บทที่ 67 .

“เกิดอะไรน่ะเหรอ?” เขาทวนซ้ำคำถามจากเธอ

 “แล้วคิดว่าพวกนั้นมันออกมายืนรอต้อนรับเธออย่างนอบน้อมมั้ยล่ะ แหกตาดูและคิดเอา!”

ดารัณลอบกำหมัด กรอกตาวนขึ้นอีกครั้ง แม้จะเอือมระอาสักแค่ไหนก็ต้องยอมทำตามที่เขาบอกโดยการเลื่อนตัวลงไปนอนขดบนพื้น โชคดีที่เธอตัวเล็กจึงซ่อนตัวได้ง่ายสักหน่อย

“ถ้าฉันจอดรถเธอต้องเงี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ