บทที่ 53 ไม่ยอมตัดใจ

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเนื้อดีสีครีมเข้ามาในห้องนอนกว้างใหญ่ไม่ได้ทำให้เซญ่ารู้สึกสดชื่นขึ้นเลยสักนิด เธอลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างกายบอบบางยังคงซุกอยู่ใต้ผ้าห่มขนเป็ดหนานุ่มที่อุ่นจัดขัดกับอากาศหนาวเหน็บข้างนอก ความรู้สึกหนักอึ้งที่ข้อมือทำให้เธอต้องก้มลงมอง... รอยแดงจางๆ จากแรงบีบของเลโอเมื่อคืน...