บทที่ 111 .

“ฉันรู้ ฉันขอโทษจริงๆ” เธอส่งยิ้มเย็นเข้าสู้ “แต่เลิกทับถมฉันทีแค่นี้ก็รู้สึกผิดและอายจนทำตัวไม่ถูกแล้ว”

“เฮ้ อย่าไปคิดมากไอ้เฮนรีมันแค่ปากพล่อยในใจไม่คิดอะไรหรอก” เธอฝืนยิ้มจางๆไปให้อีกคนที่ช่วยพูดแทน

“บางทีการพูดตรงมันก็ดีนะ ฉันจะได้รู้ตัวไง”

เธอเลื่อนกระจกขึ้น กลับมานั่งทบทวนตัวเองเพียงลำพังว่าไม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ