บทที่ 123 .

“เธอต่างหากล่ะที่ไม่มีบุญวาสนาจะได้เราเป็นเมีย” เธอย่นจมูกใส่ และดูจะเป็นประโยคที่ทำให้เขาหุบปากได้

ยอมรับแต่โดยดีว่าพลาดเหลือเกินที่ไม่ใส่ใจปล่อยปละละเลยเธอไว้ รู้สึกงงตัวเองเล็กน้อยที่หลงรักดารัณในวันนี้มากกว่าแต่ก่อนเสียอีก เสน่ห์อันน่าหลงใหลของเธอผุดขึ้นมาในวันที่เข้มแข็งขึ้นและกล้าที่จะพูดหรือต...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ