บทที่ 5 ไม่คิดว่าจะไร้ราคาขนาดนี้
บนชั้นลอยของอาคารเรียนที่ถูกกั้นเป็นสัดส่วนเฉพาะกลุ่มนักศึกษาฐานะดี เลโอนั่งพิงเก้าอี้หนังนิ่งๆ สายตาคมกริบจดจ้องลงไปยังทางเดินเบื้องล่างที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน แต่เป้าหมายเดียวที่สายตาของเขาโหม่งลึกไปถึงคือร่างบางของเซญ่าที่กำลังเดินเคียงข้างไปกับนิกกี้ด้วยท่าทางที่ดูอมทุกข์จนเห็นได้ชัด
เขามองตามแผ่นหลังนั้นจนแทบไม่กะพริบตา ในหัวยังคงนึกถึงสัมผัสหนักหน่วงที่ข้างแก้มเมื่อคืน... และดวงตาที่วาวโรจน์ไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อครู่หน้ากองกิจการนักศึกษา
“มองยัยนั่นตาไม่กะพริบเลยนะฮั่นแน่!!!อยากได้ล่ะสิ”
เสียงทักกวนประสาทของเจเคดังขึ้นพร้อมกับที่เจ้าตัวทิ้งน้ำหนักตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม เลโอไม่ได้หลบสายตา เขาเพียงแต่เหยียดยิ้มบางๆ ที่มุมปากอย่างคนกุมความรู้สึกได้ดีกว่า
“ฉันแค่สงสัยว่าทำไมคนหยิ่งๆ อย่างเธอถึงได้ดูแววตาถึงได้ดูแตกร้าวขนาดนั้น พอดีตอนเช้าฉันบังเอิญเจอเธอนั่งอยู่ห้องยื่นขอกู้น่ะ”
“หึ... เธอก็แค่ผู้หญิงมีปัญหาน่ะเลโอ” เจเคเลิกคิ้วพลางขยับตัวเข้าหาเพื่อนด้วยท่าทางเหมือนคนกุมความลับ “เมื่อกี้ฉันไปเดินเล่นแถวห้องทะเบียนมา ได้ยินพวกในคลาสลือกันหนาหูเลยนะว่าช่วงนี้ยัยนั่นกำลังดวงตกสุดๆ”
“เรื่องอะไร?” เลโอถามเสียงเรียบ แต่หูเขากลับผึ่งรอฟังอย่างตั้งใจ
“บ้านยัยนั่นน่ะรันทดกว่าที่คิดเยอะ ทำอาชีพขายขนมตลาดนัดมั้ง มีป้าแก่ๆ อยู่คนเดียว แต่ตอนนี้เห็นว่าประสบปัญหาใหญ่คือเงินขาดมือจนหน้าเขียว” เจเคเว้นจังหวะพลางหรี่ตาลง “แต่ที่เด็ดกว่านั้นคือเรื่องงานเสริมของเธอ... มีคนเห็นเธอเข้าออกร้านเหล้าแถวสนามแข่งแทบทุกคืน แถมมีข่าวลือหนาหูว่ายัยนี่รับงานอย่างว่าด้วยนะเว้ย”
เลโอนิ่งไปทันที แววตาคมสั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะกลับมานิ่งสนิท “รับงานอย่างว่า? เธอน่ะเหรอ?”
“เออ... เขาว่ากันว่าเบื้องหน้าก็เป็นนักศึกษาทุนหน้าซื่อใจสะอาด แต่เบื้องหลังน่ะยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้เงินมาพยุงบ้านที่กำลังจะล้ม” เจเคแกล้งพูดสองแง่สองง่าม ยิ่งเห็นเลโอขมวดคิ้วเขาก็ยิ่งสนุก “บ้างก็บอกว่าเห็นเธอไปยืนอ่อยแขก บ้างก็ว่าไปจบที่โรงแรมหลังเลิกงาน... แต่ก็นะ คนเรามองแต่ภายนอกไม่ได้จริงๆ ว่ะ ยิ่งหยิ่งๆ แบบนั้น เวลาอยู่บนเตียงอาจจะร้อนแรงกว่าที่นายคิดก็ได้นะเลโอ”
คำพูดของเจเคทำให้ภาพที่เลโอเห็นเมื่อคืนที่บาร์เริ่มบิดเบี้ยวไป ความทรงจำที่เธอสะบัดเงินเขาแลกกับรอยตบมันขัดแย้งกับงานอย่างว่าที่เพื่อนเล่าอย่างสิ้นเชิง หรือว่าที่เธอตบเขาเมื่อคืน... มันคือการเรียกร้องค่าตัวที่สูงกว่าเดิมหรือแค่บทละครเรียกราคา
“ฉันไม่คิดว่าเธอจะไร้ราคาขนาดนั้น” เลโอพึมพำเสียงต่ำ
“ของแบบนี้มันต้องลองดูด้วยตัวเองเปล่าวะ?” เจเคกระตุกยิ้ม “แต่เห็นว่าวันนี้ยัยนั่นดูรีบๆ เหมือนคนจะไปตาย สงสัยเรื่องที่บ้านจะหนักหน่วงเอาการว่ะ... ถ้านายอยากพิสูจน์ว่าข่าวลือเป็นจริงไหม คืนนี้นายก็แค่ถือเงินหนาๆ ไปรอที่ร้านเดิมสิ เดี๋ยวนายก็เห็นเองว่ายัยนั่นน่ะแลกได้ทุกอย่างจริงๆ หรือเปล่า”
เลโอไม่ตอบ เขาเบนสายตากลับไปที่ทางเดินข้างล่างอีกครั้ง แต่เซญ่าหายไปจากคลองจักษุเขาแล้ว ทิ้งไว้เพียงความสงสัยที่สุมอกเหมือนไฟลามทุ่ง
เขายังไม่รู้ว่าสิ่งที่เจเคเรียกว่างานอย่างว่าคืออะไรกันแน่ แต่คำพูดสองแง่สองง่ามของเพื่อนมันกลับทำให้เลโอมองเซญ่าเป็นเหยื่อที่เขาสามารถซื้อได้ง่ายขึ้นด้วยเงินเพียงฟ่อนเดียว
“ถ้าเธอแลกได้ทุกอย่างจริง” เลโอกระตุกยิ้มเหี้ยม สายตาคมวาวโรจน์ไปด้วยความกระหายอยากเอาชนะ “คืนนี้ฉันจะซื้อเธอเอง”
