บทที่ 34 ผู้ชายน่าหมั่นไส้

ช่วงเที่ยงของมหาวิทยาลัยคือสงคราม เสียงช้อนกระทบจาน เสียงเรียกเพื่อน เสียงหัวเราะ กลิ่นอาหารลอยปนกันจนแทบแยกไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร พร้าวฟ้าถือถาดข้าวเดินฝ่าฝูงคนอย่างชำนาญ ชีวิตเด็กบัญชีปีหนึ่งคือการเอาตัวรอดจากทั้งงานกลุ่มและการแย่งโต๊ะกินข้าว

“แก เร็วๆ โต๊ะตรงนั้นว่าง!” พาฝันรีบลากแขนเธอ แต่ก่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ