บทที่ 22 เลือกแล้ว

เกล้าแก้วไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองร้องไห้ออกมาอีกครั้งตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจเป็นตั้งแต่วินาทีที่ทุกอย่างมันเงียบลง ไม่มีเสียงคนกล่าวหา ไม่มีสายตาดูถูก มีแค่เขายืนอยู่ตรงหน้า

ปราชญ์ไม่พูดอะไรเขาแค่ก้าวเข้ามาใกล้ๆ ช้าๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะถอยหนี มืออุ่นแตะที่ต้นแขน

“คุณไม่ผิดนะ” เสียงเขานิ่งแต่หนักแน่น ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ