(เซ็ท Three Flags) อาณัติร้ายนายวิศวะ

"ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! กูบอกให้ลุกขึ้นมาไงวะ!"

เสียงทุ้มตวาดลั่นก้องไปทั่วห้องพักสุดหรูระดับวีไอพี พร้อมกับแรงกระชากอย่างแรงที่ต้นแขน

ร่างบางที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ น้ำพิงลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงงและอาการปวดหัวที่แล่นริ้วขึ้นมา แต่ยังไม่ทันจะได้ประมวลผลอะไร เธอก็ถูกกระชากจนร่างถลาไปตามแรงดึง

"โอ๊ย! เราเจ็บนะเรด ปล่อยเรา!"

น้ำพิงร้องเสียงหลงเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาของเรดเพื่อนร่วมคณะวิศวะที่ตอนนี้แดงก่ำไปด้วยความโกรธจัด ดวงตาของเขาวาวโรจน์ราวกับมีเปลวไฟสุมอยู่ข้างใน เขาบีบต้นแขนเธอแน่นจนกระดูกแทบแหลก

"เจ็บสิดี! มึงจะได้ตื่นมาดูผลงานความร่านของตัวเองไงน้ำพิง! เมื่อคืนมึงทำอะไรกู!"

เรดตะคอกใส่หน้าเธออย่างเกรี้ยวกราด มือหนาอีกข้างคว้าผ้าห่มที่ปกปิดร่างเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ลวกๆ ขณะที่สายตาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความขยะแขยง

น้ำพิงเบิกตากว้างเมื่อก้มลงมองตัวเองแล้วพบว่าเธอไม่มีเสื้อผ้าติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

ร่องรอยสีแดงจางๆตามเนินอกและคอเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น ร่างบางสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวและสับสน น้ำตาร่วงเผาะลงมาอาบแก้มทันที

"ระ...เรด เราไม่รู้เรื่อง เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ทำไมเราถึง... ฮึก ทำไมสภาพเราเป็นแบบนี้" เสียงหวานสั่นเครือ พยายามดึงผ้าห่มอีกฝั่งมาคลุมร่างตัวเองด้วยความอับอาย

"ตอแหล! มึงไม่ต้องมาบีบน้ำตาทำเป็นนางเอกผู้ถูกกระทำเลยนะ! มึงคิดว่ากูโง่เหรอน้ำพิง มึงวางยากู!" เรดผลักร่างบางลงไปบนเตียงอย่างแรง

"เราเปล่านะ! เราไม่ได้ทำ! เรดพูดเรื่องอะไร เราไม่รู้เรื่อง!" น้ำพิงส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆมือเล็กกำผ้าห่มแน่นจนข้อขาว

"ไม่รู้เรื่องงั้นเหรอ? ได้! งั้นกูจะทบทวนความจำให้มึงเอง!" เรดโน้มตัวลงมาใกล้ กระซิบเสียงลอดไรฟันด้วยความเคียดแค้น

"เมื่อคืนกูมาดื่มที่คลับนี้ แล้วเด็กเสิร์ฟก็เอาเหล้ามาให้กูแก้วนึง มันบอกว่าเพื่อนคนนั้นสั่งมาให้ แล้วพอกูหันไป กูก็เห็นมึง! มึงในชุดพนักงานพาร์ทไทม์ยืนจ้องกูอยู่ตรงนั้น! กูกินเหล้าแก้วนั้นเข้าไปแล้วกูก็ภาพตัด รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาเอากับมึงบนเตียงนี้แล้ว! มึงจะแก้ตัวว่ายังไงฮะ!"

"เราไม่ได้ทำ! เราแค่ไปเช็ดโต๊ะตรงนั้นพอดี เราเป็นพนักงานพาร์ทไทม์นะเรด เราทำงานหาเงินงกๆ เราจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อเหล้าแพงๆแบบนั้นส่งให้เรด!" น้ำพิงเถียงกลับทั้งน้ำตา

"มึงอาจจะรวบรวมเงินเก็บทั้งชีวิตเพื่อมาจับกูก็ได้นี่! ใครๆก็รู้ว่ามึงมันจน ไม่มีจะกิน พ่อมึงก็ขี้เมา ติดหนี้พนันไปทั่ว มึงคงอยากจะสบายทางลัดจนตัวสั่นสินะ ถึงได้กล้าใช้วิธีสกปรกแบบนี้! มึงเห็นว่ากูเคยช่วยมึงตอนพ่อมึงซ้อม มึงเลยคิดว่ากูมีใจให้มึงใช่ไหม มึงถึงได้กล้าปีนเตียงกู!"

"เราไม่เคยคิดแบบนั้น! เรดนั่นแหละที่เมาแล้วหน้ามืดมาทำร้ายเรา! เราจำได้แค่...."

ปัง!! ยังไม่ทันที่น้ำพิงจะพูดจบ ประตูห้องก็ถูกเปิดออกอย่างแรงพร้อมกับเสียงฝีเท้าของคนหลายคนที่กรูกันเข้ามา

"เซอร์ไพรส์!! วีวี่ แกเสร็จเฮียเรดแล้วใช่มั้ย.กรี๊ดดดดด! นี่มันอะไรกันเนี่ย!!"

เสียงแหลมปรี๊ดของกลุ่มผู้หญิงที่บุกรุกเข้ามาดังลั่นห้อง พวกเธอคือเพื่อนในกลุ่มของ 'วีวี่' หญิงสาวต่างคณะที่ตามจีบเรดมาตลอด

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นว่าผู้หญิงที่อยู่บนเตียงกับทายาทเจ้าพ่อคาสิโน ไม่ใช่วีวี่อย่างที่นัดแนะกันไว้ แต่กลับเป็นน้ำพิงยัยเด็กยากจนประจำคณะวิศวะฯ!

แชะ! แชะ! แชะ!

แสงแฟลชจากกล้องโทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้นหลายครั้งซ้อน น้ำพิงยกมือขึ้นบังหน้าด้วยความตื่นตระหนก ร้องไห้โฮออกมาอย่างไม่อายใคร

"เห้ย! ทำไมเป็นนังน้ำพิงวะ! แล้ววีวี่ล่ะ!"

"ถ่ายไว้ก่อนๆ ข่าวใหญ่แน่ๆนังยาจกจับเฮียเรดทำผัว!"

"หน้าด้านมาก! แอบมากินของเพื่อนฉันได้ยังไง!"

"หยุดถ่ายเดี๋ยวนี้!!!"

เรดตวาดลั่นห้อง เสียงของเขาดุดันและทรงพลังจนทุกคนชะงัก ร่างสูงผุดลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจว่าตัวเองมีเพียงผ้าขนหนูพันกายท่อนล่างลวกๆ ดวงตาคมกริบกวาดมองกลุ่มผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคน

"กูบอกให้หยุดถ่าย! ถ้าใครกล้าเอาภาพออกไปแม้แต่รูปเดียว หรือมีข่าวหลุดออกไปจากห้องนี้ กูจะให้ลูกน้องพ่อกูไปตามเป่าหัวพวกมึงเรียงตัว! ลบรูปเดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวออกไปให้พ้นหน้ากู!!"

รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากลูกชายเจ้าพ่อคาสิโนทำให้กลุ่มผู้หญิงเหล่านั้นหน้าซีดเผือด พวกเธอรู้ดีว่าตระกูลดิลกกรมีอิทธิพลแค่ไหนในไทยและมาเก๊า ทุกคนรีบลบรูปในมือถือด้วยมือที่สั่นเทา ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อประตูปิดลงความเงียบที่น่าอึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องอีกครั้ง แต่เพียงไม่กี่วินาที เรดก็หันขวับกลับมาหาน้ำพิงบนเตียง พุ่งตัวเข้าไปบีบคอหญิงสาวอย่างแรงจนร่างบางหงายหลังลงไปกับที่นอน

"แค่กๆ เรดปล่อย... เราหายใจไม่ออก..." น้ำพิงดิ้นทุรนทุราย สองมือเล็กพยายามแกะมือหนาที่บีบรัดลำคอตัวเองออก แต่มันกลับแน่นราวกับคีมเหล็ก

"นี่แผนมึงใช่มั้ย! มึงร่วมมือกับพวกนั้นให้มันมาถ่ายรูปแบล็คเมล์กูใช่มั้ย!" เรดตะโกนใส่หน้าเธอจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

"มึงคิดว่าจัดฉากให้คนมาถ่ายรูป แล้วพ่อกูจะบังคับให้กูรับผิดชอบมึง มึงจะได้แต่งงานกับกู ได้เป็นสะใภ้เศรษฐีงั้นสิ!"

"ฮึก แค่ก! เราเปล่า เราไม่รู้เรื่อง ช่วยด้วย" น้ำพิงหน้าแดงก่ำ น้ำตาไหลพราก พยายามสูดอากาศเข้าปอดอย่างยากลำบาก

"ยังจะปากแข็งอีก!" เรดสะบัดมือออกจากการบีบคอ แต่กลับเอื้อมมือไปที่หัวเตียง

แกร๊ก!

เสียงปลดล็อคเซฟตี้ปืนดังขึ้นอย่างเยือกเย็น ก่อนที่ปากกระบอกปืนสั้นสีดำขลับจะถูกจ่อเข้าที่กลางหน้าผากของน้ำพิง!

น้ำพิงเบิกตากว้าง ตัวสั่นเทา หัวใจเต้นแรง ความกลัวตายแล่นจับขั้วหัวใจ

"พูดความจริงมาน้ำพิง! สารภาพมาว่ามึงเป็นคนวางยากู แล้วจัดฉากบ้าๆนี่ขึ้นมา! ไม่งั้นกูจะยิงมึงทิ้งตรงนี้แหละ กูฆ่ามึงตายได้โดยที่ตำรวจก็ทำอะไรกูไม่ได้ มึงก็รู้!" เรดขู่เสียงเหี้ยม สายตาเขาไม่มีแววล้อเล่นแม้แต่น้อย

แม้น้ำพิงจะกลัวจนแทบสิ้นสติ แต่ความอยุติธรรมที่ได้รับมันทำให้เธอรวบรวมความกล้าเฮือกสุดท้าย หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองสบตาคนที่กำลังเอาปืนจ่อหัวเธอ น้ำตาไหลอาบแก้มแต่แววตากลับเด็ดเดี่ยว

"เอาเลย! ยิงเลยสิ!" น้ำพิงตะโกนกลับเสียงสั่น

"ยิงเราให้ตายไปเลยเรด! ต่อให้เรดยิงเราจนตาย ต่อให้เรากลายเป็นผี เราก็จะพูดคำเดิมว่าเราไม่ได้ทำ!"

"มึง!!"

"เมื่อคืนเรามาทำงาน! เราทำงานอยู่หลังร้าน ผู้จัดการยื่นน้ำมาให้เราแก้วนึง พอเรากินเข้าไปเราก็เริ่มเวียนหัว แล้วเราก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย! ตื่นมาเราก็มาอยู่ที่นี่ ในสภาพที่น่ารังเกียจแบบนี้! เรดคิดว่าเราอยากจะเสียตัวให้เรดนักหรือไง! เราเองก็โดนวางยาเหมือนกัน! เราไม่ได้ทำ!!"

"มึงคิดว่ากูจะเชื่อข้ออ้างโง่ๆของมึงเหรอ!" เรดกดปลายกระบอกปืนลงบนหน้าผากเธอแรงขึ้น

ปัง!!

คราวนี้ไม่ใช่เสียงปืน แต่เป็นเสียงประตูห้องที่ถูกถีบเข้ามาอย่างแรงจนบานประตูกระแทกผนัง

"ไอ้เรด!! มึงทำเหี้ยอะไรของมึงเนี่ย วางปืนลงเดี๋ยวนี้!!"

กรีนเพื่อนสนิทของเรดตะโกนลั่นห้อง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเรดแล้วดึงให้ถอยห่างจากน้ำพิงอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เยลเพื่อนสนิทอีกคนก็วิ่งตามเข้ามาประกบอีกฝั่ง

"ไอ้เรด มึงบ้าไปแล้วเหรอวะ! มึงจะฆ่าคนหรือไง!" เยลช่วยกรีนดึงตัวเรดออกมาพร้อมกับแย่งปืนออกจากมือเพื่อนอย่างทุลักทุเล

"ปล่อยกูไอ้กรีน! ไอ้เยล! มึงเอาปืนคืนมา! อีนี่มันวางยากู มันหน้าด้านจัดฉากให้คนมาถ่ายรูปแบล็คเมล์กู กูจะยิงมันทิ้ง!" เรดดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะสลัดการเกาะกุมของเพื่อนทั้งสอง

"พิง!! พิงเป็นอะไรไหม!"

เสียงใสๆของแซนคนคุยของเยลที่วิ่งตามหลังมาติดๆดังขึ้น หญิงสาวรีบถลาเข้าไปที่เตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างที่สั่นเทาของน้ำพิงเอาไว้แน่น น้ำพิงโผเข้ากอดแซนทันทีพร้อมกับปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร

"ฮือออ พี่แซน หนูไม่ได้ทำ ฮึก หนูไม่ได้วางยาเขา หนูไม่รู้เรื่อง ฮือออ" น้ำพิงสะอื้นไห้จนตัวโยน กอดแซนไว้แน่นราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย

แซนลูบหลังปลอบเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะหันขวับไปตวัดสายตาขุ่นขวางใส่ร่างสูงที่กำลังโดนเพื่อนล็อกตัวอยู่

"เรดใช้สมองส่วนไหนคิดฮะ! คนอย่างพิงเนี่ยนะจะวางยาแก! แกเอาตาตุ่มดูหรือไง!" แซนตวาดแหวใส่เรดอย่างไม่เกรงกลัวอิทธิพลใดๆจนเยลต้องร้องปราม

"พี่แซนใจเย็นๆ อย่าเพิ่งไปยั่วโมโหมัน" เยลเตือนคนคุยตัวเองด้วยความเป็นห่วง กลัวเรดมันจะสติแตกทำร้ายแซนไปด้วย

"ไม่ยงไม่เย็นมันแล้วเยล! ดูสภาพพิงสิ ร้องไห้จนจะขาดใจตายอยู่แล้ว!" แซนเถียงกลับก่อนจะชี้หน้าเรด

"พิงมันทำงานงกๆหาเงินเลี้ยงแม่ จะเอาเวลาที่ไหน ไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อยาแพงๆซื้อเหล้าแพงๆไปมอมแก! แล้วดูสภาพมันสิ หัดแหกตาดูบ้างว่าพิงมันก็เป็นเหยื่อเหมือนกัน มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ แกนั่นแหละที่เมาแล้วหน้ามืดทำร้ายพิง!"

"พี่อย่ามาเข้าข้างมัน เมื่อคืนผมเห็นกับตาว่ามันอยู่ตรงนั้น!" เรดเถียงกลับเสียงกร้าว

"มันก็เป็นพนักงานเสิร์ฟ มันก็ต้องอยู่ตรงนั้นสิวะไอ้เรด!" กรีนที่เงียบมาตลอดพูดขึ้นเสียงเข้ม สติและเหตุผลของเขาทำให้น้ำเสียงนั้นดูทรงพลัง

"มึงตั้งสติหน่อย นี่น้ำพิง เพื่อนร่วมคณะเรานะเว้ย มึงก็รู้จักมันมาตั้งสามปี มึงเคยเห็นมันมีนิสัยแบบนั้นเหรอวะ"

"คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจเว้ยไอ้กรีน! ความจนมันบีบบังคับคนได้ทุกอย่างแหละ!"

"แต่คนวางแผนจับผู้ชายรวยๆ เขาไม่มานอนร้องไห้สติแตก ปล่อยให้มึงเอาปืนจ่อหัวแบบนี้หรอกเว้ย!" กรีนสวนกลับทันควัน

"ถ้ามันจัดฉากจริง ป่านนี้มันคงโวยวายเรียกร้องความรับผิดชอบไปแล้ว แต่นี่มันเอาแต่บอกว่ามันไม่ได้ทำ แล้วดูรอยช้ำที่คอมันสิ มึงบีบคอมันจนจะตายอยู่แล้ว มันยังยืนยันคำเดิมเลย"

เรดชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมกริบตวัดไปมองร่างบางที่ซุกตัวร้องไห้อยู่ในอ้อมกอดของแซน รอยนิ้วมือสีแดงเถือกที่ลำคอขาวเนียนของน้ำพิงปรากฏชัดเจนจนน่ากลัว เสียงสะอื้นของเธอฟังดูเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างแท้จริง... แต่ถึงอย่างนั้นทิฐิและความโกรธที่ก็ยังทำให้เขายอมรับไม่ได้

"กูไม่เชื่อ! ยังไงกูก็ไม่เชื่อว่ามันไม่รู้เรื่อง!" เรดสะบัดตัวหลุดจากกรีนและเยล ชี้หน้าขู่น้ำพิงอีกครั้ง

"มึงจำเอาไว้นะน้ำพิง ต่อให้พวกไอ้กรีนจะเข้าข้างมึง แต่กูไม่มีวันเชื่อใจคนอย่างมึง! และถ้าเรื่องบ้าๆวันนี้รู้ไปถึงหูพ่อกู กูจะกลับมาคิดบัญชีกับมึงแน่!"

เรดก็คว้าเสื้อผ้าของตัวเองที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมลวกๆ สบถคำหยาบคายออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะเดินกระแทกส้น

เท้าปึงปังออกจากห้องไป ทิ้งให้บรรยากาศในห้องเต็มไปด้วยความตึงเครียดและเสียงร้องไห้สะอื้นของหญิงสาวผู้ตกเป็นเหยื่อของตราบาปที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ