บทที่ 47 อยากตายก็ตายไปฉันจะไม่สนใจแล้ว

ความสลัวของห้องสมุดชั้นใต้ดินคณะวิศวกรรมศาสตร์ยามค่ำคืนดูวังเวงจนน่าขนลุก กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นละอองอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบจากเครื่องปรับอากาศที่ยังทำงานอยู่เพียงไม่กี่จุด เซญ่าเดินย่องผ่านชั้นหนังสือสูงตระหง่าน หัวใจของเธอเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุอก มือบางเย็นเฉียบขณะที่เธอกระชับสายกระเป๋าเป้แ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ