บทที่ 107 .

           “ค่ะ”

ร่างใหญ่ขยับโยกเชื่องช้า หัวใจที่ฝืนทำเป็นด้านชากลับอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำบอกรักและหยดน้ำตา จนบางจังหวะริมฝีปากหนาเผลอยิ้มให้กับความน่ารักและเสียงครวญครางหวานหูจนไม่อาจจะโกรธเธอได้จริงๆสิน่า แรงรัดจากหลืบลึกภายในดุจดั่งกับดักดึงรั้งใจเขาไว้จนไม่อาจจะตัดเธอได้

“บาเนีย ที่รัก”

มือใหญ่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ