บทที่ 50 การเปลี่ยนแปลงที่อันตรายที่สุด

เย็นวันนั้นฝนตกหนักเหมือนตั้งใจซ้ำเติมทุกอย่าง พราวฟ้ายืนรออยู่ใต้ตึกบัญชีเธอเรียกปริญออกมาคุยเอง ไม่ใช่เพราะอยากเจอ แต่เพราะเธอรู้ว่าถ้าไม่พูดวันนี้เธอจะไม่มีแรงพูดอีกแล้ว

ปริญรีบเดินมา ผมเปียกเสื้อช็อปยังไม่ได้ถอด เขามองหน้าเธอทันที เหมือนรู้ลางไม่ดี

“พราวเป็นอะไร” ไม่มีคำทักทาย ไม่มีรอยยิ้ม...