บทที่ 57 สุดท้ายแล้วเราก็อยู่คนละผืนฟ้า

ท่ามกลางความหนาวเหน็บในซอยเปลี่ยวชานเมืองลอนดอน หิมะที่เคยโปรยปรายบางเบากลับเริ่มหนาตาขึ้นเรื่อยๆ ราวกับจะช่วยปกปิดภาพความอัปยศที่กำลังเกิดขึ้น รถเก๋งสีดำที่คุมตัวเซญ่าค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปช้าๆ ขณะที่เลโอยังคงถูกชายชุดดำสี่คนกดร่างแนบไปกับฝากระโปรงรถเอสยูวีที่ร้อนจัดจากการเร่งเครื่องยนต์เมื่อครู่

“...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ