บทที่ 20 กำลังใจจากใครสักคน

คืนนี้ดึกกว่าที่ทั้งสองคนคิด ทะเลยังคงส่งเสียงคลื่นสม่ำเสมอ ดาวบนฟ้าดูเหมือนไม่ยอมลดจำนวนลงสักที ปราช์มองนาฬิกาแล้วถอนหายใจเบาๆ

“ดึกแล้วนะ” เขาพูดเหมือนเตือนตัวเองมากกว่าเธอ “ขับกลับตอนนี้ไม่ปลอดภัย” เกล้าแก้วพยักหน้าความง่วงเริ่มคืบคลานมร่างกายล้าเกินกว่าจะฝืน ปราชญ์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพู...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ