บทที่ 21 อดีตคืออดีต

"จะจ้องหน้าพี่อีกนานไหมเยล ข้าวต้มจะเย็นหมดแล้วนะ"

เสียงหวานเอ่ยทักขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ แซนละสายตาจากชามข้าวต้มกุ้งหอมฉุยตรงหน้า หันไปมองคนตัวโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

เยลกำลังนั่งเท้าคางจ้องมองเธอด้วยสายตาที่หวานเชื่อมจนแทบจะมดขึ้นโต๊ะอาหาร ตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงตอนนี้ เขายังไม่ยอมหยุดมองหน้าเธอเล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ