บทที่ 5 มีเรื่อง
หลังจากเรียนคาบสุดท้ายเสร็จเธอก็แวะมาทำงานต่อที่ร้านเบเกอรี่ของพี่ชายบีน่า
"มาแล้วหรอเรา" พี่ชายของเพื่อนสนิทเธอเหมือนว่าเขามารอเธอยังไงยังงั้นแหละถ้าเธอไม่ได้คิดเข้าข้างตัวเองนะ
"ค่ะ บอสมีอะไรหรือเปล่าคะ?" เธอเอ่ยถามและยังคงใช้คำว่าบอสแทนเหมือนพนักงานคนอื่นๆ
"เปล่าหรอกวันนี้พี่ว่าจะชวนเราไปทานข้าวน่ะพี่ไม่มีเพื่อนไปทานด้วยบีน่าก็ไม่อยู่" ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นทำให้เธอลังเลที่จะพูดต่อ
"เอ่อ คงไม่ดีหรอกมั้งคะถ้าพนักงานคนอื่นๆ เห็นว่าบอสมานั่งทานข้าวกับเด็กในร้านคงดูไม่ดีเท่าไหร่"
"อย่าคิดแบบนั้นสิ พี่ก็คิดกับเธอเหมือนน้องสาวพี่อีกคนนั่นแหละอย่าคิดมากสิและอีกอย่างพี่ก็ไม่ได้จะชวนไปตอนนี้เสียหน่อย" ชายหนุ่มกระตุกยิ้มหวานใส่เธอจนเธอไปไม่เป็นเพราะเพิ่งเคยเห็นผู้ชายที่ยิ้มละมุนอ่อนโยนแบบนี้เป็นครั้งแรก
ต่างจากสามีที่บ้านของเธอที่ทำหน้ายักษ์ตลอดเวลา!!
"เอ่อ ค่ะ"
"ว๊าย นึกว่าใครเด็กเส้นนี่เอง" เสียงเหน็บแนมของพนักงานคนอื่นที่มองเธอในแง่ลบ
"เด็กเส้นจริงหรือเปล่าเธอ แต่ฉันว่าเด็กเลี้ยงนะ ฮ่าๆ" สองสาวหัวเราะให้เธอราวกับว่าเป็นเรื่องตลกจนเธอถอนหายใจหนักๆ อย่างเบื่อหน่ายกับความขี้อิจฉาของสองคนนี้
"เป็นอะไรมากหรือเปล่าหรอ ไม่ได้นินทาคนอื่นแล้วมันจะตายหรอ?" เธอไม่ยอมให้มารับแกเธอฝ่ายเดียวหรอก
"..."
"แต่ฉันก็ไม่ได้อยากว่าเธอหรอกนะเพราะดูจากการกระทำและคำพูดแล้วฉันไม่อยากลดตัวลงไปคุยให้เมื่อยปาก!?" สองสาวอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าผู้หญิงเงียบๆ อย่างเธอจะกล้าตอกกลับจนหน้าเสียแบนนั้น
คนโง่ย่อมเป็นเหยื่อของคนฉลาด ส่วนคนฉลาดย่อมเป็นเหยื่อของคนที่แกล้งโง่ เพราะงั้นต้องอยู่ให้เป็นเราถึงจะได้รู้ว่าใครคิดยังไงกับเรา
"หึ พอมีคนให้ท้ายก็ปากเก่งขี้นมาเลยนะยัยเด็กขายตัว!!" เธอถึงกับหยุดชะงักก่อนจะหันมาจ้องพวกนั้นเขม็ง
"เหอะ พูดแทงใจดำหล่ะสิ ยัยเด็กขายตัว!!" เธอปฏิญาณไว้เลยว่าถ้าหากสองคนนี้พูดคำนี้ออกมาอีกเธอไม่ยอมแน่ๆ
"แล้วทำได้เหมือนที่ฉันทำหรือเปล่าล่ะ อ่อยเค้ามาตั้งนานแต่เขาไม่เอานิ? เลยอิจฉาฉันเพียงเพราะผู้ชายเขาไม่เฮา" เธอส่งสายตามองดูผู้หญิงตรงหน้าอย่างเกลียดชังเพราะถ้าดีด้วยเธอดีกลับแต่ถ้าร้ายมาเธอก็ร้ายกลับ
"ทำเป็นเหลิงเข้าไปคุณบลู๊คลินเขาเอาแกไม่นานหรอกอย่าคิดว่าจะชูหน้าชูตาขึ้นมาได้อิเด็กชายตั-"
เพี๊ยะ!! ใบหน้าของผู้หญิงคนนั้นหันตามแรงตบของเธอเต็มไป เพราะเธอไม่อาจจะทนต่อคำพูดดูถูกเธอได้
"นี่แก!! อร๊าย กรี๊ด!!" ภาพทั้งสองกำลังฉุดกระชากหนังศีรษะกันอย่างไม่มีใครยอมใคร
"หยุดได้แล้ว!!!" บลู๊คลินที่นั่งเช็คเงินในห้องทำงานได้ยินเสียงกรีดร้องทะเลาะวิวาทจึงรีบเข้ามาดูก็ปรากฏว่าเพื่อนสนิทน้องสาวกับผู้ช่วยผู้จัดการร้านทะเลาะตบตีกันอยู่
"อ๊ะ โอ้ย!" ครั้งนี้เธอไม่ได้แกล้งแต่เธอล้มจริงๆ เพราะผู้หญิงคนนั้นผลักเธอในตอนที่เผลอมองชายหนุ่มเต็มแรงจนเธอล้มหัวเข่ากระแทกพื้นจนต้องร้องเสียงหลงอยู่แบบนี้
"น้องเกล!" ชายหนุ่มตกใจก่อนจะเข้ามาดูเธอที่ล้มลงต่อหน้าต่อตา
"เกิดอะไรขึ้นคะ!" บีน่าเดินเข้ามาเมื่อเห็นว่าพนักงานมุงดูอะไรกันอยู่เนื่องจากเธอเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศว่าจะชวนมิเกลไปชอปปิ้งที่ห้าง
"มิเกล!?" บีน่าเข้ามาพยุงเพื่อนสาวเมื่อเห็นว่าเธอบาดเจ็บเนื่องจากมิเกลขาวเป็นทุนเดิมอยู่แล้วเมื่อร่างกายกระทบบางอย่างทำให้บาดเจ็บผิวช้ำเป็นรอยได้ง่ายๆ
"ล่าน่า!! ฉันไม่คิดว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้เลยนะ" ชายหนุ่มหันมาต่อว่าพนักงานงานด้วยน้ำเสียงดุดันเมื่อเห็นว่าพนักงานของตัวเองทำร้ายเพื่อนสนิทน้องสาวตัวเอง
"ฉันอธิบายได้นะคะ!! ยัยเด็กนั่นมันมารยา" นอกจากจะไม่ยอมรับความจริงแล้วและยังโยนความผิดให้คนอื่นอีก
"พอได้แล้ว ต่อจากนี้ไม่ต้องมาทำงานที่นี่อีก ฉันไล่เธอออก!!" ราวกับล้มทั้งยืนเพราะที่นี่เป็นทุกอย่างของเธอที่เธอมีบ้านมีรถก็เพราะงานที่นี่
"ไม่นะคะ น่าขอโทษเธอก็ได้นะคะ อย่าไล่น่าออกเลยนะคะ" เธออ้อนวอนเพราะไม่อยากไปจากที่นี่
"เกิดอะไรขึ้นแก เล่าให้ฉันฟังได้หรือเปล่า" บีน่าเอ่ยถามในขณะที่กำลังประคบรอยช้ำที่หัวเข่าให้เพื่อนสนิท
"ก็พวกนั้นบอกว่าฉันเป็นเด็กเลี้ยงพี่ชายแก ด่าฉันว่าเป็นผู้หญิงขายตัวอ่ะ และฉันก็โกรธที่สองคนนั้นดูถูกฉันก็เลยเผลอตบเธอไปหนึ่งครั้งเพราะความโกรธอ่ะ และมันก็เลยไปอย่างที่เห็นฉันยอมรับผิดเพราะฉันเริ่มก่อนเอง" หญิงสาวยอมรับผิดแต่โดยดีซึ่งคำที่เธอพูดก็ทำให้บลู๊คลินที่แอบฟังอยู่ยิ้มออกมาอย่างลืมตัว
"สงสัยพี่จะชอบเธอแล้วหละมิเกล" ชายหนุ่มพึมพำก่อนจะปรับสีหน้าเดินเข้ามาในห้องก่อนจะเอ่ยถามเธอเสียงราบเรียบ
"เป็นยังไงบ้างครับ ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า พี่ขอโทษแทนล่าน่าด้วยแล้วกันนะเธอก็เป็นแบบนี้แหละอาจจะเพราะอยู่มานานจึงเกิดความอิจฉามิเกลน่ะที่เห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทบีน่า" มันก็จริงอย่างที่เขาว่านั่นแหละ
"มิเกลเองก็ต้องขอโทษบอสเหมือนกันนะคะที่ก่อความวุ่นวายในร้านบอส" เธอยกมือไหว้เขาด้วยความละอายใจ
"ไม่เป็นไรหรอก พี่เข้าใจเป็นใครใครก็โกรธเหมือนกันนั่นแหละที่ถูกว่าแบบนั้น" ชายหนุ่มส่งยิ้มกลับให้เธอเบาๆ เพื่อไม่ให้เธอคิดมากจนเกินไป
"งั้นวันนี้เรากลับบ้านแล้วกันนะพี่จะพาไปโรงพยาบาลก่อนกลับบ้านพี่จะไปส่งเอง" เธอเอง
ก็ไม่ปฏิเสธเพราะบีน่าเองก็รบเร้าว่าจะเป็นคนไปส่งเธอพร้อมกับพี่ชาย
