บทที่ 39 ปกป้องให้ถึงที่สุด

บรรยากาศภายในโรงพยาบาลยามดึกสงัดเงียบเชียบจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางเบาๆ และเสียงฝีเท้าของพยาบาลที่เดินตรวจเวรเป็นระยะ หน้าห้องไอซียู... เซญ่านั่งกอดเข่าอยู่บนเก้าอี้ไม้แข็งๆ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำและบวมช้ำจากการร้องไห้มาหลายชั่วโมง มือของเธอยังคงมีคราบเลือดจางๆ ของเลโอติดอยู่ แม้จ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ