บทที่ 6 อยากมากก็ไปหาตุ๊กตายางมาแก้ขัด
ท่ามกลางเสียงดนตรีแจ๊สสดที่ดังอื้ออึงอยู่ในบาร์หรู กลิ่นควันบุหรี่จางๆ และกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงตลบอบอวลไปทั่วพื้นที่สลัวเซญ่ายืนอยู่บนเวทีเล็กๆ ในชุดเดรสสีดำเกาะอกที่รัดรึงจนเห็นสรีระทุกส่วนโค้งเว้าอย่างชัดเจน ชุดพริตตี้เชียร์เบียร์คืนนี้มันดูจงใจยั่วยุอารมณ์ดิบมากกว่าทุกครั้งจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองแก้ผ้าต่อหน้าสายตานับร้อยคู่ เธอฝืนร้องเพลงรักหวานซึ้งทั้งที่ในใจขมขื่นจนแทบจะกระอักเลือด ทุกครั้งที่เธอขยับตัว แสงไฟสปอร์ตไลท์สีส้มสลัวจะสาดกระทบผิวเนียนละเอียด ยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นแต่ก็น่าสมเพชในเวลาเดียวกัน
ทันทีที่เสียงโน้ตสุดท้ายจบลงเซญ่าก้มหัวน้อยๆ ตามหน้าที่ก่อนจะรีบก้าวลงจากเวทีเพื่อไปพักหลังร้าน เธอเหนื่อยจนแทบยืนไม่อยู่ แต่จังหวะที่เดินผ่านโต๊ะวีไอพีโต๊ะหนึ่ง แขนเรียวบางก็ถูกกระชากอย่างแรงจนร่างทั้งร่างถลาไปหาแขกวัยกลางคนคนหนึ่งที่หน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์เหล้า
“ร้องเพราะนี่น้องสาว... คืนนี้เท่าไหร่ล่ะ ไปต่อกับพี่ไหมจ้ะ” มันพูดพลางถือวิสาสะคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอ แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหยาบคายและโลมเลีย
“ปล่อยค่ะ! ฉันมาร้องเพลง ไม่ได้ขายตัว!” เซญ่าพยายามแกะมือหนาที่หยาบกร้านออก แต่แทนที่มันจะปล่อย มันกลับกระชากเธอเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นปากเหม็นคาวเหล้า
“เล่นตัวฉิบหายอีบ้านี่นึกว่ากูไม่รู้เหรอว่าอีพวกนักร้องกลางคืนแม่งก็ขายกันทั้งนั้น มานี่!” มันพูดพลางซุกหน้าลงมาพยายามจะไซร้ที่ซอกคอของเธออย่างอุกอาจ
“บอกให้ปล่อยไงไอ้แก่บ้า!” เซญ่าตะโกนลั่นพลางใช้มือผลักอกมันสุดแรง
เพียะ!
ใบหน้าสวยสะบัดไปตามแรงตบที่หนักหน่วงจนเซญ่าล้มลงไปกองกับพื้น ความรู้สึกชาหนึบแล่นไปทั่วแก้มซ้ายก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเจ็บปวดรวดร้าวที่บาดลึกไปถึงใจ
“อีเด็กนี่! กูก็แค่ถามดีๆ ทำเป็นหยิ่ง!” มันถ่มน้ำลายลงพื้นก่อนจะเดินหนีไปเพราะกลัวยามจะมาเห็น
เซญ่าพยุงตัวลุกขึ้นด้วยร่างกายที่สั่นเทิ้ม เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมา แต่แววตานั้นเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อโชคชะตา เธอรีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินหนีเข้าไปในโซนห้องพักพนักงานที่สลัวและเงียบเชียบ เธอเปิดประตูห้องแต่งตัวแคบๆ เข้าไปแล้วกดล็อกทันที พิงหลังกับประตูไม้เก่าๆ หอบหายใจถี่ด้วยความตระหนก มือบางยกขึ้นลูบแก้มที่บวมแดงและช้ำเลือด ภาพของป้าช่อที่โรงพยาบาลแวบเข้ามาในหัวความกดดันจากทุกทางมันกำลังบีบให้เธอเสียสติ
เธอดึงรั้งเสื้อเกาะอกที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ แต่ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก
ปัง! ปัง! ปัง!
เสียงทุ้มกระแทกประตูห้องแต่งตัวดังสนั่นจนเซญ่าสะดุ้งสุดตัว ทันทีที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ประตูก็ถูกถีบออกอย่างแรงจนสลักล็อกหลุดกระเด็น ร่างสูงของเลโอก้าวเข้ามาด้วยท่าทางที่คุกคามราวกับปีศาจในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูนิ่งขรึมบัดนี้แดงซ่านด้วยอารมณ์โกรธจัด หลังจากฟังคำปั่นหัวของเจเคมาทั้งวัน
“นาย! เข้ามาได้ยังไง ออกไปนะ!” เซญ่าตวาดลั่นพลางหยิบเสื้อคลุมตัวเก่ามาบังร่างตัวเองไว้
เลโอไม่ฟังคำทัดทาน เขาเอื้อมมือไปล็อกกลอนประตูอีกครั้ง แววตาคมกริบของเขาจ้องเขม็งมาที่รอยแดงบนแก้มของเธอ ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วภายใต้เกาะอกสีดำ
“รอยตบนั่น... แขกเขาไม่จ่ายตามที่ตกลงกันเหรอ?” เลโอเอ่ยเสียงเย็นจัดแต่สั่นพร่าด้วยโทสะ “หรือว่าเธอโก่งค่าตัวจนเขาต้องลงไม้ลงมือล่ะ”
“นายพูดบ้าอะไร! ออกไปจากห้องนี้เดี๋ยวนี้นะ!”
“จะเล่นตัวไปถึงไหน!” เลโอคว้าหมับเข้าที่ข้อมือทั้งสองข้างของเธอแล้วดันร่างบางจนหลังกระแทกติดกำแพงห้องแต่งตัวจนเกิดเสียงดังอั๊ก กลิ่นน้ำหอมหรูจากตัวเขาปนกลิ่นบุหรี่เย็นๆ ทำให้เซญ่ารู้สึกขยะแขยง “ฉันรู้หมดแล้วว่าเธอรับงานแบบไหน เบื้องหน้าทำเป็นหยิ่งใส่ฉันแต่เบื้องหลังกลับมาให้พวกแขกหน้าโง่มันตบตีเล่นเพื่อแลกกับเงินเนี่ยนะ ห้าแสนที่เธออยากได้นักหนาไง... ถ้าเธอจะขายให้ไอ้พวกขี้เมาข้างนอกนั่น สู้ขายให้ฉันไม่ดีกว่าเหรอ ฉันให้มากกว่าที่เธอขอเป็นเท่าตัว!”
“ปล่อย! ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ขาย!” เซญ่าพยายามดิ้นรน แต่แรงของเธอสู้แรงมหาศาลของผู้ชายที่กำลังโดนตัณหาและความเข้าใจผิดครอบงำไม่ได้
เลโอไม่ฟังเสียงกรีดร้องเขาใช้มือหนาเพียงข้างเดียวรวบข้อมือเธอไว้เหนือหัวด้วยความเร็ว ก่อนจะใช้อีกมือตะโบมเข้าหาหน้าอกอวบอิ่มที่ล้นทะลักออกมาจากเกาะอก ความนุ่มหยุ่นที่เขาสัมผัสได้มันยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณดิบให้พลุ่งพล่าน เขาบีบเคล้นมันอย่างแรงจนเซญ่านิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดซ้ำซ้อนจากรอยช้ำบนหน้า
“อื้อ! หยุดนะไอ้บ้ากามอย่ามาทำแบบนี้กับฉัน!”
เลโอซุกหน้าลงที่ซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นปนกลิ่นเหงื่อจางๆ เขาจูบไซร้อย่างรุนแรงจนทิ้งรอยแดงเอาไว้ มือหนาเริ่มล่วงล้ำลงไปใต้กระโปรงสั้นกุด ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับต้นขาอ่อนก่อนจะพยายามรุกรานเข้าสู่จุดสงวนที่เธอปกป้องมาตลอดชีวิต
“หยิ่งนักใช่ไหม... ดูซิว่าข้างล่างนี่มันจะหยิ่งเหมือนปากเธอหรือเปล่า!” เลโอสบถเสียงพร่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความอยากเอาชนะที่บิดเบี้ยว
แต่เซญ่าไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมสยบให้ใครง่ายๆ เธอรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย แสร้งทำเป็นยอมนิ่งไปวูบหนึ่งจนเลโอเริ่มตายใจและคลายแรงบีบที่ข้อมือลง
พลั่ก!
เซญ่าใช้เข่ากระทุ้งเข้าที่เป้ากางเกงของเลโออย่างเต็มรักจนเกิดเสียงดังทึบ เลโอหน้าเขียวปี๋ในทันที เขาปล่อยมือจากร่างบางแล้วทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นห้องด้วยความจุกจนพูดไม่ออก ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ
และก่อนที่เขาจะได้ตั้งตัว เซญ่าก็เงื้อมือขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงบนใบหน้าหล่อเหลานั้นซ้ำที่รอยเดิมที่เธอเคยทำเมื่อคืน แต่วันนี้มันรุนแรงกว่าเดิมหลายเท่า
เพียะ!
แรงตบทำให้หน้าของเลโอสะบัดไปอีกทาง รอยนิ้วมือห้ากางขึ้นชัดเจน เซญ่ายืนหอบหายใจถี่ จัดเสื้อเกาะอกที่หลุดลุ่ยให้เข้าที่ด้วยมือที่สั่นเทิ้ม แววตาที่จ้องมองเขาบัดนี้ไม่มีความกลัวเหลืออยู่ มีเพียงความสมเพชและรังเกียจจนสุดหัวใจ
“นายมันโคตรบ้ากามเลยเลโอ... นายคิดว่าเงินของนายมันซื้อศักดิ์ศรีคนได้ทุกคนหรือไง!” เซญ่าตะคอกใส่หน้าเขาด้วยเสียงสั่นเครือ “ฉันจะบอกอะไรให้นะ... ที่ฉันมาทำงานที่นี่ เพราะฉันต้องหาเงินรักษาป้าที่กำลังจะตาย ไม่ใช่มาขายตัวแลกเงินไปวันๆ เหมือนผู้หญิงอย่างว่าในจินตนาการต่ำทรามของนาย!”
“หึ...” เลโอพยายามเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มประหลาดค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาทั้งที่เขายังจุกจนตัวสั่น แววตาที่เคยฉายชัดด้วยความหิวกระหายบัดนี้มันกลับเปลี่ยนเป็นความบ้าคลั่งที่น่าขนลุก
“ถ้าอยากมากขนาดนี้... คนรวยอย่างนายคงมีเงินซื้อตุ๊กตายางไว้แก้ขัดที่บ้านสักโหลสองโหลนะ อย่ามาทำสันดานต่ำทรามไล่ปลุกปล้ำคนที่เขาไม่มีทางสู้แบบนี้!” เซญ่าถ่มน้ำลายลงบนพื้นข้างๆ ตัวเขาอย่างไม่ใยดี “จำไว้... ต่อให้ฉันต้องอดตาย หรือป้าฉันต้องเป็นอะไรไป ฉันก็ไม่มีวันก้มหัวให้ผู้ชายสันดานนรกอย่างนายเด็ดขาด!”
สิ้นคำพูดของเซญ่าเลโอกลับหลุดหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะของเขาดังก้องไปทั่วห้องแต่งตัวแคบๆ มันไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนที่สำนึกผิด แต่มันคือเสียงของพรานป่าที่เจอเหยื่อที่ถูกใจที่สุดในชีวิต
“ห้าๆๆๆ... ฮ่าๆๆๆ!” เลโอพยุงตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้จะยังจุกจนต้องกุมหน้าท้องไว้ แต่ออร่าความอันตรายกลับแผ่ซ่านออกมามากกว่าเดิมหลายเท่า เขาเช็ดเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปากพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเซญ่าราวกับจะกลืนกิน
“ตุ๊กตายางงั้นเหรอ? เธอคิดว่าของไร้ชีวิตพวกนั้นมันจะสนองความต้องการของฉันได้เท่ากับคนพยศอย่างเธอหรือไงเซญ่า!” เลโอก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง แววตาโชติช่วงไปด้วยไฟราคะและความอาฆาต “เธอยิ่งด่า เธอยิ่งตบ... มันยิ่งทำให้ฉันอยากได้เธอจนแทบบ้า!”
“นายมันโรคจิต!”
“ใช่! ฉันมันโรคจิต... และเธอก็จำใส่หัวไว้ซะ ว่าคนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้!” เลโอกระตุกยิ้มเหี้ยมแววตาเยือกเย็นลงจนน่าใจหาย “เธออยากช่วยป้าเธอนักใช่ไหม? ได้... ฉันจะรอวันที่เธอคลานกลับมาหาฉันเอง รอนาทีที่เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องยอมเป็นตุ๊กตายางให้ฉันเชยชมจนกว่าฉันจะเบื่อ!”
เลโอคว้าคอเสื้อนักศึกษาของตัวเองจัดให้เข้าที่พลางจ้องหน้าเซญ่าเป็นครั้งสุดท้าย “แล้ววันนั้น... ฉันจะสอนให้เธอรู้เองว่าศักดิ์ศรีที่เธอกอดไว้นักหนา มันมีค่าไม่เท่ากับเศษเงินที่ฉันโยนให้เธอสักนิดเดียว!”
เลโอหมุนตัวเดินออกจากห้องไปพร้อมเสียงกระแทกประตูทิ้งท้าย ทิ้งให้เซญ่ายืนสั่นไปทั้งตัวด้วยความโกรธและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
