บทที่ 32 โง่ที่ไปรักเขา

"ฮึก..."

เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดภายในเพนต์เฮาส์สุดหรู น้ำพิงนั่งคุดคู้กอดเข่าตัวเองอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ บนโต๊ะกระจกตรงหน้ามีเพียงชามบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เส้นอืดจนแทบจะกินไม่ได้วางทิ้งไว้ หญิงสาวใช้ส้อมเขี่ยเส้นบะหมี่ไปมาด้วยดวงตาที่เหม่อลอยและว่างเปล่า

หลายวันมานี้...ห้องที่เคยก...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ