บทที่ 10 ไม่ง่าย
ท่ามกลางกลิ่นอายของกระดาษเก่าและความเงียบสงัดในซอกลึกของห้องสมุดร้าง เลโอไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปแม้แต่วินาทีเดียว เขาจัดการดันร่างบางของเซญ่าจนหลังของเธอไปกระแทกกับชั้นวางหนังสือไม้หนาหนักอย่างแรงจนเกิดเสียงดัง ปึก! หนังสือหลายเล่มบนชั้นสะเทือนจนเกือบจะร่วงลงมา แต่เขากลับไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกเหนือจากผู้หญิงพยศที่อยู่ตรงหน้า
มือหนาข้างหนึ่งรวบเอวคอดกิ่วไว้แน่น ก่อนจะสอดมือเข้าไปใต้ข้อพับขาเรียวสวยแล้วออกแรงยกขาข้างหนึ่งของเธอขึ้นมาพาดไว้ที่ช่วงเอวสอบของเขา เซญ่าสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจพยายามจะดิ้นรนแต่กลับถูกแรงมหาศาลบดเบียดเข้ามาจนไร้ทางหนี เลโอดันร่างกายที่เต็มไปด้วยมวลกล้ามเนื้อเข้าหาเธอจนส่วนที่กำลังแข็งขืนภายใต้กางเกงสแลคแบรนด์หรูบดเบียดแนบชิดไปกับจุดสงวนกึ่งกลางกายของเธออย่างจงใจ
“อื้อออ!”
เซญ่าส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ หน้าอกอวบอิ่มที่ใหญ่โตจนแทบจะทะลักออกจากเสื้อนักศึกษาที่กระดุมปริจนเห็นร่องอกลึก บดเบียดแนบชิดไปกับแผงอกกว้างของเลโออย่างไม่มีช่องว่าง เลโอใช้มืออีกข้างตะปบเข้าที่ท้ายทอยของเธอ บังคับให้เธอรับจูบที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เขาประโลมจูบอย่างหิวกระหาย ไม่ปล่อยให้เธอได้พักหายใจแม้เพียงเสี้ยววินาที ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานไปทั่วโพรงปากอย่างหยาบโลน ก่อนจะผละออกมาหอมที่หน้าผากมน ไล่ลงมาที่แก้มเนียนทั้งสองข้างอย่างหนักหน่วง แล้วกลับไปประกบปากดูดดื่มซ้ำๆ ราวกับจะดูดเอาวิญญาณของเธอออกมาให้ได้
ร่างกายของเซญ่าเริ่มสั่นสะท้าน เธอระทวยไปกับรสสัมผัสที่รุกรานอย่างป่าเถื่อน ความร้อนผ่าวที่แล่นผ่านจุดสัมผัสระหว่างกันมันทำเอาหัวสมองเธอขาวโพลนไปชั่วขณะ แต่ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปไกลกว่านี้ ภาพใบหน้าของป้าช่อที่นอนรอความหวังอยู่ที่โรงพยาบาลก็แวบเข้ามา เซญ่ารวบรวมเรี่ยวแรงสุดท้ายใช้มือทั้งสองข้างยันแผงอกของเลโอออกอย่างสุดกำลัง
“ออกไปนะ!”
เธอตะโกนลั่นพลางง้างมือขึ้นกวาดไปในอากาศหวังจะฝากรอยแค้นไว้บนใบหน้าหล่อๆ นั่นอีกสักครั้ง แต่เลโอกลับไวกว่า เขาคว้าข้อมือเล็กไว้ได้ทันควันก่อนที่มันจะปะทะใบหน้า เขากระตุกยิ้มร้ายที่มุมปาก แววตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกเขาบดขยี้อย่างพึงพอใจ
“ปากเธอโคตรหวานเลยว่ะเซญ่า...” เลโอเอ่ยเสียงพร่าจงใจก้มลงไปกระซิบที่ข้างใบหูที่แดงซ่าน “ได้ชิมข้างบนไปนิดเดียว ฉันเริ่มอยากจะชิมข้างล่างของเธอขึ้นมาตะหงิดๆ แล้วสิ ว่าจะหวานหยดเหมือนปากหรือเปล่า”
เลโอเปรยตามองต่ำลงไปที่ช่วงล่างของเธอที่ยังคงแนบชิดกับส่วนแข็งขืนของเขาอยู่ สายตาที่หยาบโลนนั้นทำเอาเซญ่าตัวสั่นด้วยความโกรธจัด เธอรวบรวมน้ำลายแล้วถ่มใส่ใบหน้าคมสันของเขาอย่างไม่เกรงกลัว
“ถุย! ไอ้ชาติชั่ว!”
เลโอนิ่งไปครู่หนึ่ง เขายกหลังมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายบนใบหน้าช้าๆ รอยยิ้มปิศาจยังคงประดับอยู่บนหน้าไม่ได้ดูโกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับมองว่านี่คือเสน่ห์ของเหยื่อที่กำลังจะจนมุม
“ด่าไปเถอะ... ด่าให้พอ” เลโอเปรยออกมาเสียงเรียบ แต่แววตากลับวาวโรจน์ “เพราะหลังจากนี้ เธออาจจะต้องใช้ปากสวยๆ นี่เปลี่ยนมาเป็นอย่างอื่นแทนด่า”
เขาจ้องลึกเข้าไปในตาของเซญ่าที่สั่นระริกด้วยความโกรธ
“จะปากเก่งไปได้นานแค่ไหนเชียว... ในเมื่อตอนนี้เธอไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อข้าวกิน บ้านก็กำลังจะโดนยึด แถม ป้าช่อ ก็กำลังนอนพะงาบๆ รอความตายอยู่ที่ไอซียู เพราะหลานสาวไม่มีปัญญาหาเงินห้าแสนมาจ่ายค่าผ่าตัด”
คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางใจ เซญ่าเบิกตากว้าง ร่างกายชาวาบไปถึงปลายเท้า ความโกรธเปลี่ยนเป็นความหวาดระแวงในพริบตา
“นาย... นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง? นายไปสืบเรื่องฉันมาเหรอ!” เธอถามเสียงสั่น “กล้าดียังไงมายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน!”
เลโอปล่อยขาของเธอลงช้าๆ แต่ยังคงใช้แขนกักร่างบางไว้กับชั้นหนังสือ เขาเชิดหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกอย่าง
“จะยากอะไรล่ะเซญ่า... สำหรับคนอย่างฉัน เวลาฉันอยากได้ใครขึ้นมา ฉันก็แค่ดีดนิ้วทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอก็มากองอยู่ตรงหน้าฉันหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่เธอต้องหาเงินห้าแสนมาแลกกับชีวิตป้าเธอภายในอาทิตย์เดียวด้วย”
เลโอโน้มหน้าลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆ เขาแสยะยิ้มที่ทำให้เซญ่ารู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจ
“ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าศักดิ์ศรีที่เธอกอดไว้นักหนามันจะช่วยป้าเธอได้ไหม... หรือสุดท้ายเธอจะต้องกลับมาคลานเข่าอ้อนวอนขอให้ฉันช่วย เพื่อแลกกับเศษเงินที่ฉันมีล้นจนไม่รู้จะเอาไปทำอะไร”
เลโอกระซิบประโยคสุดท้ายที่ทำให้เซญ่าแทบหยุดหายใจ
“จำไว้นะ... เวลาของเธอกำลังลดลงเรื่อยๆ อย่าให้ศักดิ์ศรีมันค้ำคอจนต้องหามศพป้าออกจากโรงพยาบาลก็แล้วกัน”
เขาผละออกช้าๆ ทิ้งให้เซญ่ายืนนิ่งงันอยู่ในความมืดของห้องสมุด คำพูดของเลโอมันแทงใจดำทุกประโยค เขาไม่ใช่แค่คนรวยนิสัยเสีย แต่เขาคือคนที่รู้จุดอ่อนของเธอทุกอย่าง
