บทที่ 10 รอยสักตราตรึง 3

“มิ้งฉันไปเพื่อนมั้ย” เพื่อนหน้าตี๋ขี้หลีขันอาสาเป็นห่วงเพื่อน ดูสีหน้าแล้วน่าจะมีเรื่องใหญ่

“ก็ดีนะ บางทีฉันอาจต้องยืมมือแก ทำให้อะไรมันง่ายขึ้น ว่าแต่วันนี้หล่อใช้ได้อยู่นะ” พอจะเอามาใช้งานได้

“อะไรของแกวะ ฉันตามไม่ทัน” ภัทรดนัยเป็นคนเปิดเผยตรงข้ามกับมิ่งขวัญ เวลาเขาชอบหรือพอใจสาวคนไหนมักก้อล้อก้อติก ป้ออย่างไก่แจ้และส่วนใหญ่ผู้หญิงมักติดอวนเขาทุกราย ไม่เว้นแม้พริตตี้รายการโทรทัศน์รายล่าสุดที่มาถ่ายแบบยังสนามแข่งโดยมีเขาทำหน้าที่สาธิตการขับรถหวาดเสียวให้สาวพริตตี้นมโตคนนั้นนั่งข้าง หล่อนน่าฟาดขนาดนั้น แถมยังให้ท่าคนชอบเซ็กซ์ไก่แจ้เช่นเขาจะเก็บหล่อนไว้ในออมสินหรือยังไง อย่างนี้ต้องรีบกินรีบห่าง

“เดี๋ยวก็รู้” หญิงสาวคนสวย หุ่นดีวันนี้สวมกางเกงยีนสกินนีเน้นรูปร่างกลมกลึงสมส่วน เอวคอด ก้นงอน จนใครต่างลงความเห็นถ้วนทั่ว มิ่งขวัญไม่ควรเป็นนักแข่งรถที่ต้องสวมชุดนักแข่งปิดบังร่างกาย

หากแต่เหมาะกับการเป็นพริตตี้อวดสรีระที่พร้อมสรรพของเธอมากกว่า ร่างกลมกลึงน่าถนอมเดินตรงไปยังห้องรับรองที่ภัทรดนัยบอก ตามหลังไปด้วยชายหนุ่มหน้าตี๋สูงกว่าเธอไม่กี่เซนติเมตร หมอนี่หล่อใช้ได้เสียอย่างเดียวกะล่อน ป้อสาวเก่งไปหน่อย ซึ่งมิ่งขวัญไม่ชอบในฐานะแฟน เก็บไว้เป็นเพื่อนดีกว่านำมาควงให้ถูกทิ้งทีหลัง แต่บรรดาผู้หญิงมากหน้าหลายตามักหลงใหลในความป้อของภัทรดนัยจนโงหัวไม่ขึ้น

ทันทีที่ประตูถูกเปิด แขกผู้มาเยือนดีดตัวจากโซฟา ปรี่มาหาหญิงสาว ด้วยความคิดถึง คลี่รอยยิ้มหล่อมากเสน่ห์ให้กับแฟนสาว  

“คิดถึงจังเลยค่ะ รู้มั้ยเมื่อวานพี่โทร.หามิ้งตั้งหลายครั้ง ทำไมไม่รับสายพี่ล่ะคะ” เมื่อคืนรังสิตว่างจากคู่ขา ย่องออกมาไปโทร.หามิ่งขวัญ ตรงระเบียงหลายครั้ง หญิงสาวไม่รับจึงเลิกโทร. ต่อให้อยากเจอเธอแค่ไหนยังไงเมื่อคืน ไม่สามารถปลีกตัวจากคู่ขากระเป๋าหนักได้ โดนซื้อเวลาทั้งคืน ต้องการฉลองวันเกิดกับมิ่งขวัญแทบแย่ แต่เชื่อว่าค่อยมาเจอวันอื่นได้ ต่อให้แฟนขี้งอนเขาก็สามารถง้อได้สบาย มิ่งขวัญเชื่อคนง่าย หัวอ่อน อ้อนนิดหน่อย เธอก็กลับมาดีกันเหมือนเดิม

“แล้วไงคะ” มิ่งขวัญถามกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ไร้ความรู้สึกเพราะความรู้สึกของเธอที่มีต่อรังสิต หมดไปทั้งแต่เมื่อคืน หมดจริงๆ ตะกอนตกค้างช่างน่าอาเจียนกับสิ่งที่บุรุษแอบแฝงผู้นี้กระทำเสียจริงๆ

“อ้าว ก็วันเกิดพี่ เรามีนัดกันไปดินเนอร์นี่คะ” เขาพูดแบบไม่สำนึกอะไรทั้งสิ้น รู้อยู่ว่ามีนัดกับแฟน ยังไปอยู่กับคนอื่น

“พี่เบิร์น มีเวลาให้มิ้งด้วยหรือคะ ไม่ใช่...ว่า” มิ่งขวัญเว้นวรรคไล่สายตามองอีกฝ่าตั้งศีรษะจรดปลายเท้าแล้ววกกลับขึ้นไปมองหน้าอีกครั้ง ภายในใจรู้สึกสะอิดสะเอียนผู้ชายคนนี้จนจะอ้วก

“สำหรับมิ้งพี่มีเวลาเสมอค่ะ ไปกันนะครับ วันนี้พี่ขอแก้ตัว” ฝ่ามือสะอาดดุจสตรีเอื้อมมารั้งข้อมือหญิงสาว

“พี่เบิร์น ฟังมิ้งให้ดีๆ นะคะ มิ้งจะพูดครั้งเดียวจบ” มิ่งขวัญสลัดข้อมือจากการเกาะกุม ชักมือมากอดอกมองชายตรงหน้าที่ไม่รู้จริงๆ แฝงสปีชี่อะไรกันแน่

“อะไรคะมิ้งโกรธพี่เหรอคะ โอ๋...ไม่เอาน่า พี่พยายามติดต่อหามิ้งแล้วนะ แต่มิ้งปิดเครื่อง” ปกติมิ่งขวัญขี้งอนก็จริง แต่ง้อนิดเดียวหาย เมื่อวานเป็นวันสำคัญ ทำไงได้เขาติดแม่เจ้าบุญทุ่ม ปลีกตัวออกมาไม่ได้ โทรศัพท์ยังต้องปิดไป  รู้นะสิว่ามิ่งขวัญต้องโทร.หาเขาจึงเลือกตัดปัญหาด้วยการปิดเครื่อง จะได้ไม่ต้องพะวง

“ไม่ใช่เรื่องนั้นค่ะ” เธอมีมารยาทพอที่จะไม่แฉเรื่องน่าอับอายของใคร แต่หากไม่ไหวและคุยกันไม่รู้เรื่องจริงๆ เรื่องที่เก็บงำคงต้องงัดออกมาเป็นไม้ตาย เพื่อเขี่ยสวะเกาะหัวใจให้พ้นไป

“ยังไงคะ” รังสิตแบมือข้างตัวในแบบบุคลิกส่วนตัว เขาไม่เข้าใจทำไมผู้หญิงสวยต้องเรื่องเยอะ งอนก็มาง้อน่าจะหายได้แล้ว ต้องโยงเรื่องนั้นไปเรื่องนี้ให้มันเยอะจนกลายเป็นปมผูกซับซ้อนทำไม

“เราเลิกกันเถอะ” ประโยคที่มิ่งขวัญกลั่นกรองมาทั้งคืน ถูกพ่นออกมาแบบไร้เยื่อใย และไม่มีคำว่าอ่อนข้อออกไปจนได้

“มิ้ง เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ ถึงกับต้องเลิกเลยเหรอ คนเรามีผิดพลาดกันได้ พี่ขอโทษค่ะ” รังสิตเริ่มมีอาการฉุนกับการเล่นตัวของลูกสาวเศรษฐีคนสวย นี่ถ้าไม่รวยไม่มีทางง้อเด็ดขาด เพราะรู้เช่นเห็นชาติวงการมายานายแบบหากินลำบาก ไม่จีรังแต่ละวันมีนายแบบรุ่นน้องผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดถ้าไม่หาที่เกาะมีหวังอดตาย แล้วทุกวันนี้เขาก็ใช้เป้าไต่เพื่อก้าวไปสู้แนวหน้า หาคนเลี้ยงหวังสบาย ส่วนมิ่งขวัญคือกิ่งไม้กิ่งใหญ่ที่เขาหวังเกาะไปอีกนาน

“ฟังไม่ชัดใช่มั้ยคะ...เรา...เลิก...กัน” ย้ำอีกทีแบบลมหายใจเป่ารดเลยทีเดียว โดนหลอกมานานเท่าไหร่แล้ว ปล่อยตัวเองให้เป็นสัตว์สี่เท้าให้เขาหลอก พอย้ำคำนั้นจบมิ่งขวัญตวัดสายตามองอีกฝ่ายอย่างหยาบหยันอีกที

“ไม่เอาน่ามิ้ง มีเหตุผลหน่อยสิ พอเช้าพี่ก็โทร.หามิ้งอีกหลายตอบ” กว่าเขาจะมีแรงจากเกมรักเมื่อคืนตื่นเกือบเก้าโมง พอตื่นรีบโทร.หามิ่งขวัญทันที เพราะกว่าคู่ขาต่างวัยเงินหนาของเขาจะกลับร่วมเจ็ดโมง เขาจึงต้องนอนต่ออีกนิดหลังจากได้เงินก้อนใหญ่เป็นค่าเหนื่อยตุงในกระเป๋า ตั้งใจรีบแจ้นออกมาหาหญิงสาวเลย แต่พอโทร.หาสัญญาณหาย คงปิดเครื่องดังนั้นจึงรีบบึ่งมาที่นี่ก่อนหญิงสาวจะลงสนาม

รังสิตจับยึดข้อมือมิ่งขวัญไว้ รั้งร่างบางเข้าไปกอด หากแต่มิ่งขวัญสลัดตัวออกจากอ้อมกอด โดยเรียกหาภัทรดนัยที่ตามมาหยุดอยู่หน้าห้อง