บทที่ 20 คือผู้หญิงของพี่

"ไม่รู้จักจบจักสิ้นสินะ ไอ้เด็กนี่"

เสียงทุ้มต่ำสบถออกมาแผ่วเบาในลำคอ ท่ามกลางความเงียบสงบของเช้าตรู่วันใหม่ แสงแดดอ่อนๆ เพิ่งจะเริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาตกกระทบลงบนพื้นห้อง

กรีนที่เพิ่งลืมตาตื่นขึ้นมาได้ไม่กี่นาที นอนนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาวโดยมีร่างเล็กของลิตานอนซุกตัวหลับสนิทอยู่บนแผงอกกว้างของเขา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ