บทที่ 19 มีไหล่เอาไว้ให้พิง

ปราชญ์ยอมรับความจริง เขารักเธอแล้ว มันไม่ได้เกิดจากโมเมนต์หวาน ไม่ได้เกิดจากคำสารภาพ แต่มันเกิดจากความหึงที่เขาไม่สามารถควบคุมได้อีก

ปราชญ์ยืนอยู่ปลายโถงวอร์ด มองเกล้าแก้วยืนคุยกับหมอคีตะ ภาพนั้นไม่ได้มีอะไรเกินเลย เป็นแค่การคุยเรื่องงาน แต่หัวใจเขากลับบีบรัด เขาไม่ชอบ และที่แย่ที่สุดคือ เขาไม่...