บทที่ 3 MY ROsE_3🌹: เฉยๆไม่ได้จะปล้ำ
ฉันกลับมานั่งที่โต๊ะพี่โรมต่อ เขาคนนั้นก็กลับมาที่โต๊ะแล้ว ชื่ออะไรนะ.... อ่า มาร์! พี่เขานั่งเลื่อนโทรศัพท์ไปมา ฉันที่นั่งอยู่เลยพูดขึ้น
“เมื่อกี้มีผู้หญิงมาถามฉัน ว่าเป็นแฟนกับพี่เหรอ”
“...แล้วตอบไปว่าไง”
“ก็ตอบว่าไม่ได้เป็นไง เหมือนเธอไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันเท่าไหร่นะ ชวนให้มาที่โต๊ะเธอก็ไม่มา”
“..คนนี้หรือเปล่า” เขายื่นรูปในโทรศัพท์ให้ดู มันเป็นรูปผู้หญิงคนเมื่อกี้ชัดเจน
“ใช่คนนี้แหละ”
“ถ้าคราวหน้าเจอก็ไม่ต้องไปตอบคำถามอะไร”
“ฉันไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เจอเขาอีกนะ”
“...เอาเป็นว่าเธอได้เจออีกแน่”
“...” ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อเพราะไม่ได้เชื่อคำพูดอะไรเขามากมาย ฉันหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบเรื่อยๆแล้วก็นึกได้ว่าฉันควรขอบคุณเขา ฉันหันกลับไปมองพี่มาร์ที่เอาแต่นั่งเหม่อๆมองข้างหน้าอย่างเลื่อนลอย..
แสงไฟกระทบใบหน้า สันจมูกโด่งรีบช่างไร้ที่ติ ผิวสองสีไม่ขาวเหมือน3คนที่นั่งอยู่ตรงนี้ เขาดูเป็นผู้ช๊ายผู้ชาย...
“มีอะไรติดหน้าฉันหรือไง”
“เอ่อ! ปละ..เปล่า”
“...”
“เมื่อกี้ ขอบคุณนะที่ช่วย”
“...เล็กน้อย ฉันไม่ชอบเห็นผู้หญิงโดนทำร้าย”
“เหมือนพระเอกแฮะ~^^”
“หึ๊” เขาแค่นเสียงหัวเราะแค่นั้นก่อนจะหยักยิ้มมุมปากบางๆ แอบคิดเหมือนกันว่าถ้าเขายิ้มจริงจังขึ้นมา... มันจะน่าดูขนาดไหนนะ
ฉันก้มดูเวลาที่ข้อมือเมื่อรู้มึนๆ ฉันเป็นประเภทจะไม่ปล่อยตัวเองเมาจนขาดสติมันทรมานไงงานนี้ต้องขอบายก่อนล่ะ
“ฉัน ขอตัวก่อนนะ~”
“กลับไหวนะ”
“ไหวดิ พี่มองนมต่อไปเถอะ^^” ฉันหันไปพูดกับพี่โรมทั้งที่รู้ดีอยู่แล้วว่าคนอย่างอีพี่ก็ถามไปงั้น นมอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ไม่มีทางเป็นคนดีขึ้นมาหรอกพี่โรมอ่ะ
ครืด~ วืดดด~
“อ๊ะ~”
หมับ~
“แล้วบอกว่าไหว” ฉันลุกขึ้นยืนแต่ดันหน้ามือแล้วเซจนแทบล้ม โชคดีก็ตรงที่พี่มาร์ลุกมารั้งร่างฉันไว้ทัน
“เอ่อ.. แค่คงลุกเร็วแหละค่ะ ฉันโอเค”
“ท่าสวยสัส~”
“ทะลึ่งละมึง” พี่เขาพูดใส่คนที่นั่งอยู่ข้างๆคนผมเทา
“เดี๋ยวไปส่ง”
“ไม่เป็นไร พี่อยู่นี่แหละ”
“อย่ามากเรื่อง” แล้วก็ดึงแขนฉันให้เดินตามเขาไป ฉันงงนิดหน่อยที่อยู่ๆเขาก็เป็นฝ่ายจับข้อมือฉันแล้วเดินนำหน้าฉันไป ฉันเดินตามเขาโดยไม่มีปากเสียงเพราะบางก้าวที่เดินฉันกลับหน้ามืดตลอดๆ นี่ฉันไม่ได้ฝืนดื่มนะ..
“เดี๋ยวๆ”
“....”
“..ทำไมหน้ามืดแบบนี้~”
“หน้ามืด?”
“...อื้ม” เนี่ย ภาพที่เห็นตอนนี้หมุนไปหมด ฉันเริ่มเห็นหน้าพี่มาร์หมุนเป็นรูปวงกลมกลืนกลับหลอดไปที่เพดาน... มัน~ มันไม่ปกติ
“พี่~”
“..ทนอีกนิด ไปสูดอาการข้างนอก”
พรึบ! ฉันก้าวขาแทบไม่ออก ฉันรู้ว่าฉันผิดปกติเลยใช้มือจิกเสื้อพี่มาร์ไว้ ร้อนตามตัวไปหมด ฉัน~
“....เอามือมา”
“..~” ไม่ไหวจะเป็นลม~
“เอามือมา!” ฉันได้ยินเสียงตะโกนจากคนตรงหน้าก่อนจะฟุ้บไปที่พื้น ร่างกายฉันไม่มีแรงอะไรทั้งสิ้น... ควบคุมไม่ได้ ให้ตายเถอะฉันเป็นอะไร!
“ไอ้เวรเอ้ย!”
“~พี่...”
“โดนมันเล่นแล้วไง”
วืดดด~ ฉันรู้สึกอีกทีคือตัวลอยวืดอยู่กลางอากาศ ฉันลืมตาได้เพียงนิดหน่อยก็พบว่าพี่เขาอุ้มฉันอยู่ สีหน้าเขาดูเร่งรีบผิดจากเมื่อกี้ที่นิ่งปานรูปปั้น
“โดนมันป้ายยารู้เรื่องไหมเนี่ย!”
“ใคร~ ฉันไม่ได้~~~” แล้วภาพตรงหน้ากับเสียงที่ได้ยินก็หายไป...
ร้อนจัง ร้อนมาก~ ไม่ไหวแล้ววว~
แคว่ก!
“อ๊ะ~” ภาพที่ฉันกลับมาเห็นอีกครั้งคือพี่มาร์กำลังกระชากเสื้อฉันออกแล้วกำลังทำอะไรสักอย่าง
“อย่า~ อย่านะ~”
“เฉยๆ ไม่ได้จะปล้ำ”
“~ “ ก่อนจะรู้สึกเย็นขึ้นจนเริ่มมีสติ อาการร้อนหายไปฉันเลยพอลืมตาได้เต็มที่
“ดีไหม”
“..ค่ะ”
“ตัวเธอแดงเป็นจ้ำ โทษที ขืนปล่อยไว้กลัวจะไม่รอด”
“...ขอบคุณนะ~” ฉันพูดแค่นั้นแล้วภาพตรงหน้าก็จางไป ...
—————
แคว่กก! เขาแคว่กกันแล้วอ่าาา~ เห็นไรมั้งอ่ะ งื้อ อยากโดยป้ายยาอีกละ555
