บทที่ 28 ระเบิดเวลา

บรรยากาศในห้องเพนท์เฮาส์เริ่มอึดอัดขึ้นทุกที แสงแดดยามสายสาดกระทบใบหน้าของพายุที่ยังคงฉาบไว้ด้วยความอาทร ทว่าแววตาของเขากลับมีความกระวนกระวายบางอย่างซ่อนอยู่ เซญ่ายืนนิ่งมองรอยแผลเป็นที่ข้อมือของพายุที่เขาเพิ่งรีบชักมือกลับไปซ่อน ความระแวงเริ่มก่อตัวขึ้นในใจราวกับพายุฝนที่ตั้งเค้า

“คุณพายุ... คุณ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ