บทที่ 38 มาออกกำลังกายกันเถอะ

ตอนที่ 17  มาออกกำลังกายกันเถอะ

“ไรน์นี่...พี่จะรักผมได้หรือยัง?”

เจ้าเด็กดื้อขี้อ้อนยืนมองผมตาปริบๆ ผมมองเลยร่างหนาซึ่งชื้นไปด้วยเหงื่อนั้นถัดเยื้องไปด้านหลัง เครื่องเล่นเด็กซึ่งเป็นบาร์โหนอันเล็กความสูงระดับเอวของเราสองคน สีของมันถูกกาลเวลากัดกร่อนจนหลุดร่อนซีดจางไปแล้วแต่ทำไมนะเจ้าเด็กคนนี้ถึงย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ