The High States เดิมพันรักพยศใจ

บทที่ 1 เศษเงินแลกศักดิ์ศรี

เสียงเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์แผดคำรามกึกก้องไปทั่วสนามแข่งใต้ดิน ควันยางไหม้ลอยคลุ้งบดบังแสงนีออนที่สาดส่องไปตามตัวถังรถราคาแพง ทว่าท่ามกลางความบ้าคลั่งของฝูงชน เลโอกลับยืนพิงรถคู่ใจด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย แววตาคมกริบดุร้ายราวกับเสือโคร่งจ้องมองนาฬิกาเรือนหรูบนข้อมืออย่างไม่ใส่ใจผลการแข่งขัน

“เฮ้ยเลโอ! คืนนี้ลงกี่หลักดีวะ?” เจเค เพื่อนสนิทในกลุ่มลูกเศรษฐีตะโกนถาม

“เท่าไหร่ก็ได้... ที่มันจะทำให้ฉันเลิกเบื่อสักที” เลโอตอบเสียงเรียบ ก่อนจะกระดกบรั่นดีราคาแพงลงคอราวกับมันเป็นน้ำเปล่า สำหรับเขา เงินไม่ใช่แค่เศษกระดาษ แต่มันสามารถเนรมิตความตื่นเต้นให้เขาได้เสมอ... แต่น่าเสียดายที่พักหลังมานี้ ไม่มีอะไรที่เงินซื้อแล้วทำให้เขาตื่นเต้นได้นานเกินห้านาที

ชายหนุ่มก้าวเดินเข้าไปในโซนวีไอพีชั้นสอง พนักงานรีบวิ่งมาประจบประแจงสแกนบัตรผ่านให้ทันทีโดยที่เขาไม่ต้องเอ่ยปาก ความลำพองใจฉายชัดในแววตาเมื่อเห็นคนรอบข้างคอยก้มหัวให้ เขาเดินไปหยุดที่โต๊ะพนันใหญ่ที่กำลังลุ้นระทึก

“ตึก! ตึก! ตึก!” เสียงชิปราคาหลักล้านถูกวางลงบนโต๊ะด้วยมือหนา เลโอกระตุกยิ้มเยือกเย็นจ้องมองเจ้ามือที่กำลังเหงื่อซึม ทว่าเมื่อผลออกมาไม่เป็นอย่างที่คิด...

“โธ่เว้ย! มึงตุกติกกูเหรอ!” เลโอสบถลั่นพลางกระชากคอเสื้อพนักงานคุมโต๊ะจนตัวลอย เขาไม่ได้เสียดายเงินล้านที่หายไป แต่เขารับไม่ได้ที่ถูกหยามหน้าในถิ่นที่เขาคิดว่าคุมได้ทั้งหมด

“ปะ...เปล่าครับคุณเลโอ มันเป็นไปตามกติกา...”

“กติกาเหี้ยอะไร! มึงจำใส่หัวไว้ว่าคนอย่างกู... ถ้ากูจะเล่น มึงไม่มีสิทธิ์มาเล่นแง่!” เลโอเซ็นเช็คยอดเงินที่มากกว่าเดิมสามเท่าแล้วโยนใส่หน้าอีกฝ่ายจนกระดาษบาดแก้ม “เอาเงินนี่ไปซ่อมปากมึงซะ แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้ากู!”

ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนเขาต้องเดินออกจากบ่อนทันที เขาต้องการที่ระบายอารมณ์ และ ร้านเหล้าที่เพื่อนบอกว่ามีของเด็ดคือจุดหมายถัดไป



ในขณะที่โลกของเลโอเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเงิน อีกฟากของเมือง...เซญ่ากำลังยืนโหนรถเมล์สายประจำท่ามกลางอากาศร้อนระอุ ชุดนักศึกษาของเธอเริ่มชื้นเหงื่อ ใบหน้าสวยหวานดูเหนื่อยล้าแต่แววตากลับแข็งแกร่งอย่างคนที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา

“เซญ่า! รีบไปไหนวะ?” นิกกี้ เพื่อนสนิทตะโกนถามขณะที่เธอกำลังวิ่งลงจากรถ

“ต้องรีบไปส่งขนม แล้วทุ่มหนึ่งต้องไปเข้ากะเชียร์เบียร์ต่อ!” เซญ่าตอบโดยไม่หยุดฝีเท้า

เธอมีเวลาไม่ถึงชั่วโมงในการจัดการทุกอย่าง บ้านไม้หลังเก่าที่มีเสียงไอของป้าช่อรออยู่คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอต้องยอมทำงานหนักจนสายตัวแทบขาด เซญ่ารีบเปลี่ยนจากชุดนักศึกษาเป็นชุดเชียร์เบียร์รัดรูปสีแดงสดที่เธอเกลียดแสนเกลียด

“สู้เว้ยเซญ่า... เพื่อค่าหมอป้า เพื่อค่าเทอมมึงเอง”

เธอมองตัวเองในกระจกร้าวๆ ครั้งสุดท้ายก่อนจะมุ่งหน้าไปยังบาร์หรู ที่นั่นคือแหล่งรวมตัวของพวกเศรษฐีเงินเหลือที่ชอบใช้เงินฟาดหัวคนอื่น... ที่ที่คนอย่างเลโอกำลังมุ่งหน้ามาเพื่อหา เหยื่อรายใหม่

โดยที่เซญ่าไม่รู้เลยว่าคืนนี้เธอไม่ได้ไปแค่ทำงาน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของเกมเดิมพันที่เธอต้องเอาหัวใจและศักดิ์ศรีเข้าแลก

กลิ่นบุหรี่และเสียงดนตรีสดแผดจ้ากระแทกหน้าทันทีที่เซญ่าก้าวเข้าไปในบาร์หรู เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ เรียกกำลังใจให้ตัวเองก่อนจะหยิบถาดเบียร์ออกไปเผชิญหน้ากับเหล่าบรรดา พระเจ้าที่มีเงินเต็มกระเป๋าแต่ไร้มารยาท

“วันนี้แขกวีไอพีเยอะนะเซญ่า ดูแลโต๊ะกลางนั่นให้ดี ลูกหลานมหาเศรษฐีทั้งนั้น” ผู้จัดการกระซิบสั่งพลางมองเธอด้วยสายตาโลมเลีย

เซญ่าเม้มปากแน่น เธอเกลียดสายตาแบบนี้พอๆ กับชุดเชียร์เบียร์สีแดงที่รัดรึงจนแทบหายใจไม่ออก แต่คำว่าค่าเทอมและค่าหมอป้ามันค้ำคอจนเธอต้องปั้นหน้ายิ้มเกลี่ยสดใสเดินไปที่โต๊ะใหญ่กลางร้าน

ทว่า... ทันทีที่สบตากับร่างสูงที่นั่งเด่นอยู่กลางโซฟา หัวใจเธอกลับกระตุกวูบ

เลโอ ชายหนุ่มเจ้าของฉายาเจ้าชายสารพัดพิษแห่งมหาวิทยาลัยเขากำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลน ราวกับเธอก็แค่ตุ๊กตาหน้าร้านตัวหนึ่งที่เขาสามารถซื้อไปประดับบ้านเมื่อไหร่ก็ได้

“เบียร์ที่สั่งได้แล้วค่ะ” เซญ่าวางแก้วลงด้วยมือที่พยายามไม่ให้สั่น

“เดี๋ยวสิ... หน้าตาคุ้นๆ นี่หว่า เรียนมหาลัยเดียวกันเปล่าน้อง?” เจเค เพื่อนในกลุ่มคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเซญ่าพลางกระตุกแรงๆ จนตัวเธอถลาเข้าไปใกล้

“ปล่อยค่ะ! ฉันมาขายเบียร์ ไม่ได้มาขายตัว!” เซญ่าสะบัดมือออกอย่างแรง แววตาแข็งกร้าวขึ้นมาทันที

“เล่นตัวฉิบหาย! นึกว่าสวยนักเหรอวะ? กูก็แค่ถามดีๆ ทำเป็นหยิ่ง!” เจเคหน้าเสียเมื่อโดนหักหน้าต่อหน้าเพื่อน เขาเงื้อมือหมายจะตบสั่งสอน ทว่า...

หมับ!

มือหนาของเลโอกลับคว้าข้อมือเพื่อนไว้เสียก่อน ไม่ใช่เพื่อช่วย... แต่เพื่อแย่งเหยื่อ

“อย่ารุนแรงสิไอ้เจเค ของสวยๆ งามๆ ต้องค่อยๆ คุย” เลโอเอ่ยเสียงเย็นพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพยศของเซญ่า เขาหยิบปึกเงินปึกใหญ่จากกระเป๋าเสื้อ วางแหมะลงบนถาดในมือเธอด้วยท่าทีที่เหยียดหยามถึงขีดสุด

“เท่าไหร่? ว่าราคามาสิ... สำหรับคืนนี้”

“ฉันบอกว่าฉันไม่ขาย!” เซญ่าตะคอกกลับ ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

“หึ... อย่ามาทำเป็นมีศักดิ์ศรีไปหน่อยเลย ยืนใส่ชุดบ้าๆ นี่โชว์ขาอ่อนให้ผู้ชายดู ก็เพื่อเงินพรรค์นี้ไม่ใช่หรือไง?” เลโอพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธออย่างจงใจ แววตาของเขามันดูถูกจนเซญ่ารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าประจานกลางร้าน “มานี่มา... คลานเข้ามาเอาเงินนี่ไป แล้วคืนนี้ฉันจะลืมเรื่องที่เธอทำหยิ่งใส่เพื่อนฉัน”

ความอดทนของเซญ่าขาดผึง ศักดิ์ศรีที่เธอพยายามรักษามาตลอดชีวิตถูกผู้ชายตรงหน้าย่ำยีเพียงเพราะเขามีเงินหนากว่า

เพียะ!

ใบหน้าหล่อเหลาของเลโอสะบัดไปตามแรงตบจนเกิดเสียงดังสนั่นสะท้อนไปทั่วบาร์ คนทั้งร้านเงียบกริบราวกับถูกหยุดเวลา

“ไอ้พวกสถุนเก็บเงินสกปรกของคุณไว้ซื้อของเล่นชิ้นอื่นเถอะ เพราะคนอย่างฉัน... ต่อให้ต้องอดตาย ฉันก็ไม่เคยคิดจะคลานไปเอาเศษเงินจากคนสันดานต่ำอย่างคุณ!”

เซญ่ากระชากถาดเบียร์เดินหนีไปทันทีโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้เลโอนิ่งงันอยู่ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของผู้คน รอยนิ้วมือห้าแฉกเริ่มปรากฏชัดบนแก้มขาวเนียน

เลโอค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบรอยแดงนั้น... แทนที่จะโกรธแค้นจนคลั่ง เขากลับกระตุกยิ้มเหี้ยม แววตาที่เคยเบื่อหน่ายกลับวาวโรจน์ด้วยความกระหายอยากเอาชนะที่พลุ่งพล่านไปทั้งร่าง

“หึ... ยิ่งยาก ยิ่งน่าขยี้ให้แหลกคามือ”

เขากระดกเหล้าที่เหลือลงคอรวดเดียว แผนการบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในหัว “ไปสืบมา... ยัยนั่นเป็นใคร เรียนคณะไหนกล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน”