บทที่ 11 ไม่ปลอดภัย
แสงสลัวของไฟถนนยามค่ำคืนส่องกระทบป้ายซอยแคบๆ ที่เซญ่าใช้ซุกหัวนอนมาเกือบทั้งชีวิต ร่างบางเดินลากสังขารที่เหนื่อยล้ามาตามทางเดินคอนกรีตที่ชื้นแฉะ หัวสมองของเธอหนักอึ้งเหมือนมีหินถ่วงไว้ ความอบอุ่นเพียงอย่างเดียวที่เธอโหยหาในเวลานี้คือที่นอนเก่าๆ ในบ้านหลังเล็กที่เธออยู่กับป้าช่อ แต่ทว่า... ทันทีที่เธอเลี้ยวเข้าสู่หน้าบ้าน ฝันร้ายที่แท้จริงกลับยืนรอเธออยู่
“นั่นไงอีตัวต้นเหตุมาแล้ว!”
เสียงตะโกนด่าทอดังขึ้นจากกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูรั้วสังกะสี เซญ่าชะงักฝีเท้า ร่างกายชาวาบไปถึงขั้วหัวใจ ภาพตรงหน้าคือประตูบ้านที่เคยสะอาดตา บัดนี้ถูกสาดด้วยสีแดงสดราวกับเลือด พร้อมข้อความตัวโตๆ ที่พ่นสเปรย์ไว้อย่างหยาบคายว่าอีหนี้เหนียวขายตัวใช้หนี้ซะและ ตายซะเถอะอีขี้โกง
ข้าวของภายในบ้านบางส่วนถูกรื้อออกมาโยนกองไว้ข้างนอก แตกหักกระจายเกลื่อนพื้น
“พวกคุณทำแบบนี้ได้ยังไง!” เซญ่าตะโกนออกไปด้วยเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาแห่งความโกรธแค้นเอ่อล้นดวงตา
ชายฉกรรจ์สามคนในชุดมืดทึบหันมามองเธอ แววตาของพวกมันเต็มไปด้วยความหิวกระหายและโหดเหี้ยม หัวหน้ากลุ่มที่รูปร่างกำยำเดินเข้ามาหาเธอช้าๆ พร้อมกับถือไม้เบสบอลเคาะกับฝ่ามือตัวเองเป็นจังหวะที่น่าสยดสยอง
“ทำได้ยังไงเหรอก็ทำเหมือนที่มึงเบี้ยวหนี้ลูกพี่กูไงอีหนู!” มันแสยะยิ้มโชว์ฟันดำๆ “หนี้ห้าหมื่นที่มึงกู้ไปรักษาป้ามึงน่ะ ดอกเบี้ยมันเดินทุกนาทีนะเว้ย ตอนนี้มันไม่ใช่แค่ห้าหมื่นแล้ว แต่มันคือหนึ่งแสน! ถ้าคืนนี้มึงไม่มีจ่าย... พวกกูไม่แค่พ่นสีแน่”
“หนูขอเวลา... หนูจะหามาคืนให้จริงๆ ตอนนี้ป้าหนูยังอยู่ไอซียู...” เซญ่าพยายามอ้อนวอน แต่อีกฝ่ายกลับหัวเราะลั่น
“ไอซียูเหรอ งั้นมึงก็เตรียมจองศาลาให้ป้ามึงได้เลย เพราะถ้าไม่มีเงินก้อนมาวางในมือกูพรุ่งนี้ บ้านหลังนี้จะกลายเป็นรังหนู และมึง... ก็เตรียมตัวไปรับแขกที่ซ่องนรกนั่นซะ!”
มันกระชากคอเสื้อนักศึกษาของเธอจนกระดุมเม็ดบนหลุดออก เผยให้เห็นเนินอกขาวเนียนที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่หวาดกลัว สายตาหื่นกระหายของพวกมันกวาดมองเธออย่างหยาบโลน
“หุ่นแบบนี้... หน้าตาแบบนี้ ถ้าส่งไปขัดดอกลูกพี่กู คงใช้หนี้หมดไวอยู่นะ”
“ปล่อยฉัน!” เซญ่าสะบัดตัวหลุดพลางถอยกรูด แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุดไม่ใช่คำขู่ของพวกทวงหนี้ แต่มันคือสายตาจากเพื่อนบ้านที่แอบมองลอดหน้าต่างและประตูรั้วออกมา
ไม่มีใครยื่นมือมาช่วย... ไม่มีใครโทรแจ้งตำรวจ
มีเพียงเสียงซุบซิบที่ดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ
“นั่นไง ฉันว่าแล้ว ผู้หญิงอย่างมันจะเอาปัญญาที่ไหนมาส่งเสียตัวเองเรียน ถ้าไม่ทำเรื่องต่ำๆ”
“ดูชุดที่มันใส่สิ สั้นจุ๊ดจู๋ สงสัยจะไปขายตัวจริงๆ นั่นแหละ”
“พาพวกนักเลงเข้าซอยแบบนี้ บ้านเราจะพลอยซวยไปด้วยไหมเนี่ย อีเด็กนรก!”
คำพูดเหล่านั้นเหมือนเข็มพันเล่มที่กระหน่ำแทงลงบนหัวใจของเซญ่า ศักดิ์ศรีที่เธอเพียรรักษามันมาทั้งชีวิต ศักดิ์ศรีที่เธอบอกเลโอว่ามันมีค่ามากกว่าเงิน... บัดนี้มันถูกเหยียบย่ำจนจมดินด้วยฝีมือของคนในสังคมที่เธอเคยไว้ใจ
พวกทวงหนี้ขว้างถังสีเปล่าใส่ประตูบ้านเสียงดัง ปัง! ก่อนจะชี้หน้าคาดโทษ
“พรุ่งนี้กูจะมาใหม่ เตรียมเงินไว้ หรือไม่ก็เตรียมตัวตาย!”
เมื่อพวกมันเดินจากไป ความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุม เซญ่าทรุดตัวลงคุกเข่าท่ามกลางกองขยะและคราบสีที่ยังไม่แห้ง มือบางสั่นเทิ้มกวาดเอาเศษรูปถ่ายของเธอกับป้าช่อที่ถูกเหยียบจนแตกละเอียดขึ้นมากอดไว้แน่น
“ฮึก... ฮือ...”
เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร แผ่นหลังบอบบางสั่นโยนตามแรงสะอื้น ในหัวสมองมันตื้อไปหมด ทุกทางรอดมันดูเหมือนถูกปิดตาย เธอโหนรถเมล์ไปเรียนเพื่อหวังจะมีอนาคต แต่ตอนกลับมา แม้แต่บ้านที่เป็นหลุมหลบภัยสุดท้ายก็กลับกลายเป็นนรก
เธอนึกถึงคำพูดของเลโอ... ปีศาจที่นั่งอยู่บนหอคอยงาช้าง เขาเหมือนจะรู้ล่วงหน้าว่าโลกใบนี้จะรุมทึ้งเธอจนไม่เหลือชิ้นดี
'ศักดิ์ศรีที่เธอกอดไว้นักหนา มันจะทนต่อลมหายใจสุดท้ายของป้าเธอได้สักกี่น้ำเชียว’
เสียงของเขาวนเวียนเหมือนเข็มนาฬิกาที่คอยนับถอยหลังความตาย เซญ่ามองดูคราบสีแดงบนมือตัวเอง มันดูเหมือนเลือด... เหมือนลมหายใจของป้าที่กำลังจะหมดไป เธอหลับตาลงอย่างผู้แพ้ ความคิดที่ว่าไม่มีวันยอมเริ่มสั่นคลอนลงเรื่อยๆ เมื่อความจริงบีบคั้นจนเธอแทบจะไม่มีอากาศหายใจ
เธอพยุงตัวลุกขึ้น เดินเข้าไปในบ้านที่มืดสนิทและเหม็นกลิ่นสีสเปรย์ เซญ่านั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืดเพียงลำพัง ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดไฟ เพราะกลัวสายตาที่จ้องจะตัดสินเธอจากภายนอก
คืนนั้นทั้งคืน เซญ่าไม่ได้หลับตาลงเลยแม้แต่วินาทีเดียว เธอฟังเสียงนาฬิกาที่เดินไปอย่างเชื่องช้า พร้อมกับหัวใจที่ค่อยๆ แตกสลายไปพร้อมกับศักดิ์ศรีที่เธอเคยทิฐิเอาไว้...
เธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้ที่มหาวิทยาลัย เรื่องราวร้ายๆ คงไม่จบลงแค่นี้ และทางเลือกของเธอ... มันกำลังบีบให้เธอต้องก้าวเข้าไปในกับดักของเลโออย่างเลี่ยงไม่ได้
