บทนำ
บท 1
ตอนที่ 1 อยากลอง...ของนำเข้า
“รักคนที่เขาไม่มีใจ ต่อให้พยายามเท่าไหร่มันก็ไม่สมหวังหรอกนะคุณ”
แก้วเครื่องดื่มใบหนึ่งไถลมาตามความเรียบลื่นของโต๊ะตัวยาวมาหยุดอยู่ตรงหน้าขณะที่ผมกำลังพยายามนั่งปลดปล่อยอารมณ์ความหงุดหงิดรำคาญใจเพราะถูกหนุ่มน้อยหน้าใสทิ้งไปชนิดไม่มีหางตามาแลผมเลย ช่วยไม่ได้ก็ผมดันไปชอบคนที่เขามีเจ้าของแล้วเพราะฉะนั้นคนมาทีหลังอย่างผมก็ต้องซานซมมาหลบเลียแผลใจโดยใช้ดีกรีจากแอลกอฮอล์เข้าช่วย
“ที่พูดนั่น...เตือนตัวเองเหรอ” ผมสะบัดหางตาจิกไปทางเจ้าของแก้วเหล้าซึ่งเดินส่งยิ้มกวนๆ ชวนให้หงุดหงิดทุกครั้งเมื่อเจอกัน
โอลิเวอร์ ไอ้คนตัวลายเดินเข้าไปในส่วนด้านหลังบาร์เหล้าแล้วมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม ก่อนจะขยับพับแขนเสื้อตัวเองพันขึ้นไปเกือบถึงข้อศอก ฝรั่งตัวสูงหันไปคว้าขวดเครื่องดื่มสีสวยมาถือไว้ในมือ จากนั้นพ่อเจ้าของบาร์เริ่มขยับข้อมือหยิบนั่น จับนี่อยู่ตรงหน้าผมอย่างคล่องแคล่วราวกับบาร์เทนเดอร์มืออาชีพ ก่อนจะวางเครื่องดื่มซึ่งมีไฟลุกท่วมแก้วมาตรงหน้าผม
sds
“ผมไม่ได้สั่ง...” ผมหรี่ตาลงมองแก้วเครื่องดื่มซึ่งมีเปลวไฟสีน้ำเงินปนส้มแดงตรงหน้า
“อภินันทนาการจากผม ดื่มหน่อยน่ารับรองว่า...ฟรี” หนุ่มฝรั่งนัยน์ตาสีเทายิ้มมุมปากพร้อมกับโยนสายตาเจ้าเล่ห์ไร้ความจริงใจมาให้
ผมก้มลงมองค็อกเทลช็อตเล็กดีกรีแรงตรงหน้าก่อนจะคว้ามันมาเทลงคอ ความร้อนแรงของมันให้ความรู้สึกเหมือนผมกำลังกลืนลูกไฟล่วงเข้าไปในลำคอแต่มันก็ช่วยทำให้สมองโล่งดีเหมือนกัน หลังจากแก้วเครื่องดื่มว่างเปล่าผมผลักมันคืนกลับไปให้พ่อบาร์เทนเดอร์ตัวลายอย่างกับตุ๊กแกหลังเคาน์เตอร์ตามเดิม
"ต่อมั้ยครับ...คุณวิทย์" เจ้าของรอยยิ้มเจ้าชู้เคาะเล็บลงไปบนขอบแก้วใบเล็กซึ่งผมเพิ่งส่งมันคืนไปเมื่อครู่
"ถ้าคุณบอกว่าฟรี กี่แก้วก็ได้"
คืนนี้ผมตั้งใจมาดื่มเพื่อบอกลาความเศร้าเป็นครั้งสุดท้ายหลังจากพยายามทำใจยอมรับว่าผมไม่ใช่คนที่ถูกเลือก ผมนั่งดื่มอยู่หน้าบาร์โดยมีไอ้ฝรั่งนี่ยื่นเครื่องดื่มมาตรงหน้าไม่เคยขาด ผมชอบตรงประโยคต่อท้ายว่า “ฟรี” นั่นแหละถึงได้รับมาดื่มง่ายๆ
“นี่คุณวิทย์...บาร์จะปิดแล้วนะ”
“ไล่ลูกค้าหรือไง” ผมสะบัดหางเสียงถามคนที่ยืนชงเหล้าให้ผมอยู่นานเป็นชั่วโมงก่อนจะเหลียวหันกลับไปดูทุกอย่างรอบตัวจึงได้สังเกตเห็นว่าตอนนี้ลูกค้าคนอื่นๆ เริ่มทยอยออกไปจากบาร์เกือบหมดแล้ว
“ไม่ได้ไล่แต่ถ้าคุณอยากดื่มต่อ...ผมมีห้องรับรองพิเศษสำหรับคุณนะ...สนใจมั้ย” เจ้าของบาร์หน้าฝรั่งยืนยักคิ้วให้ผมอย่างท้าทาย นี่ถ้าเป็นช่วงเวลาปกติผมคงไม่แยแสแต่ตอนนี้บอกตามตรงว่าผมยังไม่อยากกลับบ้านดังนั้นผมจะยอมรับข้อเสนอนี้ก็แล้วกัน
ผมเดินเซเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ตามหลังหนุ่มฝรั่งร่างหนาจนมาถึงห้องหนึ่งบนชั้นสอง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเคยขึ้นมา “โซนห้องแดง” ซึ่งนักเที่ยวทุกคนรู้ว่ามันมีเอาไว้สำหรับลูกค้าวีไอพีและเอาไว้สำหรับเด็กขายบริการ
“พามาห้องแดงแบบนี้...คุณจะขายให้ผมเหรอ” ผมเอนแผ่นหลังทิ้งลงไปพิงพนักโซฟาสีแดงกำมะหยี่ ในขณะที่คนนำทางเดินไปหยิบเครื่องดื่มมาจากบาร์เหล้าตรงมุมห้องแล้วเดินกลับมาหาผมอีกครั้ง
“ผมไม่ใช่เด็กขายแต่ถ้าคุณอยากได้...ผมก็พร้อมบริการนะ” เจ้าของบาร์หนุ่มหย่อนก้นลงมานั่งชิดจนหัวเข่าเบียดกันทั้งที่โซฟาตัวยาวมันมีที่ว่างมากพอให้พ่อฝรั่งตัวใหญ่นอนแผ่ได้สบาย
“ไม่ยักรู้ว่านอกจากเป็นเจ้าของบาร์...คุณยังรับงานขายด้วย”
“สนใจอยากใช้บริการมั้ยล่ะครับ รับรองว่าคืนนี้ผมจะทำให้คุณลืมเด็กดริ๊งที่ชื่อแก๊ปไปเลย” ฝ่ามือหนาวางทิ้งลงบนต้นขาของผมพร้อมกับแรงขยับบีบตรงปลายนิ้วเบาๆ ก่อนจะเลื่อนเคลื่อนไต่ไล้สูงขึ้นมาจนชิดโคนขาหนีบ นิ้วหัวแม่มือหนาขยับตวัดเขี่ยซิปกางเกงผ้าเนื้อหนาของผมก่อนที่อุ้งมือใหญ่โตจะคว้าหมับขยำเป้ากางเกงพร้อมกับออกแรงนวดเฟ้นหนักมือขึ้นทุกที
“นี่คุณ...มั่นใจขนาดนั้นเชียวว่าผมอยากใช้บริการ” ผมตะปบไปบนหลังมือของคนที่กำลังขยับปลายนิ้วมือกรีดไปกับซิปกางเกงของผมเหมือนกับว่าไอ้เจ้านิ้วมือซึ่งสวมวิญญาณหนวดปลาหมึกมันอยากมุดเข้าไปภายใต้เนื้อผ้าด้านในเต็มที
“แข็งขนาดนี้...อย่าบอกนะว่า...ไม่อยาก” เจ้าของบาร์นัยน์ตาสีเทายักคิ้วพร้อมกับส่งยิ้มยั่วยวนมาให้ผม น้ำหนักของฝ่ามือยังบีบคลึงลงมาเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือใบหน้าคมเคลื่อนขยับเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นลมหายใจอ่อนๆ ซึ่งมันเคล้าปะปนทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นเบียร์ และฉุนกึกด้วยกลิ่นบุหรี่
“หวังว่า...คงไม่ได้เก่งแต่ปากนะ...”
“อย่าติดใจก็แล้วกัน...”
ผมรู้ว่าคืนนี้ผมดื่มเข้าไปมากพอสมควรแต่ยังมั่นใจว่าตัวเองยังมีสติครบถ้วนถึงจะไม่สมบูรณ์ก็ตามที โอลิเวอร์เจ้าของบาร์โฮสต์ขยับปลายนิ้วอย่างชำนาญเพียงไม่กี่วินาทีตะขอกางเกงและซิปของผมถูกดึงรูดถอดออกอย่างง่ายๆ เพราะผมไม่ได้ตั้งใจจะบ่ายเบี่ยงขัดขืนให้เสียเวลา หรือเสียอารมณ์
เจ้าของบาร์ฝรั่งเปลี่ยนองศาท่านั่งจากเดิมที่เพียงเคียงข้างแนบหัวเข่าแต่ตอนนี้ดูเหมือนพ่อฝรั่งตัวลายอยากจะเอาอวัยวะส่วนอื่นมาแนบกับผมเพิ่มเติม ริมฝีปากร้อนกดประทับขยับจูบพร้อมสอดประสานเป็นท่วงทำนองอันเร่าร้อนรุนแรง มันหนักหน่วงจนผมแทบไม่มีเวลาหายใจ เสื้อเชิ้ตเนื้อบางเครื่องแต่งกายซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของผมปกติมันเรียบกริบกลีบโค้งอยู่เสมอเวลานี้ถูกดึงทึ้งขยำขย้ำจนมันยับย่นยู่ยี่ก่อนจะปลิวหายไปจากตัวผม
“อ๊า คุณ...ซี้ด” ผมนอนสะดุ้งเพราะคนตัวโตซุกแทรกใบหน้าลงไปใต้หว่างขาของผม
“..................” ไม่มีประโยคตอบรับกลับมานอกจากเสียงของคนที่กำลังเอร็ดอร่อยอยู่กับร่างกายเนื้อตัวของผม เจ้าของโพรงปากทำราวกับพวงเนื้อถุงอัณฑะของผมเป็นองุ่นหวานที่สุกงอมพร้อมให้เขาเชยชิม เรียวลิ้นทั้งอุ่นทั้งชื้นและแฉะจนเปียกลากเลียไปทั่วแทบจะทุกซอกมุมให้ความรู้สึกเสียวซ่านไปทุกสัมผัส
“คุณเบาๆ ซี้ด..อ๊า...” ผมควานมือแล้วสอดปลายนิ้วเข้าไปกับกลุ่มผมสีน้ำตาลแดงตรงกลางระหว่างขาทั้งสองข้างแล้วขยุ้มมันไว้เต็มกำมือก่อนจะขยับโยกให้คนที่กลืนท่อนเนื้อขนาดใหญ่พอดีตัวแบบชายไทยแท้ของผมหายเข้าปากไปทั้งแท่ง แรงดูดหนักๆ นั้นทำเอาผมเสียวจนขนลุกชันไปทั้งตัว
ผมนอนเกร็งควานมือจิกไปกับเบาะกำมะหยี่ของโซฟาตัวใหญ่ ท่อนขาเปล่าเปลือยตวัดพาดไปบนพนักของโซฟาข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างผมทิ้งมันไว้บนไหล่กว้างของคนตัวลายที่ยังรูดอมท่อนเนื้อผมไม่ยอมปล่อย แรงเสียดสีของท่อนเนื้อขนาดความยาวเจ็ดนิ้วของผมกับโพรงปาก ผิวเนื้อนุ่มนิ่มหยุ่นและแรงดูดกระพุ้งแก้มหนักๆ มันทำให้ขีดจำกัดของอารมณ์ผมแตกกระจายแล้วระบายออกมาเป็นน้ำ
“อ๊า โอลิเวอร์ อ๊า” ผมตวัดขาล็อกหนีบคอเจ้าของโพรงปากที่ดูดเอาน้ำผมออกจนแน่นพร้อมกับเด้งอัดสวนท่อนเนื้อนั้นกระทุ้งเข้าไปลึกจนสุดคอหอยของคนที่ยังไม่ยอมคายดุ้นเอ็นของผมออกมาจากปาก
พ่อฝรั่งหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีเทาเหลือบตาขึ้นมามองผม พร้อมรอยยิ้มมุมปากซึ่งมีคราบน้ำสีขาวขุ่นๆ เลอะอยู่ตรงมุมนิดหน่อย เจ้าของร่างหนาเคลื่อนย้ายตัวเองจากตรงหว่างขาผมขยับเดินเข่าขึ้นมาอวดท่อนเนื้อสีอ่อนขนาดใหญ่แบบชายชาติตะวันตก ท่อนเนื้อร้อนๆ ถูกเจ้าของมากลากถูไปตามเนื้อตัวผมตั้งแต่หน้าท้องขึ้นมาจนถึงหน้าอก ก่อนที่เจ้าของมันจะจับมาจ่ออยู่ตรงหน้าผม
“เป็นยังไง...อยากลอง...ของนำเข้ามั้ย”
บทล่าสุด
#40 บทที่ 40 จากนี้และตลอดไป (จบ)
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#39 บทที่ 39 ชีวิตคู่
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#38 บทที่ 38 มาออกกำลังกายกันเถอะ
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#37 บทที่ 37 รักได้หรือยัง
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#36 บทที่ 36 ทีเด็ด
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#35 บทที่ 35 โยคะร้อน
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#34 บทที่ 34 เจ้าหญิงขี้ลืม
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#33 บทที่ 33 เทรนเนอร์ส่วนตัว
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#32 บทที่ 32 หน้าที่
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026#31 บทที่ 31 ของฝาก
อัปเดตล่าสุด: 7/10/2026
คุณอาจชอบ 😍
คุณหมอโหด ในโหมดหวงรัก
“ก็เอาสิ ผมก็มานี่แล้วไง ตายให้ผมดูสิ”
"ภูวินทร์" แม้จะเป็นศัลยแพทย์ แต่เขากลับเย็นชาและโหดเหี้ยมกว่าที่ใคร ๆ คิดเอาไว้
“ในเมื่อวันนี้คุณหมอไม่พร้อม ก็ยกเลิกงานหมั้นวันนี้ไปเถอะค่ะ ฉันไม่มีเวลาว่างมานั่งเล่นกับพวกคุณนะคะ”
"ศินีนารถ" ฟาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าของคู่หมั้น หลังจากที่เขาปล่อยให้งานหมั้นวุ่นวาย เพียบตบเดียวจากเธอ ถึงกับเรียกสติของเขากลับมาทันที
“ไม่ได้ครับ! ผมไม่มีทางยกเลิกงานหมั้นนี้ ผมจะไปคุยกับเธอเอง"
แม้งานหมั้นจะผ่านไปได้วยดี แต่ทว่า.... ทุกอย่างไม่ได้ง่ายแบบนั้น
ทั้งเรื่องมือที่สาม และความไม่เข้าใจกัน ความดื้อดึงของเธอ เจอกับความเย็นชา เผด็จการและดุดันของเขา
เปลี่ยนคนที่โหดอย่างเขา กลายเป็นเริ่มคลั่งรักเธอ เริ่มขาดไม่ได้ และตามมาด้วยความหึงหวง
ซึ่งเป็นความหึงแบบไม่ธรรมดา ในเมื่อเขาคือ "สายโหด" ความขี้หึง ก็ต้อง "หึงโหด" เช่นกัน
"คู่หมั้นก็ถือเป็นสามีไปแล้วครึ่งหนึ่ง บอกมาว่ามันเป็นใคร แล้วให้มันแตะต้องตรงไหนบ้าง คืนนี้ผมจะลบออกไปให้หมด แล้วอย่าได้ให้ผู้ชายคนอื่นแตะต้องอีก คุณเป็นของผมคนเดียวเข้าใจมั้ย!"
"หมอคะคุณใจเย็น ๆ ก่อน อ๊าา!!!"
"คืนนี้ต่อให้ร้องขอชีวิต ก็อย่าคิดจะคลานลงจากเตียงนี้ไปได้เลย!"
หลังคืนหนึ่งกับอัลฟ่า
ฉันคิดว่าฉันกำลังรอคอยความรัก แต่กลับกลายเป็นว่าฉันถูกอสูรร้ายย่ำยี
โลกของฉันควรจะเบ่งบานในเทศกาลคืนจันทร์เต็มดวงที่อ่าวมูนเชด แชมเปญซาบซ่านอยู่ในสายเลือด ห้องพักในโรงแรมที่จองไว้เพื่อให้ฉันกับเจสันได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์นั้นเสียทีหลังจากรอมาสองปี ฉันสวมชุดชั้นในลูกไม้ตัวสวย แง้มประตูทิ้งไว้ แล้วเอนกายลงบนเตียง หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า
แต่ชายที่ปีนขึ้นมาบนเตียงของฉันไม่ใช่เจสัน
ภายในห้องที่มืดสนิท อบอวลไปด้วยกลิ่นเครื่องเทศร้อนแรงชวนมึนหัว ฉันรู้สึกถึงมือคู่หนึ่ง...ร้อนรุ่มและเร่งเร้า...ที่ลูบไล้แผดเผาผิวของฉัน แก่นกายร้อนผ่าวที่กำลังตุบๆ ของเขากดเบียดอยู่กับความอ่อนนุ่มที่เปียกชื้นของฉัน และก่อนที่ฉันจะทันได้อ้าปากคราง เขาก็กระแทกกายเข้ามาอย่างแรง ฉีกกระชากความบริสุทธิ์ของฉันอย่างไร้ความปรานี ความเจ็บปวดแผดเผาไปทั่ว ช่องทางของฉันบีบรัดแน่นขณะที่ฉันจิกเล็บลงบนบ่าที่แข็งแกร่งราวกับเหล็กของเขา พยายามกลั้นเสียงสะอื้น เสียงเฉอะแฉะดังก้องไปกับทุกจังหวะการสอดใส่ที่รุนแรง ร่างกายของเขาโหมกระหน่ำไม่หยุดยั้งจนกระทั่งเขากระตุกเกร็ง ปลดปล่อยความอุ่นร้อนเข้ามาลึกล้ำในตัวฉัน
“สุดยอดไปเลยค่ะ เจสัน” ฉันเปล่งเสียงออกไปอย่างยากลำบาก
“เจสันคือใครวะ”
เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ แสงไฟสาดส่องใบหน้าของเขา—แบรด เรย์น อัลฟ่าแห่งฝูงมูนเชด เป็นคนหมาป่า ไม่ใช่แฟนของฉัน ความหวาดผวาจุกอยู่ที่ลำคอเมื่อฉันตระหนักได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป
ฉันวิ่งหนีสุดชีวิต!
แต่หลายสัปดาห์ต่อมา ฉันก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับทายาทของเขาในครรภ์!
ว่ากันว่าดวงตาสองสีของฉันเป็นเครื่องหมายบ่งบอกว่าฉันคือ ‘ทรูเมท’ ที่หาได้ยาก แต่ฉันไม่ใช่หมาป่า ฉันเป็นแค่แอล คนธรรมดาจากเขตมนุษย์ ที่ตอนนี้ต้องมาติดอยู่ในโลกของแบรด
สายตาเย็นชาของแบรดตรึงฉันไว้ “ในตัวเธอมีสายเลือดของข้า เธอเป็นของข้า”
ฉันไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากยอมรับกรงขังนี้ ร่างกายของฉันเองก็ทรยศ มันกลับโหยหาสัตว์ร้ายที่ทำลายชีวิตฉัน
คำเตือน: เหมาะสำหรับผู้ใหญ่อายุ 18 ปีขึ้นไป
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
คลั่งไคล้ยัยแฮกเกอร์
แทนที่จะส่งตัวเธอให้ตำรวจ ประธานกู้ผู้ชอบใช้เงินแก้ปัญหา(และหวงของขั้นสุด) กลับโยนเช็คตัวเลขเจ็ดหลักใส่หน้า พร้อมยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้... นั่นคือการจ้างเธอเป็น 'กระสอบทรายระบายอารมณ์ส่วนตัว' แบบผูกขาด ห้ามรับงานอื่น ห้ามมองผู้ชายคนอื่น และห้ามปฏิเสธเมื่อเขาต้องการ!
ภายใต้แว่นตาขอบเงินที่ดูภูมิฐาน เขาคือพญามารจอมเอาแต่ใจที่ดุดันไม่เกรงใจเตียง จนเธอต้องลอบรีวิวสมรรถภาพของเขาในใจเหมือนรีวิวสินค้าในเถาเป่า ปากสั่นร้องไห้บอกว่าไม่ไหว แต่สมองกลับคำนวณทิปค่ากระเป๋าแบรนด์เนมอย่างรวดเร็ว
เมื่อความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วย 'เงินตราและราคะ' ถลำลึกจนเตียงแทบหักทุกคืน งานนี้สายลับสาวหน้าเงินจะกอบโกยกำไรจนคุ้ม หรือจะขาดทุนย่อยยับเพราะเผลอเอาหัวใจไปจำนองให้ท่านประธานกันแน่?
พันธะร้ายท่านประธานปล้นรัก
เขาคือผู้ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ และเป็นผู้ชายคนเดียวกันที่เธอเชื่อว่า…เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
แปดปีก่อน อธิชาเดินออกจากชีวิตชยุตม์ด้วยน้ำตา ทิ้งไว้เพียงคำพูดที่ว่า “เราไม่เหมาะกัน”
โดยไม่รู้เลยว่า ผู้ชายที่เธอคิดว่าไร้หัวใจ ไม่เคยหยุดตามหาเธอแม้แต่วันเดียว
แปดปีต่อมา เธอกลับมาเจอเขาอีกครั้ง
ไม่ใช่ในฐานะคนรัก แต่ในฐานะ “ลูกหนี้”และเขา…คือเจ้าหนี้คนเดียวที่มีสิทธิ์กำหนดชีวิตเธอ
“แต่งงานกับฉันสามปี แล้วหนี้ทั้งหมดของครอบครัวเธอจะจบลง”
ข้อเสนอของชยุตม์เย็นชา ร้ายกาจ และไร้ทางถอย อธิชาจึงต้องยอมสวมแหวนของผู้ชายที่เธอเกลียด ยอมเป็นภรรยาตามสัญญาของท่านประธานผู้ขึ้นชื่อว่าเพลย์บอยที่สุดในวงการธุรกิจ
เขามีข่าวกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ยิ้มเก่ง หว่านเสน่ห์เก่ง ปากร้าย และทำให้เธอเจ็บได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ แต่ในคืนที่เธอกลัว เขากลับนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตูทั้งคืนในวันที่ครอบครัวเธอล้ม เขากลับเป็นคนยื่นมือมาช่วยโดยไม่เคยเอ่ยความดีและในวันที่เธอพยายามเกลียด เขากลับทำให้หัวใจเธอทรยศตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เมียเด็กของท่านประธานร้ายรัก
เธอเป็นเพียงนักศึกษาฝึกงานธรรมดา ส่วนเขาคือท่านประธานผู้สูงส่ง เย็นชา และอันตรายเกินกว่าที่หัวใจดวงเล็ก ๆ ของเธอจะรับมือไหว
น้ำขิงไม่เคยคิดเลยว่า การเข้ามาฝึกงานในบริษัทวัฒนากร กรุ๊ป จะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาลเพราะเพียงคืนเดียว...เธอกลายเป็นผู้หญิงของเขา
ภูริช วัฒนากร คือผู้ชายที่ใคร ๆ ก็เกรงกลัว
เขาร้าย เขาเย็นชา เขาไม่เคยอ่อนข้อให้ใคร แต่กับเด็กฝึกงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขากลับทั้งหวง ทั้งหึง ทั้งร้ายกาจ และไม่ยอมปล่อยมือ
“เธอเป็นของฉัน น้ำขิง จำไว้ให้ดี”คำพูดของเขาเหมือนโซ่ตรวนผูกเธอไว้กับความรักที่ทั้งหวาน ทั้งเจ็บ และหนีไม่พ้น
ทว่าเมื่อความลับและคำกล่าวหาร้ายแรงถาโถมเข้ามาผู้ชายที่เคยกอดเธอแน่น กลับเป็นคนเดียวกันที่ทำให้เธอเจ็บจนแทบขาดใจ เธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาไม่ได้ต้องการตำแหน่งเมีย ท่านประธาน เธอต้องการเพียงความเชื่อใจจากผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจแต่เมื่อเขาไม่ฟัง...เธอจึงเลือกจากไป
พร้อมหัวใจที่แตกสลาย และอีกหนึ่งชีวิตน้อย ๆ ที่เขายังไม่รู้ว่ามีอยู่จริง
พันธะร้ายนายวิศวะ
"_" คนรัก ความรัก แฟน มันเป็นแบบไหนกัน เพราะฉันไม่เคยมีแฟน แค่....ข้ามขั้นไปเท่านั้นเอง
"พี่... เป็นคนพูดเองนะคะ ว่าอยู่มหาลัยห้ามทำตัวสนิท ห้ามทำเป็นรู้จักกัน จำไม่ได้เหรอ" รีนลดาพูดพร้อมกับเชิดหน้าใส่เขา อย่างท้าทาย
***********************
เรียวตะมองคนตรงหน้าอย่างใกล้ชิด พร้อมกับยื่นหน้าอันเหล่อเหลาของตนเข้ามาใกล้ๆ ใบหน้าหวานของเธอรีนลดา คนโดนล็อกมือเธอเอาไว้ คนตัวเล็กรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา ทั้งสองใบหน้าห่างกันไม่ถึงคืบ รีนลดาพยายามจะขัดขืนแต่ก็ไม่เป็นผล
"ทำไมกลัวเหรอ ที่เมื่อกี้ยังปากเก่งว่าฉันเป็นหมา ไม่เห็นจะกลัว" เรียวตะกดน้ำเสียงที่ไม่น่าฟังนัก
" ตึก ตึก " คนตัวเล็กรู้สึกใจเต้นแรงขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ เธอไม่ชอบเลยที่เขาเข้าใกล้แบบนี้
เรียวตะยังคงโน้มหน้าคม เข้ามาใกล้จนแทบจะชิดกัน คนโดนกดตัวได้แต่หลับตาพริบๆ
"_" อย่าคิดจะอะไรบ้าๆนะพี่เรียวพูดเองว่ารีนใช่สเปกพี่ อย่าทำอะไรที่มันกลืนน้ำลายตัวเองนะคะ" รีนลดากลั้นใจพูดออกไป แม้ในใจแอบจะกลัวเขาบ้างก็เถอะ เธอรู้ว่าเรียวตะนั้นเกลียดขี้หน้าเธอมากขนาดไหน แต่ครั้งนี้รีนลดากลับคิดผิด
โซ่ปรารถนา คุณหมอศัลย์
'อังคณา' พยาบาลสาวจบใหม่ประชดรักหักหลังด้วยการปล่อยตัวปล่อยใจไปกับค่ำคืนวันไนท์สแตนท์ เธอคิดว่ามันจะเป็นแค่ความทรงจำตื่นสายที่แยกย้ายแล้วจบกัน แต่ใครจะคิดว่า 'กระสุนนัดเดียว' ของชายแปลกหน้าในคืนนั้นจะแม่นยำจนทำให้เธอตั้งครรภ์!
และที่ช็อกยิ่งกว่า... คือพ่อของลูกดันเป็นถึง 'นายแพทย์ภาคินทร์' ศัลยแพทย์หนุ่มสุดเนี้ยบ ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีอันดับต้น ๆ ของประเทศ แถมเขายังเป็นหมอในโรงพยาบาลที่เธอทำงานอยู่ด้วย!
การแต่งงานสายฟ้าแลบเกิดขึ้นตามคำสั่งของประมุขตระกูล ภาคินทร์ยอมรับผิดชอบทุกอย่าง ทว่าเขากลับสวมหน้ากากเฉยชาและบอกว่าทั้งหมดคือ ‘หน้าที่’ ทำให้อังคณาต้องเจียมตัว รักษาระยะห่างเพื่อไม่ให้เขาอึดอัด
โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า... ภายใต้แววตานิ่งสนิทคู่นั้น หมอหนุ่มแทบจะบ้าตายทุกครั้งที่มีชายอื่นเข้าใกล้เธอ!
เมื่อความลับใต้พรมเริ่มปะทุ และวิกฤตร้ายแรงในครรภ์เข้าขั้นวิกฤต คุณหมอผู้ไร้ความรู้สึกจะทำอย่างไร เมื่อรู้ว่า ‘หน้าที่’ นี้... แท้จริงแล้วมันคือ ‘ความปรารถนา’ ที่เขาอยากครอบครองเธอมาตั้งแต่แรกพบ
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
I’m evil guy ปีศาจตัวร้ายพ่ายรัก
ทาสสวาทอสูรเถื่อน
“แพงไปหรือเปล่า สำหรับค่าตัวของคุณอย่างมากก็คืนละแสน” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับมองร่างบางที่กำลังนั่งอยู่บนตักของเขาด้วยสายตาหื่นกระหาย เขายอมรับว่าเขาชอบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอสวยและที่สำคัญนมตูมชะมัดยาก
มันโดนใจเขาจริงๆ ยิ่งสเต็ปการอ่อยของผู้หญิงคนนี้เขาก็ยิ่งชอบ เพราะมันทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นกับสิ่งที่เธอกำลังทำ
“ถ้าคุณไม่สู้ก็ปล่อยฉันสิคะ ฉันจะได้ไปหาคนที่เขาใจถึงกว่าคุณ” พิชชาภาพูดจบก็เอามือยันหน้าอกของฟรานติโน่แล้วทำท่าจะลุกออกจากตักของเขา ก่อนจะถูกมือใหญ่รั้งเอวไว้ไม่ให้ลุกขึ้น
“ได้ ผมจะให้คุณคืนละล้าน แต่คุณต้องตามใจผมทุกอย่าง” ฟรานติโน่พูดไปพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ คิดว่าคนอย่างเขาจะยอมเสียเงินหนึ่งล้านบาทง่ายๆงั้นเหรอ คอยดูเถอะเขาจะตักตวงจากเธอให้คุ้มสมราคาที่เขาต้องจ่ายไป
So Sick รักษาหัวใจนายเจ้าเล่ห์
"ฉันไปทำเธอตอนไหน?"
"ตอนไหนเหรอ ก็เมื่อคืนไงไอ้คนทุเรศ!"
"เมื่อคืนฉันเมาเละ อย่ามาใช้มุกตื้น ๆ จับฉันมันไม่สำเร็จ"
"จับบ้าอะไรฮะ ฉันโดนข่มขืนฉันเสียหายนะไอ้ชั่ว"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ"
"เมาเหมือนหมาแล้วจำไม่ได้ว่าข่มขืนผู้หญิงเหรอ!"
"ก็บอกว่าไม่ได้ทำไงวะ!"
"ก็บอกว่าทำไงวะ!!"













