บทนำ
สำหรับเซญ่าชีวิตคือการดิ้นรนจากบ้านไม้เก่าๆ สู่แสงสีในคลับหรูเพื่อหาเงินมาต่อลมหายใจให้ป้าอันเป็นที่รัก แต่สำหรับเลโอเพลย์บอยทายาทสนามแข่งรถผู้เย็นชาและดุร้าย เธอเป็นเพียงของเล่นชิ้นยากที่เขาตั้งเป้าจะบดขยี้ให้จมดินเพียงเพราะความสะใจ
ยิ่งเธอพยศ เขายิ่งอยากเอาชนะ... ยิ่งเธอผลักไส เขายิ่งอยากครอบครอง
ทว่าในคืนที่โชคชะตาต้อนจนมุมท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำซัด เซญ่ากลับต้องแบกศักดิ์ศรีที่บอบช้ำไปหาเขาถึงโรงแรม พร้อมยื่นข้อเสนอที่แลกด้วยทั้งชีวิตเพียงเพื่อรักษาป้าที่กำลังวิกฤต
"ฉันยอมนายทุกอย่างแล้วเลโอ... อยากทำอะไรก็ทำ อยากย่ำยีฉันแค่ไหนก็เชิญตามสบาย ขอแค่นายทำตามสัญญาว่าจะช่วยเหลือฉันแบบไร้เงื่อนไข"
เมื่อผู้ล่าที่มองเห็นทุกอย่างเป็นเพียงเกมเดิมพัน ต้องมาเจอกับเหยื่อที่ยอมถูกไฟเผาเพื่อให้คนที่รักรอด... เดิมพันครั้งนี้ใครจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก่อนกัน
บท 1
บทที่ 1 เศษเงินแลกศักดิ์ศรี
เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดคำรามกึกก้องไปทั่วสนามแข่งใต้ดิน ควันยางไหม้ลอยคลุ้งบดบังแสงนีออนที่สาดส่องไปตามตัวถังรถราคาแพง ทว่าท่ามกลางความบ้าคลั่งของฝูงชน เลโอกลับยืนพิงรถคู่ใจด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย แววตาคมกริบดุร้ายราวกับเสือโคร่งจ้องมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมืออย่างไม่ใส่ใจผลการแข่งขัน
“เฮ้ยเลโอ! คืนนี้ลงกี่หลักดีวะ?” เจเค เพื่อนสนิทในกลุ่มลูกเศรษฐีตะโกนถาม
“เท่าไหร่ก็ได้... ที่มันจะทำให้ฉันเลิกเบื่อสักที” เลโอตอบเสียงเรียบ ก่อนจะกระดกบรั่นดีราคาแพงลงคอราวกับมันเป็นน้ำเปล่า สำหรับเขา เงินไม่ใช่แค่เศษกระดาษ แต่มันสามารถเนรมิตความตื่นเต้นให้เขาได้เสมอ... แต่น่าเสียดายที่พักหลังมานี้ ไม่มีอะไรที่เงินซื้อแล้วทำให้เขาตื่นเต้นได้นานเกินห้านาที
ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปในโซนวีไอพีชั้นสอง พนักงานรีบวิ่งมาประจบประแจงสแกนบัตรผ่านให้ทันทีโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปาก ความลำพองใจฉายชัดในแววตาเมื่อเห็นคนรอบข้างคอยก้มหัวให้ เขาเดินไปหยุดที่โต๊ะพนันใหญ่ที่กำลังลุ้นระทึก
“ตึก! ตึก! ตึก!” เสียงชิปราคาหลักล้านถูกวางลงบนโต๊ะด้วยมือหนา เลโอกระตุกยิ้มเยือกเย็นจ้องมองเจ้ามือที่กำลังเหงื่อซึม ทว่าเมื่อผลออกมาไม่เป็นอย่างที่คิด...
“โธ่เว้ย! มึงตุกติกกูเหรอ!” เลโอสบถลั่นพลางกระชากคอเสื้อพนักงานคุมโต๊ะจนตัวลอย เขาไม่ได้เสียดายเงินล้านที่หายไป แต่เขารับไม่ได้ที่ถูกหยามหน้าในถิ่นที่เขาคิดว่าคุมได้ทั้งหมด
“ปะ...เปล่าครับคุณเลโอ มันเป็นไปตามกติกา...”
“กติกาเหี้ยอะไร! มึงจำใส่หัวไว้ว่าคนอย่างกู... ถ้ากูจะเล่น มึงไม่มีสิทธิ์มาเล่นแง่!” เลโอเซ็นเช็คยอดเงินที่มากกว่าเดิมสามเท่าแล้วโยนใส่หน้าอีกฝ่ายจนกระดาษบาดแก้ม “เอาเงินนี่ไปซ่อมปากมึงซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้ากู!”
ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเขาต้องเดินออกจากบ่อนทันที เขาต้องการที่ระบายอารมณ์ และ ร้านเหล้าที่เพื่อนบอกว่ามีของเด็ดคือจุดหมายถัดไป
ในขณะที่โลกของเลโอเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเงิน อีกฟากของเมือง...เซญ่ากำลังยืนโหนรถเมล์สายประจำท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ชุดนักศึกษาของเธอเริ่มชื้นเหงื่อ ใบหน้าสวยหวานดูเหนื่อยล้าแต่แววตากลับแข็งแกร่งอย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา
“เซญ่า! รีบไปไหนวะ?” นิกกี้ เพื่อนสนิทตะโกนถามขณะที่เธอกำลังวิ่งลงจากรถ
“ต้องรีบไปส่งขนม แล้วทุ่มหนึ่งต้องไปเข้ากะเชียร์เบียร์ต่อ!” เซญ่าตอบโดยไม่หยุดฝีเท้า
เธอมีเวลาไม่ถึงชั่วโมงในการจัดการทุกอย่าง บ้านไม้หลังเก่าที่มีเสียงไอของป้าช่อรออยู่คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอต้องยอมทำงานหนักจนสายตัวแทบขาด เซญ่ารีบเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดเชียร์เบียร์รัดรูปสีแดงสดที่เธอเกลียดแสนเกลียด
“สู้เว้ยเซญ่า... เพื่อค่าหมอป้า เพื่อค่าเทอมมึงเอง”
เธอมองตัวเองในกระจกร้าวๆ ครั้งสุดท้ายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบาร์หรู ที่นั่นคือแหล่งรวมตัวของพวกเศรษฐีเงินเหลือที่ชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่น... ที่ที่คนอย่างเลโอกำลังมุ่งหน้ามาเพื่อหา เหยื่อรายใหม่
โดยที่เซญ่าไม่รู้เลยว่าคืนนี้เธอไม่ได้ไปแค่ทำงาน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมเดิมพันที่เธอต้องเอาหัวใจและศักดิ์ศรีเข้าแลก
กลิ่นบุหรี่และเสียงดนตรีสดแผดจ้ากระแทกหน้าทันทีที่เซญ่าก้าวเข้าไปในบาร์หรู เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเองก่อนจะหยิบถาดเบียร์ออกไปเผชิญหน้ากับเหล่าบรรดา พระเจ้าที่มีเงินเต็มกระเป๋าแต่ไร้มารยาท
“วันนี้แขกวีไอพีเยอะนะเซญ่า ดูแลโต๊ะกลางนั่นให้ดี ลูกหลานมหาเศรษฐีทั้งนั้น” ผู้จัดการกระซิบสั่งพลางมองเธอด้วยสายตาโลมเลีย
เซญ่าเม้มปากแน่น เธอเกลียดสายตาแบบนี้พอๆ กับชุดเชียร์เบียร์สีแดงที่รัดรึงจนแทบหายใจไม่ออก แต่คำว่าค่าเทอมและค่าหมอป้ามันค้ำคอจนเธอต้องปั้นหน้ายิ้มเกลี่ยสดใสเดินไปที่โต๊ะใหญ่กลางร้าน
ทว่า... ทันทีที่สบตากับร่างสูงที่นั่งเด่นอยู่กลางโซฟา หัวใจเธอกลับกระตุกวูบ
เลโอ ชายหนุ่มเจ้าของฉายาเจ้าชายสารพัดพิษแห่งมหาวิทยาลัยเขากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับเธอก็แค่ตุ๊กตาหน้าร้านตัวหนึ่งที่เขาสามารถซื้อไปประดับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้
“เบียร์ที่สั่งได้แล้วค่ะ” เซญ่าวางแก้วลงด้วยมือที่พยายามไม่ให้สั่น
“เดี๋ยวสิ... หน้าตาคุ้นๆ นี่หว่า เรียนมหาลัยเดียวกันเปล่าน้อง?” เจเค เพื่อนในกลุ่มคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเซญ่าพลางกระตุกแรงๆ จนตัวเธอถลาเข้าไปใกล้
“ปล่อยค่ะ! ฉันมาขายเบียร์ ไม่ได้มาขายตัว!” เซญ่าสะบัดมือออกอย่างแรง แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที
“เล่นตัวฉิบหาย! นึกว่าสวยนักเหรอวะ? กูก็แค่ถามดีๆ ทำเป็นหยิ่ง!” เจเคหน้าเสียเมื่อโดนหักหน้าต่อหน้าเพื่อน เขาเงื้อมือหมายจะตบสั่งสอน ทว่า...
หมับ!
มือหนาของเลโอกลับคว้าข้อมือเพื่อนไว้เสียก่อน ไม่ใช่เพื่อช่วย... แต่เพื่อแย่งเหยื่อ
“อย่ารุนแรงสิไอ้เจเค ของสวยๆ งามๆ ต้องค่อยๆ คุย” เลโอเอ่ยเสียงเย็นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพยศของเซญ่า เขาหยิบปึกเงินปึกใหญ่จากกระเป๋าเสื้อ วางแหมะลงบนถาดในมือเธอด้วยท่าทีที่เหยียดหยามถึงขีดสุด
“เท่าไหร่? ว่าราคามาสิ... สำหรับคืนนี้”
“ฉันบอกว่าฉันไม่ขาย!” เซญ่าตะคอกกลับ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ
“หึ... อย่ามาทำเป็นมีศักดิ์ศรีไปหน่อยเลย ยืนใส่ชุดบ้าๆ นี่โชว์ขาอ่อนให้ผู้ชายดู ก็เพื่อเงินพรรค์นี้ไม่ใช่หรือไง?” เลโอพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธออย่างจงใจ แววตาของเขามันดูถูกจนเซญ่ารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าประจานกลางร้าน “มานี่มา... คลานเข้ามาเอาเงินนี่ไป แล้วคืนนี้ฉันจะลืมเรื่องที่เธอทำหยิ่งใส่เพื่อนฉัน”
ความอดทนของเซญ่าขาดผึง ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษามาตลอดชีวิตถูกผู้ชายตรงหน้าย่ำยีเพียงเพราะเขามีเงินหนากว่า
เพียะ!
ใบหน้าหล่อเหลาของเลโอสะบัดไปตามแรงตบจนเกิดเสียงดังสนั่นสะท้อนไปทั่วบาร์ คนทั้งร้านเงียบกริบราวกับถูกหยุดเวลา
“ไอ้พวกสถุนเก็บเงินสกปรกของคุณไว้ซื้อของเล่นชิ้นอื่นเถอะ เพราะคนอย่างฉัน... ต่อให้ต้องอดตาย ฉันก็ไม่เคยคิดจะคลานไปเอาเศษเงินจากคนสันดานต่ำอย่างคุณ!”
เซญ่ากระชากถาดเบียร์เดินหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เลโอนิ่งงันอยู่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน รอยนิ้วมือห้าแฉกเริ่มปรากฏชัดบนแก้มขาวเนียน
เลโอค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบรอยแดงนั้น... แทนที่จะโกรธแค้นจนคลั่ง เขากลับกระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาที่เคยเบื่อหน่ายกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายอยากเอาชนะที่พลุ่งพล่านไปทั้งร่าง
“หึ... ยิ่งยาก ยิ่งน่าขยี้ให้แหลกคามือ”
เขากระดกเหล้าที่เหลือลงคอรวดเดียว แผนการบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว “ไปสืบมา... ยัยนั่นเป็นใคร เรียนคณะไหนกล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน”
บทล่าสุด
#78 บทที่ 78 ตอนพิเศษ4 บทเรียนของการเป็นพ่อคน
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#77 บทที่ 77 ตอนพิเศษ3 พัสดุปริศนา
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#76 บทที่ 76 ตอนพิเศษ2 วันพักผ่อน
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#75 บทที่ 75 ตอนพิเศษ1 งานวิวาห์
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#74 บทที่ 74 เรื่องร้ายๆ ก้าวผ่านต่อจากนี้ก็มีแต่เรื่องดีๆ
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#73 บทที่ 73 ศัตรูหัวใจ
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#72 บทที่ 72 คราวนี้ชัยชนะเป็นของนายนะเลโอ
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#71 บทที่ 71 เริ่มต้นใหม่กับคนเดิม
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#70 บทที่ 70 ไม่ยอมก้มหัว
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026#69 บทที่ 69 เพ้อฝันซ้ำๆ จะผิดหวังไหมครั้งนี้
อัปเดตล่าสุด: 6/30/2026
คุณอาจชอบ 😍
พันธะร้ายนายสถาปัตย์
!! หมับ !!
“หึ...เดี๋ยวนี้หัดเที่ยวนิหว่า”
“ทำไม หรือพี่ไทม์ที่พี่ตาม ตามฉันมานี้ เปลี่ยนใจ คิดจะสนใจฉัน” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า ปลายฝันที่ถูกฤทธิ์แอลกอฮอล์เขาครอบงำ เผยรอยยิ้มเย้ยยันให้กับคนตัวสูง แต่นั้นคำพูดของเธอกับทำให้เขาหงุดหงิดที่เธอนั้นท้าทายเขา
“สน ไม่สนมันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อ เธอเป็นเมียฉันแล้ว” น้ำเสียงรอดไรฟันเอ่ยกับคนตัวเล็ก แต่นั้นปลายฝันกับไม่คิดสนใจคำพูดร้ายการที่แดกดันเธอ ไหนๆ พี่ไทม์ก็ทักทายฉันแล้ว ทักทายสามีหน่อยเป็นไง ปลายฝันถือวิสวะ โอบแขนเข้าต้นคอคนตัวสูง
“ เดี๋ยวนี้พี่ไทม์เปลี่ยนใจ เห็นฉันเป็นเมียพี่ไทม์ แล้วเหรอคะ พูดอีกสิคะ พูดดังๆ ให้คนสวยของพี่ได้ยินไปเลยสิคะ” คนตัวเล็กไม่พูดเปล่า แต่กับแกล้งซุกใบหน้าสวยหวานหน้าเข้าหาแกล้งยั่วโมโห นั้นยิ่งพลานทำให้ไทม์หงุดหงิดที่ถูกเด็กดื้ออย่างปลายฝันลวนลามตน ยัยเด็กแสบ กล้าดียังไงยั่วโมโหเขา ยังๆ ไม่รู้ตัว
“ปลายฝัน...”
“ที่พี่ไทม์ เห็นฉันเป็นเมียพี่นี่ คืนนี้คุณคนสวย คนนั้นลีลาไม่เด็ดเท่าฉันละสิ ” ปลายฝันยิ้มเย้นยัยให้กับคนนิสัยไม่ดี เจอหน้าก็หาเรื่องเลย ไหนๆ ก็เข้ามาทักทายแล้ว เอาหน่อยละกัน
“ทำไมจะไม่เด็ดละ เด็กๆ ที่ฉันเลี้ยงดู ทั้งสวย และเด็ดกว่าเธอหลายร้อยเท่า ดูจากขนาดไซส์ ขนาดหน้าอก...”-
เสี่ยงรักร้ายนายเพื่อนไม่สนิท
“แล้วฉันจะได้อะไรจากนาย” พรีนต่อลองกับเขาคนหน้าขรึม
“เธอ....” สายตาคมคู่ดุจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าไม่พอใจ เขาเสียเวลาที่เธอต่อลองกับเขามากพอแล้ว
“เหอะ คิดว่าหล่อ เป็นไอดอลแล้วไง ใช่ว่าสาวๆ จะชอบนายจะทุกคนหรอกนะ” พรีนเอ่ยพร้อมเชิดหน้าใส่แทคิณ ไอดอลแล้วไง ถึงนายนี้จะหล่อตรงสเปกฉันมากก็เถอะ เล่น ตัวไปสิคะ ใบหน้าอันหล่อเหลาโน้มเข้าหาคนตรงหน้า พร้อมกับหลุดรอยยิ้มที่มุมปาก
“ไม่ชอบ เกลียดฉัน” เขาแสยิ้มถามคนตรงหน้า
“ก็ไม่ขนาดนั้น”
“จะช่วยไม่ช่วย” เขาเอ่ยเสียงเข้ม แต่นั้นภายในหัวของพรีนกับคิดอะไรขึ้นมา
“ฉันไม่เคยช่วยใครฟรี อะไรดีน๊า นาฬิกานั้นก็แบรนด์หรู แหวนที่นิ้วนายนั้นก็สวย” นัยน์ตาเจ้าเล่ห์ของคนใบหน้าสวยจงใจเหลือบมองที่แขนและข้อมือของเขามาอย่างตั้งใจ นาฬิกานั้นก็สวย แหวนที่ใส่ในนิ้วนั้นก็แบรนด์ดังด้วยสิ แต่น่าเสียดายที่เธอมีมันหมดแล้ว
“อะไร ดีน๊า ที่สาวๆ ทั้งประเทศอยากได้จากนายกัน” เธอเอ่ยอย่างเชิดหน้า เหอะเขาคงคิดว่าฉันอยากได้ อย่างสาวๆ คนอื่นๆ อยากได้ละสิ ในเมื่อเขาให้โอกาสแล้ว แต่เธอกับไม่เลือกมัน ได้เขานี้แหละจะยัดเยือดสิ่งนี้ให้เธอเอง
รักร้อน ซ่อนเกียร์ร้าย
เดือนมหาวิทยาลัย 4 ปี ซ้อนอย่าง "เซย์จิ" หล่อ รวย เด็กท็อปคณะวิศวะ เจ้าชู้ เอาแต่ใจตัวเอง ไม่สนใจใคร ไม่คบกับใครจริงจัง เปลี่ยนผู้หญิงเป็นว่าเล่น
แต่ใครจะรู้ว่า เขาจะแพ้ทาง แม่เด็กเนิร์ดที่ทั้งเฉิ่มและดูจืดชืดต่างกับชื่อของเธออย่าง...
"มะนาว" สาวน้อยนักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ปี 2 เธอ... เป็นลูกสาวแม่บ้าน ในบ้านของเขา
คืนเดียวที่เปลี่ยนชีวิตเขาและเธอไปตลอดกาล....
"ช่วยด้วย ยัยบ้านั่น! เมียน้อยพ่อฉัน..."
เขาถูกเมียน้อย หรือแม่เลี้ยงคนล่าสุดของพ่อ วางยา!
พอหนีมาได้ ก็เจอเธอที่เอาของขึ้นมาเก็บ หลังจากคืนเร่าร้อนผ่านไป ชีวิตของมะนาวก้ไม่เคยเหมือนเดิมอีกเลย
เธอยิ่งหนี ไม่อยากถลำลึก แต่เขากลับไม่ยอมปล่อย และตามติดเธอไปทุกที่
โดยขอแม่เธอว่า "ผมต้องการแม่บ้านที่คอนโด"
สุดท้ายมะนาวก็ต้องทำหน้าที่แม่บ้าน และบริการเขาทั้งวัน.... ทั้งคืน แต่ทว่า....
ทุกอย่างมันไม่ได้ง่ายแบบนั้น เพราะผู้หญิงรอบตัวเขา ที่คอยมาวุ่นวายกับเธอ
และเธอเองก็มีคนอื่น ที่เข้ามาจีบอยุ่ไม่น้อย
ทำให้เซย์จิ ปลุกซาตานในตัวขึ้นมา และตามหึงหวงเธอไปทุกที่
ทำเอามหาวิทยาลัยแทบลุกเป็นไฟ!!
"ถ้ากล้าคุยกับมันต่อหน้าฉันอีก ระวังเธอจะตาคาเตียงนะมะนาว!!"
ฝากติดตามความหึงหวงของไอ้โบ้ตัวใหม่ ที่ปากร้าย "ขึ้นอย่างหงส์ ลงอย่างเอ๋ง..." ด้วยนะคะ
Dangerous Engineering เขตรักอันตราย นายวิศวะ
“หยุดมโนเลยอ้วน กูแค่ให้เกียร์ ไม่ได้คิดจะเอาทำเมีย” ชิ! เบรกซะฉันล้อลากเลยไอ้พี่บ้านี่
ใครจะอยากไปเป็นเมียนักเลงแบบพี่ล่ะ
“ไม่รู้ล่ะ ใจพี่อยู่ที่นิ่มแล้ว” ฉันพูดออกไป
ก็ฉันเคยได้ยินพี่ ๆ พูดว่าใจอยู่เกียร์ เพราะงั้นเขาก็ให้ฉันแล้ว สรุปแล้วหัวใจเขาอยู่ที่ฉัน
“มโนล้วน ๆ เลยนะมึง” พี่เคลิ้มเขาส่ายหัวใส่ฉัน แล้วจากนั้นเขาก็ขับรถออกจากข้างทางที่อยู่ข้างบ้านหลังใหญ่ที่เขาเดินหายเข้าไป
“เดี๋ยวนิ่มจะดูแลให้ดีเลยนะจ๊ะ” ฉันฉีกยิ้มใส่พี่เคลิ้ม
ก็ตอนนี้พี่เขาอกหัก ฉันก็แค่อยากเห็นพี่เขายิ้มก็แค่นั้น
“เรื่องของมึง เพราะกูไม่สนใจ มึงจะทิ้งก็ได้นะถ้ามันเกะกะลูกตามึง หรือจะให้กูโยนทิ้งตอนนี้ก็ได้นะ”
“อย่ามายุ่งกับของนิ่มนะ! ตอนนี้มันเป็นของนิ่มแล้ว พี่ห้ามยุ่ง”
“มโนอะไรก็มโนไป แต่อย่ามโนว่ากูเป็นผัวมึงก็พอ เพราะมันเป็นไปไม่ได้”
“ชิ! คิดว่านิ่มอยากเป็นเมียพี่หรือไง ฝันไปเถอะ นักเลงอย่างพี่เคลิ้ม นุ่มนิ่มไม่เอามาเป็นผัวหรอก ปวดหัวเรื่องผู้หญิงที่เยอะอย่างกะฝูงวัวฝูงควาย แล้วนิ่มก็ไม่มีปัญญาวิ่งหนีคู่อริพี่ด้วย นิ่มอ้วน นิ่มเหนื่อย”
“มึงมโนไปไกลแล้วนะอ้วน หยุดต่อมมโนมึงเดี๋ยวนี้”
Limerence มาเฟียคลั่งรัก
แต่วันนี้เธอทรยศเขา โคตรใจร้ายเลย
“อะไร” น้ำเหนือทำหน้างง
“เรื่องเหี้ย ๆ ลับหลังกูมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่” ไทเกอร์ขยายความเพิ่ม
“เหนือขอโทษ”
“ขอโทษแล้วยังไง”
“เฮียจะเอายังไง”
“ตายได้ไหมล่ะ” ว่าแล้วไทเกอร์ชักปืนขึ้นลำกล้องใส่น้ำเหนือ
“อย่านะคะคุณไท นี่น้องชายของคุณไทนะคะ” น้องหนูลุกขึ้นมาขวางร่างน้ำเหนือไว้ ถ้ายิงเธอก็ตายก่อน
“เหอะ ก็น้องชายของฉันไง เธอรู้ว่ามันเป็นน้องชายของฉัน แล้วเธอกับมันเสือกทำระยำลับหลังฉันเนี่ยนะ เอาสมองส่วนไหนคิด เห็นว่าฉันโง่หรือไง”
“...” น้องหนูเงียบ ไม่มีคำจะแก้ตัว
“เธอ...ปกป้องมัน” เขามองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังปกป้องชายชู้ หัวอกลูกผู้ชายมันโคตรเจ็บ นี่เธอหยามเขาเกินไปแล้ว “ถอยออกมา ฉันจะฆ่ามัน ฉันบอกแล้วว่าใครที่มันมายุ่งกับเมียฉัน ฉันจะฆ่ามัน ถอย!”
“ไม่ค่ะ คุณไทยิงน้ำเหนือไม่ได้” น้องหนูยืนยันเสียงแข็ง ไม่ยอมหลบจากปลายกระบอกปืน เธอรู้ เธอรู้ดีว่าเขารักเธอมาก เขาจะไม่มีวันทำร้ายเธอ
“ทำไม ทำไมฉันจะยิงมันไม่ได้”
“น้องหนูรักเขา น้องหนูไม่ได้รักคุณไทแล้ว น้องหนูรักน้ำเหนือ”
เซต หลงเด็ก
ซื่อสัตย์เหมือนหมา จูงจมูกง่ายเหมือนควาย
กูนี่ไงเป็นทั้งหมาทั้งควายของเธอ!!
"เมื่อคืนถามเสี่ยว่าอะไรจำได้ไหม?"
"เมื่อคืน?"
"หลินบอกว่าอยากได้เสี่ยเป็น...ผัว"
"บ้า!!! เสี่ยว่านอย่าถือคนเมาเลยเนอะเราเป็นพี่น้องกันแบบนี้น่ะดีแล้ว!!" ให้ตายเถอะนี่เธอพูดอะไรออกไปเนี่ย แล้วดูหน้าเขาดิห่างกันไม่ถึงคีบด้วยซ้ำ ทุกครั้งที่ลมหายใจอุ่นกระทบแก้มหัวใจก็เต้นแรงยิ่งกว่ากลองยาวอีก
ใครอยากเป็นพี่น้องเล่าแต่ปากมันไวเกิน!!
"หนักนะ!"
"รู้ไหมว่าพี่น้องก็เอากันได้"
เรื่อง เฮียเฟยแสนดี
เพราะทุกอย่างมีการแข่งขันเสมอ ไม่เว้นแม้แต่...ความรัก
เพราะมาทีหลังงั้นเหรอเลยต้องยอมแพ้ หรือ เพราะมันมาก่อนถึงได้ไม่มีสิทธิ์
หึ...น่าตลกสิ้นดี!
ต่อให้ต้องใช้ร้อยเล่ห์มารยา สารพัดวิธีล่อลวง ปั่นหัวให้เลิกกัน สุดท้ายคือ...นำเสมอตัวเองเข้าไปแทนที่ตรงนั้นและจะทำแบบไม่ลังเล
ใช่ว่าจะไม่รู้ว่าการแอบรักแฟนคนอื่นมันเป็นเรื่องไม่ดีเลยแต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีวิธีแก้ปัญหาซะหน่อย ก็แค่...แย่งมาเป็นแฟนตัวเองเสียให้สิ้นเรื่อง
"เฮียเฟยมาคนเดียวเหรอคะ?"
"หนูก็มาคนเดียวเหมือนกัน...ใช่ไหม?"
"แล้วเห็นคนอื่นมาด้วยเหรอคะ?"
"มานั่งดื่มกับเฮียสิจะได้ไม่เหงา"
หยุดเสือ
จนต้องมาเจอกับผู้หญิงที่ไม่สนใจเขาอย่างเธอ ความอยากเอาชนะจึงเริ่มต้นขึ้น ทำให้เขาและเธอต้องเข้าไปพัวพันกันในเกมส์หยุดเสือนี้
So Bad เพื่อนสนิทร้ายซ่อนรัก
และยังแบล็คเมล์เพื่อให้เธอเป็นแค่คู่นอน!
เมื่อวิศวะดุหวงเด็ก
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
พ่ายใจรัก
คนถูกว่าจูบไม่เป็นสับปะรดน้ำตาไหลพรั่งพรูด้วยความเจ็บใจ จนเผลอเงื้อมือเรียวขึ้นอีกครั้งอย่างลืมตัว
“ถึงคุณอยากจะตบผม แต่ผมคงไม่นึกอยากจะจูบคุณอีกหรอกครับคุณบุษบามินตรา”
“คุณ...มันเป็นพวกรังแกผู้หญิง”
“แล้วคุณคิดว่าหน้าผมมีไว้ให้ตบเล่นๆ หรือไงครับ คุณตบผมได้ผมก็จูบคุณได้เหมือนกัน และรู้เอาไว้เถอะ ว่าคุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ผมจูบแล้วไม่ได้เกิดอารมณ์พิศวาสอะไรขึ้นมาเลยสักนิด” เทวินทร์ตอกกลับด้วยคำพูดเชือดเฉือนพอกัน แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าที่พูดออกไปไม่ได้เป็นความจริง
เจ้าของดวงหน้างดงามจ้องหน้าเขาอย่างขุ่นเคืองใจ น้ำตาพานหยุดไหลเอาดื้อๆ นึกอยากจะตะกุยหน้าขาวๆ นั่นให้เป็นรอยนัก
ผู้ชายอะไรปากเสียแถมยังหลงตัวเอง!
ดวงใจธาม
‘ขวัญจิรา’ จำเป็นต้องสวมบทภรรยาของ ‘ธาดา’ ตามคำขอร้องของเพื่อนรักที่พ่วงตำแหน่งนายจ้าง การเดินทางมาอยู่ใกล้เขาอีกครั้งทั้งที่เกลียดขี้หน้ากันจึงเป็นเรื่องน่าเบื่อหน่าย แต่ใครอีกคนกลับเฝ้ารอการมาถึงของเธออย่างใจจดใจจ่อ พยายามทำทุกอย่างให้เธอเห็นว่าเขาในวันนี้กับเขาในอดีตนั้นแตกต่างกันแค่ไหน และพยายามทำให้เธอรู้...ว่าในหัวใจของเขานั้นมีใครซ่อนอยู่
ธาดา - คำสัญญาไร้สาระของคุณยายทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก จึงจำเป็นต้องดึงเธอคนนั้นให้เข้ามาช่วยแก้ปัญหาในครั้งนี้ เขาจำเป็นต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอมาอยู่ใกล้ หลังจากปล่อยให้เวลาผ่านมานาน นานจนไม่กล้าปล่อยให้เธออยู่ไกลจากสายตาไปได้อีก
ขวัญจิรา – เธอไม่ได้เต็มใจมาช่วยเขาเพราะคิดเสมอว่าเขากวนประสาทและไม่น่าคบค้าสมาคมด้วย แต่เมื่อได้อยู่ใกล้ ได้ลองเปิดใจมองเขาในมุมใหม่ๆ สิ่งที่เคยคิดไว้กลับตรงข้ามไปเสียทุกอย่าง เพราะนอกจากเขาจะดีกับเธอมากแล้ว ยังขยันทำให้อัตราการเต้นของหัวใจเธอแปรเปลี่ยนไปเสียเหลือเกิน













