บทที่ 5 BUY THIS GIRL.5💵: แต่ฉันซื้อเธอแล้ว!

ห้องพยาบาล

"ขอบคุณนะค่ะ" ฉันยันตัวยืนหลังจากเจ้าหน้าที่ห้องพยาบาลช่วยทำแผลให้เรียบร้อย ส่วนพี่มาร์ก็นั่งเล่นโทรศัพท์รอฉันอยู่หน้าห้องอย่างที่บอกตั้งแต่แรกจริงๆว่าจะรอเข้าคณะด้วย

ครืดด

"เรียบร้อยแล้ว" ฉันเลื่อนประตูออกจากห้องพยาบาล

"เป็นไงอ่ะ"

"ก็.. เจ็บ^^"

"เอาน่าเดี๋ยวก็หาย" พี่มาร์ลุกขึ้นแล้วรอฉันเดินเข้าไปหาเขา จากนั้นเราก็เดินออกมาพร้อมกัน ตามทางไม่มีผู้คนแล้ว มีแต่เสียงประกาศนั่นนี่จากลำโพงของมหาลัย

"ขอบคุณ พี่มากนะ"

"เรื่อง?"

"ที่พามาทำแผล"

"เรื่องเล็กน่า ให้ยืนมองเฉยๆแบบนั้นทำไม่ได้หรอก"

"..." จากนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เรายังคงเดินไปเรื่อยๆจนถึงหน้าคณะการบินฯ

"จะว่าไป ไอ้นี่น่ะ.. ไม่เห็นคนอื่นมีอย่างนี้เลย" ฉันชี้ไปที่ปลอกแขนสีน้ำเงินที่แขนขวาของเขา

"นี่เหรอ.. ฉันเป็นพวกมีอำนาจนะ"

"--"

"ฮ่าๆ นี่มันเครื่องหมายแสดงความมีอำนาจในมอนี่ไง"

"...ยังไงค่ะ"

"ก็มีสิทธิ์มากกว่าทุกคนในมอ เพราะได้รับเลือกจากการประกวดNumber boy of CN เป็นพวกการประกวดที่ได้การคัดเลือกจากนักศึกษาด้วยกันเอง คนที่ได้รับตำแหน่งก็มีแต่ผู้ชาย ไร้สาระเนอะ ว่าป่ะ"

"...เหมือนจุดศูนย์กลางความสนใจของมองี้เหรอ"

"มั้ง ทุกวันนี้ก็ไม่เข้าใจ วันๆก็ไม่เห็นได้ทำอะไร"

"...แล้วงี้มีกี่คนล่ะคะ"

"5คน แต่..ตอนนี้เหลือ4" พี่มาร์พูดแล้วอึกอักนิดหน่อย..

"ทำไมล่ะ 4คนทั้งมอ... มันดูหร่อยหรอยังไงไม่รู้"

"..อีกคน เสียชีวิตนะ เมื่อปลายเทอมที่แล้ว" แววตาเขาดูเศร้าขึ้นมาทันที.. ทำเอาฉันไม่กล้าถามอะไรต่อเลย

"..เห็นไอ้คนเมื่อเช้าป่ะล่ะ มันก็เป็นเหมือนฉันนี่แหละ" เขาเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

"..หมอนั่น" ฉันพึมพำคนเดียว แค่นึกไม่ออกว่าคนแบบนั้นจะได้รับผลโหวตในการประกวดอะไรพวกนี้ด้วย

"เรียกงี้แสดงว่ารู้จัก?"

"ไม่รู้สิ มันก็แค่แบบ.. เคยเจอ เคยคุย แต่ก็ไม่ถึงขั้นรู้จัก"

"ไอ้ลอร์อ่ะ ถึงภายนอกจะดูชั่วๆหื่นๆแต่เอาจริงๆมันก็คนดีคนหนึ่ง"

"หมอนั่นไม่เห็นจะมีมุมดีๆตรงไหนสักนิด บ้ากามอีกต่างหาก!"

"แล้วบอกไม่รู้จัก"

"ก็ไม่ได้รู้จักแบบนั้น จะอธิบายยังไงดีล่ะ" ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืน คือมันไม่ใช่ที่จะเอามาพูด แต่ก็ไม่รู้จะสรรหาคำไหนให้เข้าใจดีไงมันเลยอึดอัดอยู่นี่!

"ช่างเถอะๆ นึกถึงแล้วก็อารมณ์เสีย เอาเป็นว่าหมอนั่นเป็นคนประเภท!"

"โลกกลมจริงว่ะ"

พรึบ!O___o!!! เสียงที่สามดังขึ้น ฉันกับพี่มาร์หันไปมอง ใจนี่คือวูบตกลงตาตุ่มเลยอ่ะ! หมอนั่นยืนพิงเสาถัดจากที่ฉันกับพี่มาร์ไปไม่ไกล ฉันกลืนน้ำลายเฮือก ส่วนพี่มาร์ก็มองฉันกับหมอนั่นสลับกัน

"ยัยตัวแสบ"

"ว๊ายยย! ช่วยด้วย! พี่ช่วยฉันด้วยย" ฉันวิ่งไปหลบหลังพี่มาร์ ทันทีที่ลอร์ก้าวยาวๆมาหาฉัน

"อะไรกันว่ะ"

"พี่ช่วยฉันด้วยยย"

"ไอ้มาร์มึงหลบไป"

"เฮ้ย เดี๋ยวดิ มึงอ่ะหยุด"

"กูมีเรื่องต้องเคลียร์กับยัยนี่!"

"แต่ฉันไม่มี!"

"ยัยตัวแสบ!"

"อะไรของพวกมึงเนี่ย!" พี่มาร์หมุนซ้ายหมุนขวาตามแรงที่ฉันดึงกันไอ้คนหื่นกามนั่นไว้

"ยัยนี่เป็นเด็กที่คลับไอ้โรม!"

"ห๊ะ?!"

"แต่ตอนนี้ไม่ใช่!"

"แต่ฉันซื้อเธอแล้ว!"

เงียบ ทุกคนไม่มีใครพูดหลังจากเสียงเข้มของลอร์ดังขึ้น ฉันเม้มปากแล้วกำเสื้อที่หลังพี่มาร์แน่น

"ฉันยังเล่นไม่คุ้ม6หมื่นที่เสียไปเลย" ลอร์พูดแล้วหยักคิ้วใส่ฉัน ฉันก็เอาแต่ยืนเม้มปาก... เอาไงดีว่ะ! ทำไมต้องมาเจอกันในที่แบบนี้ด้วยล่ะ แล้วจะหนียังไงว่ะทีนี้

"แล้วอย่าคิดหนีแบบเมื่อคืน เพราะว่าฉัน"

"...."

"เป็นเจ้าของที่นี่"

"..จะ จริงเหรอค่ะพี่มาร์" ฉันหันไปถามพี่มาร์ที่ยืนเป็นโล่กำบังให้ฉันเขาไม่พูดอะไรแต่พยักหน้าหนึ่งที ยิ่งย้ำว่านั่นเป็นเรื่องจริง

"..จิ๊ ซวยชะมัด"

"ฉันสิซวยเสียเงินฟรี!"

"ช่วยไม่ได้ อีกอย่างนะฉันไม่ใช่เด็กในคลับนั่นแล้ว ห้ามมาลุ่มล่ามกับฉันเด็ดขาด!" ฉันยืนแวดๆใส่เขาอยู่หลังพี่มาร์

"งั้นคืนมา6หมื่น"

"จะบ้าหรือไง อยากได้คืนก็ไปเอาที่เจ้นู้นดิ เงินนายฉันไม่ได้สักบาทบอกเลย!" ก็คืนนั้นพอหลุดมาได้ฉันก็หนีกลับห้องทันที มีแค่บอกคนอื่นว่าฝากบอกเจ้ว่าคืนนั้นฉันไม่เอาเงินเพราะอยากเลิกพันพัวกับวงการนี้สักทีก็แค่นั้น ลึกๆก็ตกใจกับสิ่งที่หมอนี่ทำด้วยแหละ แต่ก่อนออกมาก็ใช้ลิปสติกวาดตามตัวเขาทิ้งไว้มันหมั้นไส้ยังไงไม่รู้

"แต่ฉันซื้อเธอแล้ว"

"คืนนั้นไม่เกี่ยวกับวะ!!"

"มาทำหน้าที่ของเธอซะ!"

พรึบ!

"ไอ้ลอร์!"

"พี่!!! พี่มาร์!!"

"วันนี้ไม่เรียนนะ กูจะเล่นยัยนี่ซะหน่อย" ลอร์พูดจบก็ลากฉันให้เดินตามเขาไปทันที พี่มาร์ไม่ได้เข้ามาห้ามได้แต่ยืนเท้าเอวมองที่เดิม ฉันหันกลับมามองลอร์ที่หยักยิ้มมุมปากร้ายๆส่งมา หมอนี่คิดบ้าคิดบออะไรอีกเนี่ย! หวังว่าคงไม่ใช่เรื่องแบบนั้นน่ะ!!!

"นายจะทำอะไร!"

"ก็จะให้เธอทำหน้าที่ของเธอไง"

"ไม่ดิ! คืนนั้นมันจบไปแล้วไง!! ปล่อยเถอะ" ลอร์ลากฉันเดินตามไปเรื่อยๆยิ่งฉันรั้งแขนตัวเองไม่ให้เดินตามเขา อีกฝ่ายแค่กระตุกมือนิดเดียวฉันก็ถลาไปหาเขาเองแล้วอ่ะ หมอนี่จะให้ฉันไปทำเรื่องอย่างว่าแน่ๆเลยอ่ะ ฉันไม่เอานะ

"นะ นายเป็น number boy of cn อะไรนั่นไม่ใช่ไง ทำตัวแย่ๆงี้เดี๋ยวก็โดนปลดซะหรอก" ลอร์หันมามองฉันแล้วขมวดคิ้วสงสัย คงไม่คิดว่าฉันจะรู้ละมั้ง เอาว่ะมีตำแหน่งบ้าๆบอในมอรัดตัวอยู่งี้เขาไม่น่าจะกล้าเสี่ยงหรอกมั้ง

"ช่างดิ ตำแหน่งไร้สาระพวกนี้อยากได้ที่ไหน"

"ดะ...เดี๋ยวดิ!" ลอร์เหมือนไม่สนตำแหน่งที่มีเครื่องหมายเป็นปลอกแขนสีฟ้าที่แขน เขาลากฉันมาถึงลานจอดรถ กดรีโมทเปิดมันแล้วกำลังจะเปิดประตูรถออก!

"ยะ..ยอมแล้วๆ ให้ทำอะไรยอมแล้ว แต่ไม่เอาเรื่องอย่างว่าได้ไหม!" ฉันรั้งแขนเขาไว้ เจ้าตัวหันกลับมามอง

"ก็ขายประจำอยู่แล้วจะกลัวอะไรอีก เข้าไป"

"ไม่ๆๆ ขอล่ะ ให้ทำอะไรยอมหมดแล้ว ขอร้อง! นะๆๆๆ"

"...ทุกอย่าง?"

"อื้ม ยกเว้นเรื่องอย่างว่า"

"...." ฉันยืนรอคำตอบจากเขาที่ยืนมองฉันพร้อมกับคิดอะไรบางอย่างแล้วเผยรอยยิ้มที่น่าขนลุกนั่นอีก

"ก็ได้"

"จริงนะ"

"แต่ฉันเรียกเมื่อไหร่ เธอต้องมาทันที"

"...อื้ม"

"ตัดเรื่องอย่างว่าไป ฉันให้ทำอะไร เธอต้องทำ"

"..ได้"

"เริ่มตั้งแต่วันนี้ ไปซื้อกาแฟมาให้ฉัน" เขาปล่อยแขนฉันพร้อมกับยื่นแบงค์500ให้แล้วเท้าเอวพิงกับรถ

"ให้เวลา15นาที ถ้าช้า ฉันจะทำโทษ"

"15นาที! ตอนนี้จะไปหาซื้อให้ที่ไหนล่ะ ฉันเพิ่งมาเรียนวันแรกนะ"

"ผ่านไปแล้ว6วิ" เจ้าตัวยกนาฬิกาดิจิตอลชูให้ฉันดู ฉันเม้มปากแล้วจิ๊ปากใส่เขาอย่างหงุดหงิด เจ้าตัวกลับไปยืนกอดอกอีกครั้ง

"บทลงโทษนี่ขึ้นอยู่กับฉัน คำขอร้องของเธอไม่มีผล" หมายถึงทำตามใจเขาสินะ

"..!!!"

"13วิ"

"..จิ๊!"

"15วิ"

"ห้ามไปไหนน่ะ อยู่ตรงนี้ด้วย!" ฉันวิ่งออกจากลานจอดรถเพื่อไปตามหากาแฟให้ไอ้คนบ้าอำนาจนี่ คิดว่าจะยอมให้ทำกันอยู่ฝ่ายเดียวหรือไง อย่าให้ถึงทีฉันบ้างละกันจะเล่นให้หนักเลยคอยดู

----------

มันจะป่วนๆแน่เลยว่ะ555 นุ้งเฌอแสบแล้ว พี่ลอร์จะแสบหรือเปล่าหว่าาาา