The kill ล่า ร้าย...รัก

ดารัณ ภัณภะรักษณ์ สาวนักศึกษาปีที่สามนั่งขดตัวสั่นเทิ้มบนพื้นห้องพักสี่เหลี่ยมขนาดยี่สิบตารางเมตรด้วยใจสั่นระทึก ถึงบรรยากาศด้านนอกฝนตกหรือพื้นกระเบื้องใต้ฝ่าเท้าเปลือยจะเย็นเฉียบสักแค่ไหนก็ไม่ได้ช่วยให้เหงื่อบนไรผมเธอลดลงเลยแม้แต่น้อยกลับมีแต่จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่ผ่านไปอย่างเชื่องช้า เหมือนคืนนี้มันช้ากว่าปกติ เธอเฝ้าภาวนาจ้องมองนาฬิกาด้วยใจจดจ่อ

‘เมื่อไหร่จะเช้าสักที!’ 

 อากาศแบบนี้คงเป็นคืนที่หลับสบายสำหรับทุกคนในอพาร์ทเม้นต์ แต่เธอไม่ มันเงียบสงัด เงียบเสียจนได้ยินเสียงหยดน้ำจากก๊อกในห้องน้ำหยดลงขันประมาณสี่วินาทีครั้งหรือการเคลื่อนตัวของเข็มนาฬิกาบนฝาผนังบ่งบอกเวลาตีสามสี่สิบนาที ในความรู้สึกตอนนี้แม้แต่เข็มวินาทียังช้าหากเทียบกับจังหวะการเต้นของหัวใจเธอ ดวงตากลมโตใต้คิ้วโก่งขมวดยุ่งกวาดมองไปรอบๆซ้ายขวาด้วยความหวาดวิตก

ครืดดด!

เพียงสมาร์ทโฟนในมือสั่นขึ้นเธอกลับสะดุ้งโหยง

“ธีร์”

รอยยิ้มแรกในรอบห้าวันผุดขึ้นบนดวงหน้าเรียวซีดเผือดเมื่อธีร์เทพแฟนหนุ่มของเธอที่หายไปตั้งแต่สามวันก่อนติดต่อกลับมา เธอพยายามโทรหาเขาตลอดแต่ไม่สามารถติดต่อได้จนเป็นห่วงกลัวว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย ตอนนี้เขากำลังส่งข้อความบางอย่างมาถึงเธอ

..รัณ โอเคมั้ย

...ไม่ต้องไปงานศพใครทั้งนั้นนะ

..เรื่องนี้ตำรวจก็ช่วยอะไรเธอไม่ได้

..พยายามอย่าอยู่คนเดียว

...ถ้าอยู่ในห้องเปิดไฟให้สว่างไว้

การติดต่อกลับมาของเขาไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลย

..ฉันไปก่อนนะ ดารัณ (ข้อความสุดท้ายจากเขา)

“ไม่ๆๆ” เธอครวญเสียงสั่นส่ายศีรษะระรัว รีบโทรไปหาเขา แต่..

‘ขออภัยค่ะหมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้’

ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ด

บ้าเอ๊ย นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันแน่!

ห้าวันก่อน สายชล เพื่อนสนิทของธีร์เทพประสบอุบัติเหตุโดนรถสิบล้อผ่าไฟแดงพุ่งเข้าเหยียบและตายทันทีในที่เกิดเหตุ สองวันถัดมาเกิดเหตุการณ์สูญเสียแบบนี้ซ้ำอีกเมื่อศิณะ และวรุธ นั่งบิ๊กไบค์คันเดียวกันออกไปจากหอพักยังไม่ถึงสามกิโลเมตรแต่ดันมีรถปริศนาชนเข้าอย่างจัง ร่างทั้งสองกระเด็นกระดอนกันคนละทิศละทางตายอย่างน่าอนาถ และตอนนี้ยังไม่มีความคืบหน้าเกี่ยวกับเจ้าของรถคันนั้นเลย

  ทุกคนตระหนักแก่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ!

 แล้ววันก่อน โตมร ถูกยิงตายระหว่างเดินทางไปงานศพเพื่อน และเมื่อวาน เหตุเศร้าสลดล่าสุด รสา ซึ่งเป็นแฟนสาวของโตมรและยังเป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเธอกลับถึงแก่ความตาย เพราะเครียดจัดหลังทราบข่าวว่าแฟนหนุ่มเสียชีวิต เธอตัดสินใจจบชีวิตตนเองโดยการผูกคอตายในห้องนอนที่บ้านต่างจังหวัด

“ฮึก”

 ร่างเล็กถอยร่นจนแผ่นหลังชิดผนังมุมห้อง ดวงตาบวมแฉะทอดมองไปที่เตียงของรสา เพื่อนสาวคนสนิท ซึ่งเป็นที่ปรึกษาให้กันทุกเรื่อง กินนอนด้วยกัน และยังมีแฟนอยู่กลุ่มเดียวกันไปไหนด้วยกันตลอด ตุ๊กตาตัวโปรดของรสายังคงวางอยู่บนเตียงที่เดิม เธอไม่เชื่อว่าคนอย่างรสาจะคิดสั้นได้ ไม่มีทาง มันเป็นฝีมือของปิศาจร้ายที่กำลังตามไล่ล่าพวกเธอต่างหากล่ะ

เธอไม่รู้เลยว่าคนพวกนั้นคือใคร ทราบแค่ว่าพวกมันกำลังตามมาเอาคืน!   

ตอนนี้ธีร์เทพติดต่อไม่ได้แล้ว เหลือแค่เธอ!!

เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าคืนนี้ อาจจะเป็นคืนสุดท้ายที่เธอจะมีลมหายใจอยู่

โครม!

เสียงแหลมกรีดร้องออกมาอย่างตื่นกลัวเมื่อมองเห็นเงาดำทะมึนยืนอยู่ตรงระเบียงกำลังทำลายประตูหลังห้องเข้ามา ไม่ว่าที่นี่ หรือที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยอีกต่อไปแล้ว

“ไง สาวน้อย”

ฟึ่บ!

ชายร่างใหญ่กำยำเดินนำหน้าพรรคพวกพลางชี้กระบอกปืนมาที่เธอ ความตกใจกระพือโหมกระหน่ำขึ้นเหมือนหัวใจจะกระเด็นหลุดออกนอกร่าง เธอยืนค้าง ตาเหลือก

ฟุ่บ..!

 เป็นลมล้มพับลงเสียก่อน

“เหอะ”

โลอาห์น เคอวิช เอลวานอฟ แค่นเสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันก่อนเดินไปใช้เท้าเขี่ยร่างเล็กให้พลิกหงายขึ้นราวกับเธอเป็นท่อนไม้ ใบหน้าเล็กเอียงไปทางซ้ายแต่ถูกผมยาวระต้นคอบดบังเอาไว้

ใบหน้าเข้มเอียงคอเล็กน้อยขณะเพ่งมองสาวร่างผอมกะหร่องมองหาความงามแทบไม่เจอ ก็สมกันแล้วกับไอ้เด็กหัวเกรียนผัวของมัน เพราะถ้านังนี่มันดีจริงคงไม่มาคบกับไอ้ธีร์หรอก พวกเด็กเหลือขอ!

“ไหนพวกมึงว่าไอ้เด็กหัวเกรียนนั่นอยู่ที่นี่กับเมียมัน”

“ขอโทษครับนาย” เฮนรี่และไซม่อนรีบโค้งศีรษะขอโทษขอโพยยกใหญ่กับความผิดพลาดครั้งนี้

“หยิบมาให้กูซิ!” มือใหญ่แบรอรับมือถือที่หล่นอยู่ข้างลำตัวหญิงสาวที่นอนสลบอยู่ ช่างเหมาะเจาะที่มือถือของหล่อนยังขึ้นหน้าแชทที่เป้าหมายสำคัญเพิ่งส่งข้อความมาหาเมียมันหมาดๆ

แชะ แชะ

โลอาห์นขยับปลายรองเท้าเขี่ยแก้มหล่อนที่ตะแคงอยู่ให้หงายตรง ลูกสมุนอีกคนช่วยปัดผมออกจากใบหน้า เขากดชัตเตอร์ระรัวส่งภาพเหล่านี้เร่งให้มันโผล่หัวออกมา

‘รีบมา ก่อนเมียมึงจะตายเพราะตีนกู!’