแล้วไง"

"กูลืมเอาโทรศัพท์มา" มาร์หยุดเดินแล้วหันไปคุยกับคนคนนั้น

"แล้วมึงมีอะไร"

"ยืมรถหน่อย กูเอารถใหญ่มาว่ะ" เขาคนนั้นค่อยๆเดินเกาหัวเข้ามาใกล้... ใกล้... !!! ไม่จริงอ่ะ! เห้ย โลกกลมไปเปล่า! ไม่ดิไม่มีทางอ่ะ แค่คนหน้าเหมือน คนเป็นร้อยเป็นพันไม่มีทาง!

"มึงนี่ตลอด เอาไป" มาร์ยื่นกุญแจรถให้คนคนนั้นที่กำลังเข้าใกล้มาทุกที ทุกที...

พรึบ!

ฉันหันหน้าหนีทันทีที่มั่นใจว่าเป็นคนคนเดียวกันไม่ผิดแน่!

"เป็นอะไร" มาร์ถาม

"เปล่า"

"พิลึกคน"

"เดี๋ยวกูรีบมา เมื่อคืนเด็กที่คลับไอ้โรมแสบชะมัด "

"ทำไมว่ะ"

"ก็วางยานอนหลับกูอะดิ เสียไปตั้ง6หมื่นไม่ได้ห่าอะไรซะงั้น แถมเขียนลิปสติกเต็มตัวกูไปหมดหงุดหงิดสัส!" ฝีมือฉันเองแหละ--* ก็เขาน่าหมั้นไส้นิ

"สมน้ำมึง โง่เอง"

"ได้ทีเอาใหญ่นะมึงอ่ะ... แล้วนี่จะหิ้วกันไปไหน"

"ห้องพยาบาล"

"เออๆ กูไปล่ะ" เขาพูดเนือยๆแบบเสียงเทปยานๆ ฉันหลบก้มหน้าอยู่อย่างนั้นจนมาร์เริ่มออกเดินอีกครั้งฉันก็กลับมาเป็นปกติ เอี้ยวหลังกลับไปดูก็เห็นว่าเขาไปไกลแล้ว

"ฟู่วว์~ โล่งอก"

"รู้จักมันหรือไง"

"เปล่าหรอก"

"โกหกไม่เนียนนะ"

"..ก็ไม่รู้จักจริงๆนิ" ก็แค่เคยเจอกัน เคยวางยานอนหลับเขาเฉยๆ ไม่ได้รู้จักอะไรสักหน่อย

..........

ถ้าป๊ะหน้ากันจังๆจะเป็นไหวหว่า5555 เป็นไรท์ ไรท์เขินง่ะ555